Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Δήλωση-σοκ υπουργού για την αναδιάρθρωση!




Από τις αρχές του 2010 «εκκρεμεί» αίτημα της κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση για αναδιάρθρωση του χρέους! Αυτό αποκαλύπτει με δήλωσή του στη γερμανική Die Welt μη κατονομαζόμενος υπουργός της κυβέρνησης, εκ των στενών συνεργατών του πρωθυπουργού, όπως αναφέρει η εφημερίδα, την ώρα που η κυβέρνηση πασχίζει να σταματήσει τη συζήτηση για το θέμα και ενώ πηγές του Βερολίνου δίνουν «ραντεβού» για την αναδιάρθρωση πριν το τέλος του καλοκαιριού! 

Η δήλωση από το «βαθύ λαρύγγι» της κυβέρνησης, που όπως συνήθως συμβαίνει προδημοσιεύθηκε χθες βράδυ από το πρακτορείο Reuters, ενώ η Welt κυκλοφορεί σήμερα με το επίμαχο ρεπορτάζ, έχει προκαλέσει έντονη σύγχυση και αμηχανία στους κυβερνητικούς κύκλους, που σε πρώτη φάση δήλωναν άγνοια για την ταυτότητα του υπουργού και αμφισβητούσαν αν έχουν καν γίνει οι δηλώσεις που μεταδίδονται από την εφημερίδα.

Ο «ανώνυμος» υπουργός δίνει, πάντως, μια νέα διάσταση στη συζήτηση για το χρέος, καθώς φέρεται να αποκαλύπτει, ότι πριν ακόμη αποφασισθεί το δάνειο των 110 δις. ευρώ, η κυβέρνηση ζητούσε να συνδυασθεί η χρηματοδότηση με αναδιάρθρωση. «Ήταν εξαρχής ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε να προχωρήσουμε σε αναδιάρθρωση» φέρεται να δηλώνει το «βαθύ λαρύγγι» της κυβέρνησης, προσθέτοντας ότι το ζήτημα δεν είναι το εάν, αλλά το πότε θα η Αθήνα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση.

Ο υπουργός, που περιγράφεται ως «έμπιστος του Έλληνα πρωθυπουργού» εξηγεί, όμως, ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ήταν αρνητικές, κρίνοντας πως χρειάζεται χρόνος για να σταθεροποιηθεί συνολικά η κατάσταση στην Ευρωζώνη πριν γίνει λόγος για αναδιάρθρωση. Η στάση των Βρυξελλών ήταν πως, μέχρι να «ανάψει πράσινο» για την αναδιάρθρωση, η Αθήνα θα έπρεπε να αποδείξει πως μπορεί να εφαρμόσει μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και δομικών μεταρρυθμίσεων.

Σε μια ξαφνική κρίση… ομιλητικότητας για τις παραμέτρους του προβλήματος της αναδιάρθρωσης του χρέους, που επίσημα διαψεύδεται ότι συζητείται καν, άλλος Έλληνας κυβερνητικός αξιωματούχος που επικαλείται η γερμανική εφημερίδα φέρεται να έχει χαρακτηρίσει ως πιθανή μια επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των δανείων, με μείωση των επιτοκίων. Μια δεύτερη προσέγγιση, σύμφωνα με τον ίδιο, θα ήταν «να πούμε σε όσους αγόρασαν ελληνικά ομόλογα στο 90% της ονομαστικής αξίας τους μετά το ξέσπασμα της κρίσης: "θα πάρετε μόνο το 80%, και μάλιστα αργότερα"». Ο ίδιος αξιωματούχος φέρεται να ανέφερε, πως μέχρι να καθοριστούν αυτά τα σημεία, έχει συμφωνηθεί να μη γίνουν επισήμως σχόλια σχετικά με την αναδιάρθρωση.

Την ώρα που «ανώνυμοι» κυβερνητικοί αξιωματούχοι «λύνουν τη γλώσσα» τους σε γερμανική εφημερίδα, παρότι όλη η χθεσινή ημέρα αναλώθηκε σε επίσημες διαψεύσεις της αναδιάρθρωσης από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο μέχρι το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, άλλος «ανώνυμος» αξιωματούχος, της γερμανικής κυβέρνησης, προσδιόρισε χθες το χρόνο της αναδιάρθρωσης πριν από το τέλος του καλοκαιριού.

Όπως όλα δείχνουν, τρία είναι τα σημεία-κλειδιά για να προχωρήσουν οι αποφάσεις για την αναδιάρθρωση:
1.      Να οριστικοποιηθεί το «πακέτο» διάσωσης της Πορτογαλίας, που από την Κυριακή βρίσκεται σε κίνδυνο να «τορπιλιστεί» από το ανερχόμενο εθνικιστικό κόμμα της Φινλανδίας, το οποίο εξασφαλίζει, όπως όλα δείχνουν, μια θέση στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού της χώρας.
2.      Να διασφαλισθεί, ότι η Ισπανία έχει «θωρακισθεί» από πιθανή μετάδοση της κρίσης. Από την άποψη αυτή, το «βραχυκύκλωμα» στη χθεσινή δημοπρασία εντόκων της Ισπανίας, όπου το επιτόκιο δανεισμού εκτινάχθηκε στα ύψη, δεν αποτελεί καλό οιωνό. Εξάλλου, η προειδοποίηση υποβάθμισης των ΗΠΑ από την Standard & Poors δημιουργεί συνολικότερα μια έντονη αβεβαιότητα στις αγορές κρατικών ομολόγων και είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσει αποθαρρυντικά για αποφάσεις αναδιάρθρωσης χρέους στην ευρωζώνη στο προσεχές διάστημα.\
3.      Να ολοκληρωθεί το τεστ αντοχής στο ελληνικό χρέος, που θα γίνει από την τρόικα μέσα στον Μάιο και θα συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου. Αν αυτό το τεστ δείξει ότι δεν είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα υποχρεωθεί να αναζητήσει «άλλες λύσεις», όπως έχει προαναγγείλει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών.

Πάντως, η αναταραχή στις αγορές προκαλεί εκ των πραγμάτων τους αξιωματούχους της ευρωζώνης να πάρουν αποφάσεις γρηγορότερα από όσο θα επιθυμούσαν. Η απόδοση των τριετών ομολόγων ξεπέρασε χθες και το 20%, υποδηλώνοντας βεβαιότητα της αγοράς για κάποιο «πιστωτικό γεγονός» στην Ελλάδα, ενώ μετά το νέο «στήσιμο» αρνητικού κλίματος από την Die Welt και το Reuters, με τις δηλώσεις-σοκ του «ανώνυμου» Έλληνα υπουργού, αναμένεται σήμερα να κορυφωθούν οι πιέσεις στις αποδόσεις και τα spread.

Πηγή:


«Δρόμος γεμάτος από παγίδες» η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, λέει η Wall Street Journal

 
 
Δεδομένη είναι για πολλούς οικονομολόγους η ιδέα ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, αλλά ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος παγίδες, επισημαίνει σε δημοσίευμα της τη Μ. Δευτέρα η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal.

Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της, σημειώνεται, αλλά αντίθετα, προστίθεται, αυτό αναμένεται να αυξηθεί έως στο 2013 και να φτάσει στα 375 δισ. ευρώ, από 298 δισ. ευρώ το 2009.

Χωρίς την αναδιάρθρωση, τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ που δανείστηκε η Ελλάδα από το ΔΝΤ και από την ΕΕ δεν επαρκούν, λέει η WSJ, «γεγονός που θα οδηγήσει και σε δεύτερο πακέτο στήριξης».

Όμως, όπως επισημαίνει αυτό σενάριο δεν έχει πολλές πιθανότητες υλοποίησης, καθώς για να γίνει αυτό θα πρέπει να συμφωνήσουν οι χώρες της Ευρωζώνης, κάτι που θεωρείται απίθανο, καθώς οι 15 χώρες που χρηματοδότησαν τη βοήθεια της Ελλάδας δεν πρόκειται να πάρουν πίσω τα λεφτά που έδωσαν, με αποτέλεσμα να τα χρεωθούν οι φορολογούμενοι.

Μία πιθανή μορφή αναδιάρθρωσης είναι το «κούρεμα» της αξίας των ελληνικών ομολόγων, αλλά, όπως λέει στην εφημερίδα ο επικεφαλής οικονομολόγος της γαλλικής τράπεζας BNP Paribas για την Ευρωζώνη, αυτή θα προκαλούσε αναταράξεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Παρ' όλα αυτά, εκτιμάται η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν συμφέρει τις ευρωπαϊκές χώρες, αφού θα σημάνει ότι οι 15 δανειστές θα χάσουν τα χρήματα τους (80 δισ. ευρώ).

Το αποτέλεσμα θα είναι ένα μεγάλο πολιτικό κόστος για τις κυβερνήσεις, καθώς οι ψηφοφόροι δεν ενέκριναν την βοήθεια στην Ελλάδα. Κυριότερα παραδείγματα «αντιρρησιών» θα είναι η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία με τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση.

Οι χώρες της Ευρωζώνης ελπίζουν να βγει η Ελλάδα ξανά στις αγορές προκειμένου να απαλαχθούν απο την υποχρέωση στήριξης της χώρας, καταλήγει η WSJ, τονίζοντας ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνει αυτό με βάση τα σημερινά δεδομένα, αφού η χώρα θα πρέπει να βρει χρήματα από κάπου και από τις αγορές δεν υπάρχει ενδεχόμενο δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου με χαμηλά επιτόκια.


18/4/2011
Πηγή: www.in.gr
http://www.e-forologia.gr/cms/viewContents.aspx?id=97654

«Κούρεμα» στις φοροαπαλλαγές για τόκους στεγαστικών δανείων, νοσήλια, ενοίκια και ασφάλιστρα


Περικοπές ύψους 2 δισ. ευρώ σχεδιάζει η κυβέρνηση στις φοροαπαλλαγές ώς το 2015, σύμφωνα με όσα προβλέπει το μεσοπρόσθεσμο πρόγραµµα που παρουσιάστηκε την περασμένη Παρασκευή.

Η χορήγηση των φοροαπαλλαγών θα γίνεται με νέα αυστηρότερα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια.

Αν ακόμα η κυβέρνηση δεν έχει καταλήξει, εκτιμάται ότι σε ό,τι αφορά τα εισοδήματα το όριο θα είναι τα 60.000 ευρώ ετησίως.

Στο στόχαστρο μπαίνουν οι απαλλαγές για τόκους στεγαστικών δανείων στην αγορά α' κατοικίας, νοσήλια, αμοιβές ιατρών, ενοίκια, ασφάλιστρα, φροντιστήρια και ιδιαίτερα µαθήµατα.

Ενδεχομένως, να υπάρξουν αλλαγές και στο αφορολόγητο όριο για κληρονομιές, δωρεές και γονικές παροχές.

Και όλα αυτά σε ό,τι αφορά τους ιδιώτες, καθώς μεγαλύτερο προβλέπεται ότι θα είναι το «ψαλίδι» στις φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων.

Το σύνολο των εκατοντάδων φοροαπαλλαγών κοστίζει στο Δημόσιο περί τα 5 δισ. ευρώ ετησίως. Οι περισσότερες απ' αυτές έχουν κοινωνικό χαρακτήρα, ενώ συμβάλλουν και στον περιορισμό της φοροδιαφυγής σε πολλούς κλάδους, όπως για παράδειγμα στις ιατρικές υπηρεσίες.

Σημειώνεται, πάντως, ότι πολλές από τις φοροαπαλλαγές έχουν ήδη ψαλιδιστεί από το 2010, όπως οι δαπάνες που εκπίπτουν από το εισόδηµα. Από φέτος οι δαπάνες αυτές εκπίπτουν πλέον σε ποσοστό 20% από τον φόρο, όταν µέχρι το 2010 το ποσοστό ήταν 100%.


18/4/2011
Πηγή: www.in.gr

http://www.e-forologia.gr/cms/viewContents.aspx?id=97615

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Συνέχεια αποκαλύψεων για τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας!

ΑΝ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ 

ΘΕΛΟΥΝ ΚΡΕΜΑΣΜΑ!




Συνασπισμός επτά σκανδιναβικών χωρών πρότειναν στην ελληνική κυβέρνηση πριν υπογράψει το μνημόνιο με την Τρόικα, χρηματική ενίσχυση 250 δισ. ευρώ σε βάθος 5 ετών με δόσεις, με αντιπαροχή να τους δοθεί η έγκριση έρευνας και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται στον ελληνικό χώρο.

Υπενθυμίζουμε ότι η πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση έγινε από τον οργανισμό Scandec Org που είναι μία εμπορική – οικονομική – πολιτική ένωση των επτά σκανδιναβικών χωρών Σουηδίας, Νορβηγίας, Δανίας, Φινλανδίας, Εσθονίας, Λετονίας και Λιθουανίας.

Ο Scandec Org πρότεινε δωρεάν μελέτη έρευνα εξόρυξη και εμπορία των κοιτασμάτων με αναλογία κέρδους 80% προς 20% (το 20% στην Ελλάδα, το 80% στον διεθνή οργανισμό), προκειμένου να αποπληρωθεί σε βάθος χρόνου το ποσό των 250 δισ. ευρώ που θα έδινε στην Ελλάδα.

Παράλληλα δεσμευόταν για μεταφορά κάλυψη του 90% των εργασιακών δραστηριοτήτων του μόνο από Έλληνες εργαζόμενους και οποιαδήποτε συμφωνία ναυπήγησης του ορυκτού πλούτου που θα βρίσκονταν να γίνεται αποκλειστικά από την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση δεν απάντησε ποτέ στο έγγραφο αυτό του οργανισμού, ενώ λίγο καιρό μετά ο οργανισμός των σκανδιναβικών κρατών έλαβε ειδοποίηση από μια κοινοπραξία ΗΠΑ και Ισραήλ ότι έχουν αναλάβει αυτοί το συγκεκριμένο θέμα.

Τον Ιούνιο του 2010 το Γαλλικό Ινστιτούτο Γεωφυσικών Ερευνών δημοσιοποίησε διεθνώς μια έρευνα – μελέτη του, που αφορά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Γαύδο. Η έρευνα έγινε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Η μελέτη αυτή ανέφερε ότι υπάρχει πλούσιο κοίτασμα μεθανίου καθαρού κατά 99%, δηλαδή δεν χρειάζεται καν επεξεργασία, τονίζοντας ότι το πολύτιμο μεθάνιο ρέει ελεύθερο στη θάλασσα, όπου και χάνεται, εδώ και εκατομμύρια χρόνια και όσοι περνάνε από τα συγκεκριμένα σημεία το βλέπουν και με γυμνό οφθαλμό.

Τον Ιούλιο του 2010 το Γαλλικό Ινστιτούτο ζήτησε και πάλι άδεια από την ελληνική κυβέρνηση για θαλάσσιες έρευνες για πιθανή εξόρυξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή νότια της Πελοποννήσου.

Και πάλι όμως η ελληνική κυβέρνηση ήταν αρνητική τοποθετώντας μάλιστα τις τρεις περιοχές ενδιαφέροντος (Απούλεια Λεκάνη, Λεκάνη Ηροδότου και Λεκάνη Σύρτης) σε γκρίζες ζώνες από μόνη της, βάζοντας όμως έτσι ουσιαστικά χωρίς λόγο στο παιχνίδι εκμετάλλευσης κοιτασμάτων Τούρκους και Λίβυους!

Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι Τούρκοι, Λίβυοι, και Ισραηλινοί κλέβουν φυσικό αέριο από την Ελλάδα, στην οποία ανήκουν μεγάλα κομμάτια των κοιτασμάτων στις Λεκάνες Απούλειας, Ηροδότου και Σύρτης.

Η αναφορά της νορβηγικής εταιρείας TGF-MoR, που κάνει σεισμικές έρευνες για ανεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου μιλάει για κοίτασμα 6 δισ. βαρελιών φυσικού αερίου μόνο στην Κρήτη, όσο δηλαδή τρεις φορές της Αλάσκας και μισή φοράς του συνόλου της Σιβηρίας.

Παράλληλα η ίδια εταιρεία μετά από έρευνες που έχει κάνει στο Ιόνιο μιλάει για ύπαρξη 900.000 βαρελιών φυσικού αερίου ετησίως στην περιοχή της Κεφαλονιάς, 1.200.000 βαρελιών ανοικτά του Κατάκολου, 800.000 βαρέλια στη Ζάκυνθο και περίπου 2.500.000 βαρέλια στους Οθωνούς.

Οι αποκαλύψεις αυτές, γνωστές σε ευρωπαϊκές τράπεζες και πετρελαϊκές εταιρείες της Αμερικής δίνουν το προφίλ μιας Ελλάδας, που θα μπορούσε με τον ορυκτό της πλούτο να είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης. 

Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011, 15:39

Πηγή:
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=293212&cid=122

Νίκος Κούνδουρος: «Σήμερα ο τρομοκράτης έχει όνομα και ΑΦΜ»

Από την Εφημερίδα ΑΥΓΗ της 22.10.2010


 Από συνεντευξη στο "ΒΗΜΑ" της 03/04/2011

Νίκος Κούνδουρος: 
«Σήμερα ο τρομοκράτης έχει όνομα και ΑΦΜ»
 
Είναι οργισμένος και έτοιμος να πολεμήσει με όπλο την τέχνη του.
 
 

Με περιμένει στην αυλή του σπιτιού του στο Μετς. Είναι ντυμένος, όπως πάντα, στα μαύρα. Περπατά αργά: οι συνέπειες της επίθεσης που δέχθηκε τον περασμένο Οκτώβριο (22.10.2010) στο σπίτι του, το οποίο λεηλατήθηκε από τέσσερις αλλοδαπούς που παραλίγο να τον σκοτώσουν, είναι εμφανείς.

Ωστόσο ο Νίκος Κούνδουρος νιώθει και δείχνει βράχος. Δεν κρύβει την οργή του, λυπάται για όσους οδήγησαν την πατρίδα του στην κατάντια, αλλά είναι έτοιμος ακόμη και σήμερα να πολεμήσει. Ισως όχι με ένα τουφέκι, όπως έκανε στον ΕΑΜ, αλλά με μια καινούργια ταινία.


- Πριν από μερικούς μήνες ζήσατε ακόμη μία τρομερή περιπέτεια στην ούτως ή άλλως περιπετειώδη ζωή σας.Κατ΄ αρχάς,πώς αισθάνεστε σήμερα;

«Βράχος. Το συμβάν βέβαια έχει ακόμη την “ουρά” του γιατί τα άτιμα τα πλευρά θέλουν μήνες να κολλήσουν. Επτά-οκτώ μήνες. Κατά βάθος όμως οφείλω να πω ότι χαίρομαι που το πέρασα».


- Για ποιον λόγο μπορεί κάποιος
να χαίρεται που παραλίγο να πεθάνει;

«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».

- Από εκείνη τη βραδιά τι δεν θα ξεχάσετε
ποτέ;

«Εκείνο το “μην τον κρατάς, πνίξ΄ τον, τον πούστη! ” που φώναζε ο μόνος που άκουσα να μιλάει τσάτραπάτρα ελληνικά. Εγώ πούστης; Καλά το “πνίξ΄ τον”, το “πούστης” τι το θέλανε; Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της σαν την πουτάνα που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Ελληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως, έγινε. Αυτά είναι συνέπειες του κόμπλεξ κατωτερότητας που έχουν οι Ελληνες. Να ΄ναι καλά οι κυβερνήσεις. Οι Γερμανοί θα έπρεπε να έχουν το κόμπλεξ, όχι εμείς».

- Τι το ιδιαίτερο είχε το
περιστατικό και σας κάνει να αισθάνεστε έτσι;

«Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ηθελαν να σκοτώσουν. Εναν άλλον κύριο εδώ παρακάτω τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις που γλίτωσα. Κρατούσαν το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου και ίσα που ανέπνεα λίγο από το πλάι. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική, όπως θες πες το. Ηταν μίσος. Γιατί αυτό που ήθελαν να πάρουν το είχαν πάρει. Τους το έδωσα. Πήγα στο χρηματοκιβώτιο και τους έδωσα ό,τι είχα. Μπήκαν σε ένα σπίτι που για εκείνους ήταν το Λούβρο και εγώ τους πήγα στο χρηματοκιβώτιό μου να τους δώσω ό,τι λεφτά είχα. Από την ταραχή μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αριθμό του κωδικού και έκανα ένα λάθος. Μου κοπάνησαν το κεφάλι στο ατσάλι. Μια και δυο και τρεις φορές. Επί δεκαπέντε ημέρες το πρόσωπό μου ήταν μαύρο από το σκοτωμένο αίμα».

- Ετυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό
μετά το περιστατικό; Και αν ναι,τι έγινε;

«Μετά το επεισόδιο βρέθηκα συνεπιβάτης στο αυτοκίνητο ενός φίλου δικηγόρου. Ηρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι”. Εγώ, που είχα περάσει αυτά που είχα περάσει, του λέω “δώσ΄ του κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε λοιπόν ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα. Πήδηξα έξω σαν να ΄μουν 18 χρόνων, τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσυρα με μια κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ΄πα “βρες το”. Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσουρνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπω ση που έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας».

- Θα πρέπει να είναι πολύ παράξενο
για έναν άνθρωπο που έχει δει τόσο πολλά: Εμφύλιο, Κατοχή, εκτελέσεις, εξορία στη Μακρόνησο...

«Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το περιστατικό που έζησα κακιά στιγμή, αλλά έτσι θα το εξευτέλιζα. Δεν ήταν σαν το τραμ που με πάτησε στον δρόμο εξαιτίας μιας αδεξιότητάς μου. Ηταν το γέννημα ενός στάτους πολύ ευρύτερου που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα. Η ταπείνωση ενός έθνους σε σημείο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς στον δρόμο χωρίς το καρδιοκτύπι μη τυχόν του τύχει το απρόσμενο κακό. Οπως μου είπε ο αστυνομικός διευθυντής που με βρήκε τότε, “η Αθήνα είναι μια ανοχύρωτη πόλη όπου κυριαρχούν ο φόβος, η ανησυχία και το απρόσμενο”. Ο καθένας μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και ο καθένας μπορεί να υποστεί το οτιδήποτε. Η Αστυνομία, σύμφωνα με τα λόγια του, μπορεί να κάνει πάρα πολύ λίγα πράγματα και ακόμη λιγότερα να κυνηγήσει, πόσω μάλλον να καταδικάσει. Και έτσι είναι. Κακό τέλος είχε η ηρωική ελληνική φυλή μετά το αλβανικό, μετά τον ανταρτοπόλεμο, μετά το ασικλίκι, μετά τη νίκη της Δεξιάς, μετά το Μακρονήσι. Ολα αυτά τα πράγματα σφράγισαν το κακό μέρος από τη μοίρα του Ρωμιού. Ισως μας προόριζε η μοίρα για μια καλύτερη ζωή. Για ελευθερία».

- Η Ελλάδα ωστόσο έχει κρατήσει
όλα αυτά τα χρόνια.

«Κρατήθηκε από το αίμα κάποιων που βρέθηκαν φάτσα με φάτσα με τον θάνατο. Και τι είχαν κάνει; Πρόδωσαν, λέει, την πατρίδα. Μα την πατρίδα την προδίδουν κάθε μέρα. Την πατρίδα σήμερα την προδίδουν οι βουλευτές, την προδίδουν οι άνθρωποι με το πολύ χρήμα, την προδίδουν αυτοί οι αθλιότατοι που διαχειρίστηκαν τα εθνικά ταμεία μας- ο Τσοχατζόπουλος, ας πούμε. Τους ξέρουμε όλοι. Σήμερα ο ελληνικός λαός είναι ταπεινωμένος και με σκυμμένο το κεφάλι. Μονάχα η φοβερή πείνα, η οποία κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας και σε μερικούς μήνες θα μετατρέψει τον φόβο σε πανικό, θα σπρώξει κατά τη γνώμη μου τον λαό στον δρόμο. Είδες τι έγινε στην Αγγλία; Θα το κάνουμε κι εμείς, δεν γίνεται αλλιώς. Με τη φωνή “Κάτω οι βάρβαροι”. Οι χρηματιστές, η κυρία Μέρκελ, αυτοί είναι οι βάρβαροι. Εμείς τι φταίμε; Θα μου πεις, δεν υπάρχει άνθρωπος σε μια δημοκρατική κοινωνία που να μη φταίει. Αλλά αν κάνεις σε καθέναν μια ανάλυση θα δεις ότι δεν φταίμε. Εσύ τι φταις; Εγώ τι φταίω; Υπάρχει αυτή η τρομερή γενίκευση. Ολοι τα φάγαμε. Τι πρόλαβες να φας εσύ ή εγώ; Ο ελληνικός λαός είναι αμέτοχος εκ των πραγμάτων. Οχι μόνο δεν τα έφαγε αλλά δεν είχε και τη δυνατότητα να τα φάει γιατί ζει κάτω από τον ζυγό δημοκρατικών κυβερνήσεων, είτε λέγονται Νέα Δημοκρατία είτε λέγονται ΠαΣοΚ. Οι τρομοκράτες του λαού είναι το κράτος. Ποιος είναι περισσότερο τρομοκράτης σήμερα από τον κ. Παπακωνσταντίνου; Ο φουκαράς που τραβά μια τουφεκιά και σκοτώνει έναν άλλον φουκαρά δεν είναι τρομοκράτης. Είναι παιχνίδι. Οι τρομοκράτες δεν είναι πια κάτι αόριστο. Σήμερα ο τρομοκράτης έχει όνομα, έχει επίθετο, έχει ΑΦΜ. Τα έχει όλα».

- Τι κάνει λοιπόν μπροστά στο
αδιέξοδο ένας έλληνας καλλιτέχνης;

«Δεν είναι εύκολο να είσαι Ελληνας αυτή τη στιγμή. Ή πρέπει να αποσυρθείς στο σπίτι σου και απλώς να βλέπεις, σαν παρατηρητής, ή, αν θες να πάρεις μέρος στα πράγματα, θα πρέπει να γίνεις πρόσωπο υπό έλεγχο. Οχι της Αστυνομίας ή της εξουσίας αλλά του γείτονά σου, του αδελφού σου, της Ιστορίας που σε περικυκλώνει. Πρέπει να είσαι συνεχώς υπόλογος. Η δική μου αντίσταση ήταν πάντα να κάνω ταινίες όχι διασκεδαστικές αλλά που ήθελαν να καταθέσουν το άδικο μαρτύριο ενός λαού που προοριζόταν για καλύτερη μοίρα. Και αυτό πρόκειται να κάνω τώρα με την επόμενη ταινία μου, το “Πλοίο”».

Ο πατέρας του Νίκου Κούνδουρου αρνήθηκε τα τρία παιδιά του να γίνουν μέλη της φασιστικής νεολαίας του Μεταξά.«Το πληρώσαμε επί χρόνια»λέει σήμερα ο σκηνοθέτης.«Μετά ήρθαν ο πόλεμος, η Κατοχή, η πείνα, σε κάθε γωνιά βλέπαμε από ένα πτώμα ή και περισσότερα. Από τα 17 μου βρέθηκα στα σπάργανα του ΕΑΜ, στην ένοπλη ομάδα Μπάιρον. Δεν είναι εύκολα όλα αυτά για ένα πιτσιρίκι που αλλιώς μεγάλωσε και αλλιώς αναγκάστηκε να βιώσει τη ζωή. Ηταν φυσικό λοιπόν να διαμορφώσει μια άποψη σε ένα νεαρό παιδί που το μόνο που του έμενε ήταν ή να πάρει ένα τουφέκι και να πάει στα βουνάή να υποταχθεί. Τίποτε άλλο».Το δεύτερο δεν ταίριαζε ούτε στον Νίκο Κούνδουρο ούτε στα αδέλφια του.

Ο σκηνοθέτης μνημονεύει τον Ρήγα Φεραίο: Του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.«Δεν ξέρω για σήμερα, αλλά του τότε Ελληνα ο τράχηλος δεν άντεχε την ταπείνωση, την ευτέλεια, το τίποτε μιας παθητικής ζωής. Προτιμούσε την πιο σκληρή διαδικασία, ακόμη και να έρθει φάτσα με φάτσα με τον θάνατο.

Σήμερα ο θάνατος είναι είδος πολυτελείας. Τον συναντάς σε κανένα νοσοκομείο με τρεις νοσοκόμες γύρω σου και με μια “πάπια” να φροντίζει το κορμί σου ώστε να μην ταπεινωθεί. Είναι το ίδιο με το να έχεις έρθει φάτσα με φάτσα με το εκτελεστικό απόσπασμα...

Τη βραδιά της προηγουμένης της εκτέλεσης του Μπελογιάννη το κόμμα μου ζήτησε να φροντίσω τη γυναίκα του χωμένος σε ένα αυτοκίνητο έξω από τις φυλακές της Καλλιθέας περιμένοντας να ακούσουμε τον κρότο έξι-επτά τουφεκιών. Ολα αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα ξεχάσεις εύκολα και γίνονται ένα με την ως τότε ζωή σου.

Εξοικειώνεσαι και δεν τα βγάζεις ποτέ από μέσα σου». ......



(Απόσπασμα από την συνέντευξη στον ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ)
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=393433



ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ: 
http://isites1.blogspot.com/2011/04/blog-post_03.html


Ο Ν. Κούνδουρος είδε φως όταν κάηκε το δικό του σπίτι. Μέχρι τότε το φως που έκαιγε τα σπίτια των άλλων ίσως να το έλεγε ρατσισμό.

* Στα 17 του χρόνια ήταν μαχητής της ομάδας Μπάυρον του ΕΑΜ.

ΔΙΔΑΓΜΑ : Μην περιμένουμε να ΜΑΣ φωτίσει το φως που θα καίει το δικό μας σπίτι. Η πυρκαγιά στο σπίτι του γείτονα φτάνει να αφυπνίσει και μας. 
- Κάποια φίλη «ψηφοφόρος του ΚΚΕ μέχρι τότε», έγινε και αυτή «ρατσίστρια» όταν την «αντικατέστησαν» στη δουλειά της δύο «σύντροφοι» από το Μπαγκλαντές.
Ποιος θα χαρακτηρίσει και τον (μαχητή του ΕΑΜ) Κούνδουρο ρατσιστή και ακροδεξιό;
* Και όποιος το κάνει ας μας επισυνάψει το «προοδευτικό» βιογραφικό του.

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Θύμα της κρίσης και η ταχυδρομική αγορά








98532975

H οικονομική κρίση δεν άφησε αλώβητη ούτε την ταχυδρομική αγορά, η καλύτερη χρονιά της οποίας φαίνεται να ήταν το 2008, καθώς από την επόμενη χρονιά έως και σήμερα καταγράφει μια καθοδική πορεία, τόσο σε ότι αφορά τον «τζίρο» όσο και τον όγκο των διακινούμενων αντικειμένων. 

Αυτό προκύπτει από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και τα στοιχεία που παρατέθηκαν σε ημερίδα της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, ΕΕΤ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το 2010 η ταχυδρομική αγορά στην Ελλάδα απαριθμούσε 502 επιχειρήσεις, από τις οποίες οι 496 δραστηριοποιούνταν στον τομέα των ταχυμεταφορών, οι 5 ήταν επιχειρήσεις με ειδική άδεια και υπάρχουν και τα ΕΛΤΑ στον τομέα της Καθολικής υπηρεσίας, που κατέχει και το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, καθώς διακίνησε περίπου το 92% των αντικειμένων και το υπόλοιπο 8% από τις ιδιωτικές εταιρίες.

Όμως σε ότι αφορά στα έσοδα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική, αφού τα ΕΛΤΑ εισπράττουν το 59,9% των συνολικών εσόδων και το υπόλοιπο 40,1% να πηγαίνει στις ιδιωτικές εταιρίες.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν το 2010, στην ελληνική ταχυδρομική αγορά διακινήθηκαν περίπου 673 εκατομμύρια αντικείμενα, παρουσιάζοντας μείωση κατά 7,6% σε σχέση με το 2009, τα οποία έφεραν έσοδα 706 εκατομμύρια ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση 5% σε σχέση με το 2009.

Ο τζίρος για το 2010 μειώθηκε κατά 5% που μεταφράζεται σε 37 εκατομμύρια ευρώ, ενώ μειώθηκε κατά 16,8% το προσωπικό στον τομέα αυτό, που αντιστοιχεί σε 3.500 εργαζόμενους.

Πηγή:
http://www.marketbeast.gr/oikonomia/1490-Θύμα-της-κρίσης-και-η-ταχυδρομική-αγορά.html

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Δεύτερη απόπειρα νεκρανάστασης του Κέινς



 
Δεύτερη απόπειρα νεκρανάστασης του Κέινς
 
Η κρίση του ευρώ και η άνοδος του κοινωνικού θερμομέτρου ενθαρρύνουν αναζητήσεις για υπέρβαση των πολιτικών λιτότητας
 
Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Το διαβόητο «Δόγμα του Σοκ», που περιγράφει με διεισδυτικό τρόπο στο ομώνυμο βιβλίο της η Ναόμι Κλάιν, εφαρμόζουν κατά γράμμα οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υποστηρίζει στο τελευταίο τεύχος της γαλλικής Le Monde Diplomatique ο οικονομολόγος Φρεντερίκ Λορντόν και προσθέτει: «Θα πίστευε κανείς ότι η στρατηγική αυτή ολοκληρώθηκε με τη χωρίς προηγούμενο λιτότητα στον δημόσιο τομέα, που υποτίθεται ότι θα απαντούσε στην κρίση του ιδιωτικού. Ωστόσο, η διαιώνιση της λιτότητας με το «Σύμφωνο για το Ευρώ» μάς παραπέμπει σε μια άλλη περιπλάνηση χωρίς ορατό τέλος. Μέχρι πού θα φτάσει αυτό το παράδοξο, να απαντούν δηλαδή στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού με έναν ακόμη περισσότερο μανιακό νεοφιλελευθερισμό;»

Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική ορθοδοξία της εποχής μας υπέστη ισχυρό κλονισμό μετά την κατάρρευση της LehmaBrothers, τον Σεπτέμβριο του 2008, που έφερε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα στην «εντατική». Η πρώτη, ενστικτώδης αντίδραση των μεγάλων δυτικών κρατών επιβεβαίωσε τον αφορισμό του Ρίτσαρντ Νίξον κατά τον οποίο, σε συνθήκες κρίσης, «είμαστε όλοι κεϊνσιανοί»: τεράστιας κλίμακας παρεμβάσεις του κράτους στην οικονομία για τη διάσωση των απειλούμενων κολοσσών και την τόνωση της ανάπτυξης. Αυτός ο ανεστραμμένος «κεϊνσιανισμός για τους πλούσιους» έδωσε γρήγορα τη θέση του σε έναν ενισχυμένο νεοφιλελευθερισμό για τους φτωχούς, στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Η δρακόντεια λιτότητα που προωθούν σε σειρά αμερικανικών Πολιτειών οι νέοι, Ρεπουμπλικανοί κυβερνήτες και το «Σύμφωνο για το Ευρώ» που επέβαλε στην Ευρώπη η Αγκελα Μέρκελ αποτελούν τα πιο πρόσφατα κρούσματα.

Ωστόσο, οι νικητές της πρώτης πράξης αυτού του μονομερούς κοινωνικού πολέμου αρχίζουν να υφίστανται τις οδυνηρές επιπτώσεις της επιτυχίας τους. Στο οικονομικό επίπεδο, η εγχείρηση επέτυχε, πλην ο ασθενής απεβίωσε: Αντί να καθησυχάσει τις διεθνείς αγορές ομολόγων, η συμφωνία των Βρυξελλών για τον μόνιμο οργανισμό διάσωσης (ESM) έστειλε τα spreads στα ουράνια, καθώς ερμηνεύθηκε ως προεξόφληση μελλοντικών χρεοκοπιών. Η αιματηρή λιτότητα που επιβλήθηκε στις περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία) στο όνομα της αποτροπής της πτώχευσης, στην πραγματικότητα έφερε την πτώχευση πιο κοντά, όπως αναγνωρίζει ακόμη και ένα κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερο έντυπο, σαν τον Economist κάτω από τον τίτλο «Χρεοκοπήσατε! Παραδεχτείτε το»!

Καθώς μετατρέπεται σε αιώνιο οικονομικό Σύνταγμα της Ευρώπης, η λιτότητα διαμορφώνει σταδιακά μια «άγρια» κοινωνική ατμόσφαιρα - και μάλιστα όχι μόνο στις κατ' εξοχήν δοκιμαζόμενες, περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης, αλλά και στις πυρηνικές χώρες, όπως έδειξε το απεργιακό κύμα στη Γαλλία ή και στις εκτός ευρώ, βόρειες χώρες, όπως μαρτυρά η χωρίς προηγούμενο, από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, πορεία των συνδικάτων στη Βρετανία. Φαινόμενα ανυπακοής τύπου «Κερατέας» και «Δεν πληρώνω» εγγράφονται στην ημερήσια διάταξη.

Η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής συνείδησης αντανακλάται πολιτικά σε μια γενικευμένη τάση «εκλογικού λιντσαρίσματος των ελίτ», ενώ η «δημοσιονομική εξυγίανση» εξελίσσεται σε καρμανιόλα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: Ο Κάουεν στην Ιρλανδία και ο Σόκρατες στην Πορτογαλία, δύο μέχρι πρότινος «επιτυχημένοι» πρωθυπουργοί, κατέρρευσαν, ενώ ο Θαπατέρο παραιτήθηκε και πολλοί στην Ελλάδα δεν αισθάνονται και τόσο καλά. Οι Βρετανοί Φιλελεύθεροι εταίροι του Κάμερον έχουν χάσει τη μισή εκλογική τους δύναμη, ενώ οι Γερμανοί συνάδελφοί τους, το κατ' εξοχήν φιλικό προς τους επιχειρηματίες κόμμα της Γερμανίας, κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής και ο ηγέτης τους Γκίντο Βέστερβελε εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση από την κυβέρνηση συνασπισμού. Στην Ιρλανδία ενισχύεται σοβαρά το Σιν Φέιν, πολιτική πτέρυγα του IRA και στη Φινλανδία η ακροδεξιά. Οσο για τη Γαλλία, η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν διεκδικεί σοβαρά να μπει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με σημαία την έξοδο από το ευρώ.

Υπό την πίεση των ακραίων κοινωνικών φαινομένων, αρχίζουν να κερδίζουν έδαφος εναλλακτικές αναζητήσεις για υπέρβαση της λιτότητας, καθώς η σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών με αντίτιμο την αποσταθεροποίηση ολόκληρης της κοινωνίας δεν φαίνεται ούτε συνετή, ούτε εφικτή πολιτική. Στην Αμερική, οι Δημοκρατικοί πρωτοστατούν σε απεργίες ή και σε συμβολικές καταλήψεις δημοσίων κτιρίων Πολιτειών (βλ. Ουισκόνσιν) για να αποκρούσουν το αντισυνδικαλιστικό αμόκ των Ρεπουμπλικανών. Στην Ευρώπη, το παράδειγμα της «Αριστεράς» του Οσκαρ Λαφοντέν βρίσκει αντηχήσεις σε μερίδα του Εργατικού Κόμματος, υπό τη νέα ηγεσία του Εντ Μίλιμπαντ, που αναζητεί ένα είδος «επιστροφής στις ρίζες», απορρίπτοντας τον Τρίτο Δρόμο του Τόνι Μπλερ.

Από τη θεωρία στην πράξη
Σ' αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα βλέπει κανείς να αναβιώνουν ορισμένες ξεχασμένες ιδέες του Τζον Μέιναρντ Κέινς, με πυρήνα τη χαλιναγώγηση του άγρια κερδοσκοπικού, χρηματιστικού κεφαλαίου και την αναδιανομή εισοδήματος. Ο Κρούγκμαν, ο Λορντόν, ο Φιτουσί, ο Γουλφ κι ο Στίγκλιτς είναι ορισμένες από τις πλέον προβεβλημένες φωνές που αναπτύσσουν, από τις στήλες μεγάλης επιρροής εφημερίδων (New York Times, Financial Times, Le Monde κ.ά.) ετερόδοξες απόψεις για την αντιμετώπιση της κρίσης: τόνωση της ενεργού ζήτησης με αυξημένες κρατικές δαπάνες, πολιτικές μαζικής απασχόλησης και ισχυρής, προοδευτικής φορολογίας, χαλιναγώγηση των χρηματιστικών ροών και ειδικά της αγοράς παραγώγων, μέτρα μείωσης των ανισορροπιών μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών, υποκατάσταση του δολαρίου από ένα νέο, παγκόσμιο νόμισμα - να ορισμένες από τις ιδέες που έχουν ήδη προταθεί.

Για την ώρα, η επιρροή παρόμοιων απόψεων είναι ισχυρότερη στο επίπεδο των ιδεολογικών ελίτ παρά των πολιτικών ηγεσιών. Τίποτα δεν δείχνει ότι η μονίμως επαγγελλόμενη αλλά ουδέποτε υλοποιούμενη νεκρανάσταση του Κέινς θα έχει αυτή τη φορά καλύτερη τύχη. Τα χρόνια του Ρούζβελτ και της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας ήταν μια εποχή τεράτων, με το εργατικό κίνημα των μητροπόλεων και το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού στο απόγειό τους. Σήμερα οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί είναι πολύ διαφορετικοί, όπως είναι και η αντικειμενική πραγματικότητα της παγκόσμιας οικονομίας, στην εποχή των πολυεθνικών εταιρειών και του Ιντερνετ, που κάνει πολύ δυσκολότερο όχι μόνο τον σοσιαλισμό, αλλά και αυτόν τον κεϊνσιανισμό σε μία και μόνο χώρα. Από εδώ και το παράδοξο: Οσο περισσότερο δημοφιλής γίνεται ο Κέινς σε θεωρητικά συμπόσια και στήλες εφημερίδων, τόσο περισσότερο αχαλίνωτος επελαύνει ο θατσερισμός στην πραγματική πολιτική ζωή.
Αλλωστε, όπως έλεγε κι ο Ηράκλειτος: Στο ίδιο ποτάμι δεν μπορείς να μπεις δυο φορές...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_07/04/2011_438487 






Υπάρχει άραγε ζωή μετά την ΟΝΕ και το ευρώ;
 
Περιθωριακή μέχρι πρόσφατα, η τάση απαγκίστρωσης από το ευρώ και επιστροφής στο εθνικό νόμισμα κερδίζει έδαφος όχι μόνο στις περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης, που πλήττονται δραματικά από τις πολιτικές δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά και στις χώρες του πυρήνα. Ακόμη ισχυρότερο κι από τη Γαλλία είναι το αντι-ευρώ ρεύμα στη Γερμανία, όπου, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Infratest, το 57% των πολιτών θεωρεί ότι η χώρα τους θα έπρεπε να είχε διατηρήσει το μάρκο, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προειδοποιεί ότι «ο κίνδυνος δημιουργίας ενός αντι-ευρώ κόμματος θα έπρεπε να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπ’ όψιν».
Πολλοί οικονομολόγοι αριστερών ή κεντροαριστερών προσανατολισμών αμφισβητούν το «σκληρό» ευρώ του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας που στραγγαλίζει την ανάπτυξη και θέτουν το δίλημμα: Είτε ριζική, προοδευτική αναδιάρθρωση της Ευρωζώνης, είτε διάσπαση ή και διάλυσή της. «Η επιλογή είναι ξεκάθαρη», έγραφε συνοψίζοντας τη συζήτηση για το σύμφωνο του ευρώ ο Βόλφγκανγκ Μινχάου στους Financial Times: «Είτε ολοκληρωτική διάσωση (των αδύνατων οικονομιών) είτε ολοκληρωτική χρεοκοπία. Είτε διάσπαση της Ευρωζώνης είτε ενιαίο για όλους ευρωομόλογο και οικονομική ένωση».

Ενωση Διακανονισμών
Από την πλευρά του, ο Φρεντερίκ Λορντόν επαναφέρει στη Le Monde Diplomatique μια παλιά ιδέα του Κέινς, που είχε προταθεί, χωρίς τύχη, από τον διάσημο Βρετανό οικονομολόγο στην ιστορική διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, το 1944, όπου τέθηκαν οι βάσεις για τη μεταπολεμική οικονομική διεθνή τάξη πραγμάτων. Πρόκειται για την ιδέα της δημιουργίας μιας Διεθνούς Ενωσης Διακανονισμών (International Clearing Union - ICU) με αποστολή την καταπολέμηση των ανισορροπιών στο διεθνές εμπόριο, μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών, οι οποίες θρέφουν εθνικές μνησικακίες και δηλητηριάζουν τη διεθνή ατμόσφαιρα. Η ιδέα του Κέινς ήταν ότι τόσο τα ελλείμματα όσο και τα πλεονάσματα κάθε χώρας οφείλουν να διατηρούνται εντός προκαθορισμένων ορίων. Αν μια χώρα, π.χ. η Ελλάδα, γίνει υπέρ το δέον ελλειμματική, θα πρέπει να υποτιμήσει το νόμισμά της για να κερδίσει σε ανταγωνιστικότητα. Αλλά και αν μια χώρα, π.χ. η Γερμανία, γίνει υπέρ το δέον πλεονασματική, θα «τιμωρείται» με αυξημένο φόρο – κάτι που θα λειτουργεί ως κίνητρο για να ανακυκλώνει παραγωγικά τα πλεονάσματά της, αντί να τα συσσωρεύει, εις βάρος των εταίρων της.

Πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί, όμως, αυτή η ιδέα του Κέινς σε μια ζώνη κοινού νομίσματος, σαν το ευρώ; Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον σκόπελο χωρίς να καταργήσει τελείως το κοινό νόμισμα, κάτι που θα οδηγούσε πιθανότατα σε διάλυση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο Λορντόν εισηγείται ένα ευρώ δύο επιπέδων: ενιαίο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές των κρατών–μελών, αλλά με ευέλικτη ισοτιμία, κατά το πρότυπο της ICU, στο εσωτερικό τους. Κάτι τέτοιο θα επέτρεπε, για παράδειγμα, σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία να υποτιμήσουν το «δικό τους» ευρώ ώστε να κερδίσουν σε ανταγωνιστικότητα, χωρίς να καταφύγουν στην κοινωνική θηριωδία της διαβόητης «εσωτερικής υποτίμησης» μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, αλλά και χωρίς να αναστατώσουν τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις τους. Φυσικά, μπορεί να σκεφτεί κανείς σειρά σοβαρών τεχνικών και ουσιαστικών προβλημάτων ενός παρόμοιου «διπλού ευρώ», με προφανέστερο τον κίνδυνο της μαύρης αγοράς συναλλάγματος και του συνακόλουθου πληθωρισμού. Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί η Γερμανία και οι άλλες, δημοσιονομικά ισχυρές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά θα έσπευδαν να υιοθετήσουν μια τέτοια ιδέα.

Τέλος, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς επαναφέρει μια άλλη, ξεχασμένη ιδέα του Κέινς (συμπληρωματική της ICU), την ιδέα για ένα παγκόσμιο νόμισμα, το περίφημο bancor. Πρόσφατα, ο Στίγκλιτς συνυπέγραψε την έκκληση της «Ομάδας του Πεκίνου» μαζί με άλλους 17 οικονομολόγους, μεταξύ των οποίων, όχι απροσδόκητα, φιγουράρουν αρκετοί Κινέζοι: Ηταν ο διοικητής της κινεζικής κεντρικής τράπεζας Τσου Σιαοτσουάν, που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά θέτοντας ζήτημα υπέρβασης του δολαρίου, ως παγκόσμιου νομίσματος, το 2009. Η πρόταση του Στίγκλιτς είναι, βέβαια, αρκετά μετριοπαθής, καθώς στηρίζεται στη διεύρυνση ενός ήδη υπάρχοντος θεσμού, των όχι και τόσο εύηχων «Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων» (SDR’s) που εκδίδει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εστω κι έτσι, δεν είναι καθόλου σαφές γιατί η Αμερική θα έσπευδε να παραιτηθεί από ένα τόσο πολύτιμο παγκόσμιο μονοπώλιο, το οποίο στηρίζεται στην ισχύ των αεροπλανοφόρων της, έναντι της οποίας κανείς εταίρος ή ανταγωνιστής έχει να αντιτάξει κάτι συγκρίσιμο.

Πηγή:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100043_07/04/2011_438486

Η Goldman Sachs λειτουργεί ως «σέχτα»







 
Ο Marc Roche, με αφορμή το πολύκροτο βιβλίο του, αποκαλύπτει τον ρόλο της πανίσχυρης τράπεζας στη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας


Συνέντευξη στον Ηλια Μαγκλινη

Οταν διάβασα τον τίτλο του βιβλίου του Marc Roche «Η Τράπεζα. Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο», νόμισα πώς πρόκειται για μια ακόμα συνωμοσιολογία. Κοινώς, δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά. Η στάση μου άλλαξε όταν άρχισα να διαβάζω το βιβλίο: ένα εκτενές, εμβριθές, αναλυτικό ρεπορτάζ, βασισμένο στην εξαντλητική έρευνα και στην υψηλή αφηγηματική ικανότητα, χωρίς να «σκοντάφτει» σε περίπλοκες χρηματοοικονομικές έννοιες και ορολογίες.

Η στάση μου άλλαξε περαιτέρω όταν γνώρισα τον συγγραφέα, ο οποίος έκανε ένα πέρασμα από την Αθήνα.

Ντυμένος σαν τραπεζίτης (αλλά με παιχνιδιάρικη γραβάτα), ο Roche δεν έχει την συνήθη επιτήδευση είτε των τραπεζιτών είτε των κοσμογυρισμένων δημοσιογράφων - συγγραφέων, μιλάει απλά αλλά όχι απλοϊκά, ενώ δηλώνει κατηγορηματικά: «Δεν πιστεύω σε θεωρίες συνωμοσίας».

Θέμα του βιβλίου του; Η πανίσχυρη τράπεζα Goldman Sachs (GS) και η εμπλοκή της με τη διεθνή οικονομική κρίση σε Αμερική και Βρετανία το 2008, με την απόκρυψη του ελληνικού χρέους το 1999 προκειμένου η Ελλάδα να εισέλθει στην Ευρωζώνη και άλλα πολλά.

Καθώς το βιβλίο αρχίζει με το «ελληνικό ζήτημα», έτσι και η συζήτησή μας ξεκίνησε από εκεί.

– Η σχέση μεταξύ Ελλάδας και GS στο βιβλίο σας ενδεχομένως να ωθήσει πολλούς Ελληνες να πιστέψουν ότι η οικονομική κρίση είναι όντως αποτέλεσμα διεθνούς συνωμοσίας.

– Αυτό είναι ένα πρόβλημα με το συγκεκριμένο βιβλίο. Οποιον Ελληνα δημοσιογράφο έχω γνωρίσει, προσπάθησε να με παρασύρει προς μια θεωρία ότι η Ελλάδα έπεσε θύμα διεθνούς συνωμοσίας. Η GS όμως δεν έκανε τίποτα περισσότερο το 1999 απ’ ό,τι της ζητήθηκε να κάνει: να «σβήσει» το ελληνικό χρέος, κάτι που, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δημιούργησε μακροπρόθεσμα μεγάλα προβλήματα στη χώρα. Ο Κώστας Σημίτης θα μπορούσε να είχε αρνηθεί αυτή τη συμφωνία με την GS, όπως αρνήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 ανάλογη προσφορά.

– Ακούγεστε πολύ αυστηρός απέναντι στον Κώστα Σημίτη.

– Δεν είμαι ειδικός στην ελληνική πολιτική, θεωρώ όμως ότι ο Σημίτης είχε διαδεχθεί μια μεγάλη μορφή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, και η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ ήταν η δική του μοναδική ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί και αυτός να κάνει κάτι μεγάλο.

– Ωστόσο, στο βιβλίο καυτηριάζετε και τη στάση της Ευρώπης τότε.

– Βεβαίως. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τότε ήθελαν πολύ την Ελλάδα στη Ζώνη του Ευρώ. Οσο περισσότερες χώρες τόσο το καλύτερο, έλεγαν. Είχαν αυτή τη μανία να χτυπήσουν το δολάριο. Θα μπορούσε, δηλαδή, και η Ευρώπη να διερευνήσει την ελληνική οικονομία και να μη δεχθεί άκριτα τα στοιχεία που έδινε η ελληνική κυβέρνηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Τράπεζα προσπάθησε, και κατάφερε, να βρει τη χρυσή τομή πουλώντας τις υπηρεσίες της. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι αυτή υπεύθυνη και μπορεί ηθικά να συμπεριφέρθηκε ανάρμοστα αλλά παρέμεινε νόμιμη ώς το τέλος.

– Την GS δεν θα συμφωνούσατε ότι, πολιτισμικά μιλώντας, τη χαρακτηρίζει μια προτεσταντική εργασιακή φιλοσοφία;

– Δεν μου αρέσει ο όρος «σέχτα», αλλά η GS λειτουργεί ως τέτοια, εκπαιδεύει τα στελέχη της προς αυτή την κατεύθυνση. Δύο Εβραίοι την ίδρυσαν αρχικά μα δεν είναι εβραϊκή τράπεζα, είναι όντως προτεσταντική ως προς την κουλτούρα: σκληρή δουλειά, χαμηλό προφίλ, συλλογικό πνεύμα, καθόλου διασκέδαση, καθαρή ζωή. Ρώτησα πολλούς που εργάστηκαν εκεί αν το έκαναν για τα χρήματα και μου είπαν, όχι.

Σε αυτό το επίπεδο, το χρήμα δεν έχει και τόση αξία. Δεν έχει διαφορά αν έχω ένα εκατομμύριο περισσότερο ή λιγότερο. Δουλεύω εκεί διότι ανήκω σε έναν οργανισμό για τον οποίο είμαι πολύ υπερήφανος, αυτό μου είπαν. Είναι σαν να βρίσκεσαι στην κορφή του κόσμου, στην πιο ιδιωτική τραπεζική λέσχη του κόσμου. Κι όλο αυτό χωρίς ίχνος διαφήμισης. Το μάρκετινγκ το σνομπάρουν, θεωρούν ότι είναι για τις εμπορικές τράπεζες.

– Είναι υπερήφανοι αλλά το να εργάζεσαι εκεί έχει ένα κόστος: μηδέν προσωπική και ιδιωτική ζωή, εξοντωτική πίεση.

– Φυσικά. Ενα δέκα τοις εκατό κάθε χρόνο απολύεται. Συνομίλησα με ανθρώπους που δεν άντεξαν σε αυτή την πίεση. Ολοι τους όμως μου είπαν ότι τους άρεσε αυτός ο οργανισμός αλλά απλώς δεν άντεξαν. Σκεφθείτε ότι δεν θα βρείτε κάποιον υπέρβαρο στην GS, είναι όλοι αδύνατοι και κομψοί. Τους ελέγχουν ακόμα και τη διατροφή.

– Μετά τη διεθνή κρίση του 2008, η GS δεν βγήκε ζημιωμένη;

– Δαιμονοποιήθηκε. Τα δύο κακά που της καταλογίστηκαν ήταν ότι βοήθησε μια κυβέρνηση να πει ψέματα και ότι η ίδια είπε ψέματα στους πελάτες της. Απαράδεκτη συμπεριφορά ακόμα και για τις αρχές της, που βασίζονται σε 14 σημεία, θυμίζοντας τις Δέκα Εντολές. Τότε, λοιπόν, η Τράπεζα έγινε σύμβολο της σκοτεινής πλευράς του καπιταλισμού.

Η εικόνα της τσαλακώθηκε, αλλά τελικά δεν έχασε ούτε έναν πελάτη! Κι αυτό διότι για τους πελάτες ισχύει το εξής απλό: μπορεί οι της GS να είναι «κακοί άνθρωποι», να είναι εκμεταλλευτές, αλλά είναι οι καλύτεροι επαγγελματίες. Και όντως είναι απίστευτα αποτελεσματικοί. Δεν είναι τράπεζα, είναι επιστημονικό εργαστήριο. Δεν κάνουν σχεδόν τίποτα παράνομο. Ωστόσο, ο κόσμος πια σήμερα απαιτεί διαφάνεια, έναν ηθικό κώδικα από τους τραπεζίτες.

Στην Ευρώπη, οι λαοί είναι εξοργισμένοι, κάτι που δεν ισχύει για τους Αμερικανούς. Ο απλός κόσμος υποφέρει αλλά οι τραπεζίτες παίρνουν ακόμα τα μπόνους τους. Βλέπετε, είναι τρομερά δύσκολο να φυλακίσεις έναν τραπεζίτη διότι όλες αυτές οι δραστηριότητες μπορεί να είναι ηθικά επιλήψιμες, αλλά συνήθως δεν είναι παράνομες. Αφήστε που πατάνε πάνω σε ακατανόητες, και για δικαστές και ενόρκους, έννοιες οικονομολογίας.


Εστειλα 120 ερωτήσεις, αλλά δεν απάντησαν

– Γράφετε ότι η GS αρνήθηκε να σας μιλήσει για τις ανάγκες του βιβλίου.

– Ναι. Στους τραπεζίτες δεν αρέσει ο Τύπος, εκτός κι αν διαφημίζει κάποιο προϊόν τους. Βέβαια, στο παρελθόν, οι της GS μου είχαν μιλήσει πολλές φορές ως ανταποκριτή της Le Monde. Είχα τις πληροφορίες μου από τότε, αλλά δεν έφταναν. Βασίστηκα στην πολύχρονη πείρα μου και στο ότι είχα πολλούς συνομιλητές από αυτούς τους κύκλους. Κάποιοι ήταν οργισμένοι με την GS: απολυμένοι, πικραμένοι, πρέπει να είσαι προσεκτικός στο τι σου λένε.

Επειτα, υπάρχουν πρώην στελέχη που απλώς έφυγαν και μιλάνε ελεύθερα και υπέρ της GS. Μίλησα ακόμα με ανταγωνιστές και εχθρούς της. Τέλος, ήρθα σε επαφή και με την ίδια την GS. Τους έστειλα 120 ερωτήσεις, δεν απάντησαν σε καμία. Διόρθωσαν απλώς πραγματολογικά στοιχεία. Γι’ αυτό το βιβλίο δεν έχει λάθη εκτός από ένα που έχει να κάνει με την αμαρτωλή σχέση της GS με το πετρέλαιο, κυρίως με την BP. Η πτυχή αυτή είναι ένα «μαύρο κουτί».

– Πώς αντέδρασε η GS μετά την έκδοση του βιβλίου;
– Τηλεφώνησαν στον εκδότη μου και είπαν: «Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ χειρότερο βιβλίο».

– Δεν απείλησαν με αγωγές κτλ.;
– Οχι βέβαια! Είναι ευφυείς, δεν λειτουργούν λες και είναι ρωσική ολιγαρχία.

Το ελληνικό χρέος ήταν... «φιστίκια»

Για τον Marc Roche, το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν διαφέρει πολύ από το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν άλλες χώρες. «Ακόμα και στην Αμερική, την Αγγλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία κτλ. είχαμε κυβερνήσεις με τεράστιες δαπάνες, λαούς που ξόδευαν αλόγιστα. Η Ελλάδα όμως είναι μικρή οικονομία, με μηδενική παραγωγή, προβληματικό φορολογικό σύστημα, με ένα πολιτικό σύστημα εσωστρεφές που δεν προσφέρει σταθερότητα στην οικονομία της, με άκαμπτη γραφειοκρατία στον δημόσιο τομέα, κι όλ’ αυτά σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης όπου απαιτούνται υψηλές ταχύτητες στα πάντα.

»Βεβαίως, για την GS, το ελληνικό χρέος ήταν... «φιστίκια», δηλαδή ασήμαντο ως ποσό. Ωστόσο, η Ελλάδα λειτούργησε σαν παράδειγμα για τη GS, προκειμένου να επαναλάβει το ίδιο πείραμα σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η Ελλάδα ήταν απλώς το τεστ.

»Βλέπετε, η μεγάλη διαφορά της GS από άλλες μεγάλες τράπεζες είναι η εμπλοκή της στην πολιτική. Από την Αμερική έως τη Ρωσία και την Ασία. Κι αυτό το ανακάλυψα γράφοντας το βιβλίο. Είναι μάγοι στο να λειτουργούν σαν επενδυτικοί σύμβουλοι για τις κυβερνήσεις. Επίσης, σε αντίθεση με άλλες μεγάλες τράπεζες, η GS δεν προσλαμβάνει διπλωμάτες διότι αυτοί δεν έχουν καμία ισχύ. Προσλαμβάνουν πρώην διευθυντές κεντρικών τραπεζών, πρώην επιτρόπους της Ε.Ε., πολιτικούς με ειδίκευση στα οικονομικά, πρώην υπουργούς οικονομικών κτλ. Αυτό εξασφαλίζει στην Τράπεζα ισχύ, πείρα και εγκυρότητα».

Η αποχαλίνωση του καπιταλισμού

Το βιβλίο του Marc Roche γράφτηκε στα γαλλικά και κυκλοφόρησε στη Γαλλία προτού μεταφραστεί στα ελληνικά, στα γερμανικά, στα ιταλικά και στα ισπανικά. Ωστόσο, όπως μας είπε, οι εκδοτικές αγορές της Αμερικής και της Βρετανίας κρατούν τις πόρτες τους κλειστές στο βιβλίο. «Είναι πολλοί οι λόγοι», εξηγεί.

«Στον αγγλοσαξονικό χώρο, για να εκδώσουν ένα τέτοιο βιβλίο, απαιτούν να παραδώσεις όλες τις πηγές σου για να κάνουν το λεγόμενο fact checking. Αλλά εμένα πολλές πηγές ήταν ανώνυμες, δεν ήθελαν να μιλήσουν επωνύμως, με εμπιστεύθηκαν. Επειτα, στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης, από την Penguin είπαν στον εκδότη μου ότι δεν είναι δυνατόν ένας μη αγγλόφωνος να γράψει περί οικονομίας, ότι η προσέγγισή του θα είναι πολιτική. Οι Αγγλοσάξονες εκτιμούν ότι οι Ευρωπαίοι δεν κατανοούν τον καπιταλισμό διότι είναι αγγλοσαξονική υπόθεση. Το βιβλίο μου μιλάει για ένα νομοθετημένο και όχι έναν αποχαλινωμένο καπιταλισμό αλλά για τους Αγγλοσάξονες ο καπιταλισμός πρέπει να είναι ελεύθερος.

»Επίσης, θέλουν ένα βιβλίο που να μιλάει αποκλειστικά και μόνον για γεγονότα, ενώ οι Γάλλοι, λένε, γράφουν για ιδέες. Στην ουσία, ήθελαν ένα βιβλίο που να μη μπορεί και να μη θέλει να το διαβάσει κανένας. Δεν τους απασχολεί μόνον η κριτική που κάνω στο σύστημα αλλά το ότι είμαι Γάλλος, άρα θα φλυαρώ για έννοιες, ιδέες, ηθική, πολιτική. Γι’ αυτό με μία εξαίρεση, όλα τα αγγλοσαξονικά βιβλία πάνω στην κρίση δεν διαβάζονται, απευθύνονται σε τραπεζίτες. Στο τέλος, η Penguin μου συνέστησε να... ξαναγράψω το βιβλίο στα αγγλικά. Είμαι θυμωμένος απ’ όλο αυτό».

– Κάποιοι λένε ότι ο καπιταλισμός καταρρέει. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

– Οχι. Πρόκειται όμως για μεταβατική φάση. Θα περάσουμε δύσκολα χρόνια, όλες οι χώρες. Η κρίση του 1929 κράτησε δέκα χρόνια, ύστερα από μια τρελή περίοδο, κατά την οποία το χρήμα έρεε – όπως συνέβη και σήμερα. Μετά ή το 1929 βέβαια ήρθε ο πόλεμος. Νομίζω εμείς δεν θα δούμε πόλεμο, αλλά θα δούμε τεράστιες αλλαγές. Η Κίνα, η Ινδία, αναπτύσσονται εντυπωσιακά. Η Κίνα ίσως γίνει κάτι σαν την Αμερική της δεκαετίας του ’50.

Ποιος είναι

Ο Marc Roche γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1951. Είναι ανταποκριτής της Le Monde στο Σίτι του Λονδίνου, ενώ έχει συνεργαστεί και με το περιοδικό Le Point και άλλα έντυπα. Θεωρείται ειδικός ερευνητής σε χρηματοοικονομικά θέματα, καθώς και σε θέματα που αφορούν τη σύγχρονη μοναρχία.
Το βιβλίο του «Η Τράπεζα. Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Αριστέας Κομνηνέλλη.

Πηγή:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_100035_07/04/2011_438360

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ





ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ


Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.
 
Η δημοσίευση απορρήτων αμερικανικών εγγράφων, μέσω της γνωστής ιστοσελίδας Wikileaks, έριξε ένα απροσδόκητο φως στα τεκταινόμενα στο διπλωματικό παρασκήνιο. Σε τηλεγράφημα που αφορά ειδικά τη συνάντηση συμβούλου του πρωθυπουργού και υπεύθυνης διεθνών σχέσεων του ΠΑΣΟΚ, ομολογείται ευθέως ότι βρίσκεται σε εξέλιξη για το Αιγαίο «πολλή μυστική διπλωματία», με πολύ ελλιπή μάλιστα γνώση των υπηρεσιακά αρμοδίων διπλωματών του υπουργείου Εξωτερικών. Μεταφέρεται επίσης ένα κλίμα συνένοχης σχεδόν προσεγγίσεως του θέματος της Κύπρου, που καθιστά σαφές ότι το πνεύμα του Σχεδίου Ανάν παραμένει ακόμη ζωντανό στο κυβερνητικό παρασκήνιο.

Ανεξάρτητα από την ουσία των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής που θίγονται, το έγγραφο είναι επίσης πολύ ενδεικτικό και αποκαλυπτικό για τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα οι διεθνείς σχέσεις του ΠΑΣΟΚ, εκεί που άλλοτε προήδρευε ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατικής και αξιοκρατικής λειτουργίας και για τον τρόπο με τον οποίο χαράσσεται και ασκείται η εξωτερική πολιτική της χώρας.

Σ' ένα άλλο έγγραφο, με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2009, γίνεται αναφορά στη συνάντηση που είχε ο σημερινός πρωθυπουργός με τον τούρκο ομόλογό του, στις 9 Οκτωβρίου 2009, λίγες δηλαδή ημέρες μετά την εκλογή του. Το έγγραφο υπογράφεται από τον αμερικανό πρέσβη Ντάνιελ Σπέκχαρντ και συντάχθηκε έπειτα από συνάντηση του τελευταίου με τον πρωθυπουργό στις 12 Οκτωβρίου.

«Ο Γιώργος Παπανδρέου τόνισε στον τούρκο πρωθυπουργό και στον τούρκο υπουργό Εξωτερικών», αναφέρεται στο έγγραφο, «τη θέλησή του να λύσει τα περισσότερα ζητήματα του Αιγαίου στη Χάγη, λέγοντας μάλιστα ότι Ελλάδα και Τουρκία θα χειρίζονταν γρήγορα τα άλλα ζητήματα, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Κύπρος, καθώς συντόμως τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδος θα του έδεναν πολιτικά τα χέρια».
«Εάν θέλετε τα νησιά μας», φέρεται να είπε ο πρωθυπουγός στους τούρκους συνομιλητές του, σύμφωνα πάντα με το έγγραφο, «δεν θα λύσουμε ποτέ το ζήτημα. Εάν το ενδιαφέορν της Τουρκίας είναι να αποκτήσει πρόσβαση στα διεθνή ύδατα, στον εναέριο χώρο, στην υφαλοκρηπίδα και τους οικονομικούς πόρους, αυτά τα θέματα μπορούν να λυθούν».

To αμερικανικό έγγραφο σημειώνει ότι ο έλληνας πρωθυπουργός απέρριψε την τουρκική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» και, επιφυλασσόμενος μόνο για τα θέματα εθνικής κυριαρχίας, δέχθηκε την παραπομπή όλων των άλλων «θεμάτων» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. «Πρόκειται για σημαντική μετακίνηση, εάν ισχύει», σημειώνει ο αμερικανός πρέσβης. «Στο παρελθόν, ενώ οι Έλληνες ήταν ανοικτοί σε προσφυγή στη Χάγη για τις οικονομικές ζώνες, εμφανίζονταν απρόθυμοι να προσθέσουν όλο το φάσμα των θεμάτων του Αιγαίου, από φόβο ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν να τους υποχρεώσουν, μέσα από ένα τουρκικού τύπου παζάρι, σε εγκατάλειψη των διεθνών νομικών δικαιωμάτων που πιστεύουν ότι έχουν από τη Σύμβαση για το Θαλάσσιο Δίκαιο και από άλλες συνθήκες».
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΟΛΑ ΣΤΗ ΧΑΓΗ» ΠΕΡΙΚΛΕΙΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ 
ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ 
ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ 
ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Για όσους έχουν παρακολουθήσει από τη γένεσή τους τις τουρκικές αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο, είναι προφανής η μεθοδολογία την οποία ακολούθησε από την αρχή η τουρκική πλευρά. Δεν έθεσε και δεν μπορούσε να θέσει ευθέως θέμα ελληνικών νησιών και εδαφικών διεκδικήσεων. Γνώριζε ότι, υπό τις σημερινές διεθνείς συνθήκες, η αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου θα έπρεπε να γίνει με έμμεσο τρόπο και με σύγχρονους επιτήδειους όρους, που θα συγκάλυπταν τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους. Άρχισαν έτσι οι ισχυρισμοί ότι τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου επικάθηνται στην υφαλοκρηπίδα της Μικράς Ασίας. Η Άγκυρα εξακολουθεί να υποστηρίζει τα ίδια και όταν ακόμη η Διεθνής Σύμβαση Θαλασσίου Δικαίου, στον νέο ορισμό της υφαλοκρηπίδος, κατέστησε σαφές ότι αυτή δεν πρέπει να υπολαμβάνεται με οποιαδήποτε γεωλογική έννοια. Όλη η δέσμη των τουρκικών αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων, περιλαμβανομένης της θεωρίας περί γκρίζων ζωνών και περί δήθεν αποστρατιωτικοποιημένων νήσων, όπως η Λήμνος και ο Άγιος Ευστράτιος, συνθέτει από τα επί μέρους έναν κεντρικό στόχο: την ανατροπή του καθεστώτος του Αιγαίου.

Αυτό τεκμηριώνεται καθημερινά από τις συστηματικές τουρκικές παραβάσεις, παραβιάσεις και προκλήσεις στον αέρα, στη θάλασσα και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Διατυπώνεται όμως και απροκάλυπτα από τον σημερινό υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, στο γνωστό βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», υπό τη μορφή της επισημάνσεως μιας μεγάλης αντιφάσεως στο Αιγαίο μεταξύ αφενός της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής πραγματικότητας και αφετέρου του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου. Προφανώς, ο τούρκος υπουργός θεωρεί ανωμαλία το ισχύον νομικό καθεστώς του Αιγαίου, που κατ' αυτόν δεν είναι εναρμονισμένο με τη γεωγραφία και τη γεωπολιτική, που είναι υπέρ της Τουρκίας. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό και τι ακριβώς επιδιώκει η τουρκική πλευρά στο Αιγαίο. Η διολίσθηση επομένως της ελληνικής πλευράς στη θέση «Όλα στη Χάγη» από τη θέση «το μόνο θέμα προς συζήτηση με την Τουρκία και για ενδεχόμενη παραπομπή στη Χάγη είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδος» σε τι εξυπηρετεί και πού αποβλέπει;

Είναι γνωστό ότι για οποιαδήποτε παραπομπή στη Χάγη χρειάζεται η υπογραφή προηγουμένως συνυποσχετικού, το οποίο περιγράφει τη «διαφορά» και προδικάζει μ' αυτό, σ' ένα βαθμό, την ουσία της «διαφοράς». Υπενθυμίζεται σχετικά ότι πάνω σ' αυτό ακριβώς σκόνταψε και ναυάγησε η προσφυγή στη Χάγη για την υφαλοκρηπίδα, που είχε, κατ' αρχάς, συμφωνηθεί μεταξύ Κων/νου Καραμανλή και Μπουλέντ Ετσεβίτ, λίγο μετά τη Μεταπολίτευση.
Η διεύρυνση σήμερα της ενδεχόμενης προσφυγής σε όλα τα «θέματα», που θέτει η τουρκική πλευρά, σε ποιο συνυποσχετικό θα καταλήξει και πώς δεν θα θίξει και δεν θα φαλκιδεύσει εκ των προτέρων δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας; Δικαιώματα που αφορούν το εύρος των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Δικαιώματα που αφορούν τη διακήρυξη ΑΟΖ. Τίθεται επίσης το ερώτημα πώς δεν θα επηρεασθεί, στο πλαίσιο αυτό, το ελληνικό FIR και πώς θ' αντιμετωπισθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις για τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες», αλλά και για την ελληνική ΑΟΖ; Είναι γνωστές και απροκάλυπτες οι τουρκικές θέσεις για το Καστελλόριζο, σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, όπως και γενικότερα η θεωρία τους σχετικά με το δικαίωμα υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ των νησιών.

Είναι προφανές ότι μια προκαταρκτική συζήτηση για το συνυποσχετικό και μια ενδεχόμενη παραπομπή όλων των «θεμάτων» που εγείρει η Άγκυρα, θα άνοιγε τον δρόμο, με επίφαση τη Χάγη, για την υποκατάσταση του Διεθνούς Δικαίου, ως βάσεως αναφοράς, με διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο και τουρκικού τύπου παζάρι πάνω σε όλα τα «θέματα» που θέτει η τουρκική πλευρά.

Θα παρέπεμπε ουσιαστικά σε διεθνή επιδιαιτησία, του είδους που είδαμε στην Κύπρο με το Σχέδιο Ανάν.
ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ 
ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ

Η Άγκυρα, προχωρώντας από τη θεωρία στην πράξη, επιχειρεί να επιβάλει «ειρηνικά», διά της στρατιωτικής ισχύος, τις θέσεις της για την ΑΟΖ, με τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Είχαμε το προηγούμενο των Υμίων, που εντάσσεται στη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και η δημιουργία του οποίου συνοδεύθηκε από μεγάλη κρίση.

Το νέο τετελεσμένο που επιχειρείται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Καστελλόριζο, εξελίχθηκε «ειρηνικά», χωρίς καμιά αντιπαράθεση ένοπλης ισχύος και κρίση. Μια τουρκική κορβέτα έδιωξε ανενόχλητη, μεταξύ Καρπάθου και Καστελλορίζου, ιταλικό ερευνητικό σκάφος, που εκτελούσε έρευνες με άδεια της ελληνικής κυβερνήσεως, για την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών, που θα συνδέει το Ισραήλ με την Ιταλία. Η τουρκική πλευρά απαίτησε από το ιταλικό πλοίο να ζητήσει άδεια από την Τουρκία, υποδηλώνοντας ότι η υπό έρευνα περιοχή είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Το ιταλικό πλοίο «συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» και γύρισε αργότερα να συνεχίσει τις έρευνες, έχοντας ζητήσει, ερήμην της ελληνικής κυβερνήσεως, άδεια και από τις τουρκικές αρχές. Ορθώς η ελληνική κυβέρνηση ανεκάλεσε την άδεια προς το πλοίο και δεν του επέτρεψε να συνεχίσει τις έρευνές του στον άλλο ελληνικό θαλάσσιο χώρο.

Αυτό όμως δεν αναιρεί το τουρκικό τετελεσμένο. Η ελληνική πλευρά, μετά τη μεγάλη ανατροπή στην εξωτερική πολιτική της εποχής Σημίτη, ακολουθεί τη γνωστή πολιτική της υποτιθέμενης ελληνοτουρκικής φιλίας και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Η τουρκική όμως πολιτική τετελεσμένων δεν αφήνει πια στην ελληνική πλευρά άλλα περιθώρια αναβλητικότητας, αδράνειας και ανοχής.

Πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει η ελληνική πλευρά τη νέα κατάφωρη τουρκική πρόσκληση και να προασπίσει την ελληνική ΑΟΖ; Η επιλογή του Καστελλόριζου, το οποίο η τουρκική πλευρά απομονώνει σκοπίμως από κάθε συζήτηση και διαπραγμάτευση για το Αιγαίο, είναι εξόχως στρατηγική. Είναι γνωστό ότι αποτελεί κομβικό σημείο για τη σύνδεση της ελληνικής ΑΟΖ με εκείνη της Κύπρου και της Αιγύπτου. Επέχει από την άποψη αυτή τεράστια γεωστρατηγική σημασία, σε σχέση με τις επικοινωνίες και την παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και σε σχέση με τα μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στην περιοχή.

Οι νέες ισορροπίες που δημιουργούνται, με τη ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ και με τις δραματικές ανακατατάξεις σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, ιδιαίτερα στη Μεσόγειο, στην οποία ευρωπαϊκές δυνάμεις αναζητούν έναν νέο δυναμικό ρόλο, θέτουν την Ελλάδα ενώπιον κρίσιμων περιστάσεων. Καλείται να προασπίσει τον ζωτικό εθνικό της χώρο, όπως διευρύνεται σήμερα με τη διάσταση της ΑΟΖ, και ταυτοχρόνως την ενεργό παρουσία και τον ρόλο της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας για το Καστελλόριζο ενέχουν και τακτική σημασία, γιατί είναι, διπλωματικά και προπαγανδιστικά, πολύ ευχερέστρο γι' αυτήν ν' αμφισβητήσει για το πολύ μικρό Καστελλόριζο την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, που αμφισβητεί γενικά για όλα τα νησιά, ακόμη και για την Κρήτη. Υπενθυμίζεται παρεμπιπτόντως ότι για τη Γαύδο, που είναι νότια της Κρήτης, η Άγκυρα κάνει λόγο για νήσο «ακαθορίστου κυριαρχίας», περιλαμβάνοντας κι αυτήν στην ομιχλώδη θεωρία των «γκρίζων ζωνών».
ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΙΣΧΥΟΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Οι διαπιστώσεις και τα ερωτήματα αυτά φέρνουν στο προσκήνιο το κρίσιμο θέμα της αεροναυτικής ισορροπίας στο Αιγαίο και τη σχέση της με τη δεινή οικονομική κρίση που συνταράσσει τη χώρα. Η Άγκυρα έχει θέσει από χρόνια ως μακροπρόθεσμο στόχο την κατάκτηση αναμφισβήτητης αεροναυτικής υπεροχής ώστε να εκβιάσει «ειρηνικά», από θέση ισχύος, την ανατροπή του καθεστώτος του Αιγαίου και την προώθηση των βλέψεών της.

Εκμεταλλεύεται επίσης γι' αυτό συστηματικά τη θέση της στο ΝΑΤΟ. Ασκεί συνεχώς πιέσεις, προβάλλοντας τον υποτιθέμενο πολύ σημαντικό ρόλο της για το ΝΑΤΟ, και επιδιώκει να προωθεί, βήμα με βήμα, τις θέσεις της, αξιοποιώντας λάθη, παραλείψεις και απαράδεκτες υποχωρήσεις, υπό αμερικανική πίεση, της ελληνικής πλευράς, με την ευκαιρία ιδίως αλλαγών και αναδιαρθρώσεων στο ΝΑΤΟ.

Είναι φυσικό, κάτω από έκτακτες οικονομικές συνθήκες, να επηρεάζεται και ο αμυντικός προϋπολογισμός της χώρας. Πολύ περισσότερο, που οι αμυντικές δαπάνες στο πρόσφατο παρελθόν έδωσαν αφορμή για καταγγελλόμενα μεγάλα σκάνδαλα.

Οποιαδήποτε όμως κατάχρηση ή διαφθορά στον τομέα των αμυντικών συστημάτων δεν αναιρεί την ανάγκη εξοπλισμών για την εθνική άμυνα, όπως οποιοδήποτε σκάνδαλο στην υγεία ή στις δημόσιες κατασκευές δεν αναιρεί την ανάγκη του νοσοκομείου ή της εθνικής οδού. Το πρόβλημα ανάγεται στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και στη φερεγγυότητα και αποτελεσματικότητα των θεσπισμένων ελέγχων.

Η Ελλάδα, παρ' όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεν έχει περιθώριο για μείωση του αμυντικού της προϋπολογισμού στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως υποβάλλεται από διάφορες πλευρές. Η Ελλάδα έχει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Έχει όμως επίσης μεγάλο πρόβλημα εθνικής άμυνας και ασφάλειας. Δεν είναι Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία ή Πορτογαλία. Η τουρκική πρόκληση στο Καστελλόριζο δείχνει σαφώς πώς εννοεί η Άγκυρα τη διακηρυσσόμενη «ειρήνη» και «φιλία» μεταξύ των δύο χωρών. Η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να προασπίσει τον ζωτικό εθνικό της χώρο, περιλαμβανομένης της διαστάσεως της ΑΟΖ.

Για τον σκοπό αυτό, είναι απαραίτητο να επανεξετασθεί το όλο αμυντικό σύστημα της χώρας ώστε να καλυφθούν τα υπάρχοντα κενά, ν' αναζητηθούν νέοι τρόποι, νέα όπλα και τακτικές για τη φθηνότερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της απειλής και για την εξύψωση του αγωνιστικού φρονήματος του στρατού και του λαού.

Η πολιτική αυτή είναι αλληλένδετη με την πολιτική για την έξοδο από την οικονομική κρίση και την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Η πολιτική της φυγής προς τα εμπρός, προς μεγαλύτερη ακόμη παγκοσμιοποίηση και νεοφιλελευθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, καθιστά δυσχερέστερη ακόμη την αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων και μεγαλώνει το αμυντικό πρόβλημα της χώρας, που υπό τις συνθήκες των τουρκικών αμφισβητήσεων, δεν είναι θεωρητικό αλλά πολύ πρακτικό.
ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΟΖ

Η Ελλάδα διατρέχει τον κίνδυνο, υπό την επίφαση της ελληνοτουρκικής «φιλίας» και υπό την επήρεια του φοβικού συνδρόμου, να υποστεί «ειρηνικά» δεινή ήττα στο μέτωπο της ΑΟΖ. Είναι επείγον ν' αναλάβει εντατική διπλωματική δράση προς διάφορες κατευθύνσεις, με στόχο να προετοιμάσει γρήγορα την ανακήρυξη της ΑΟΖ και ν' αφήσει ανοικτή προς διαπραγμάτευση την οριοθέτησή της.

Πρέπει πρώτα απ' όλα να δραστηριοποιηθεί στο ευρωπαϊκό επίπεδο και να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή υποστήριξη, με αναφορά τη Διεθνή Σύμβαση Θαλασσίου Δικαίου, που αποτελεί μέρος πια του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Πρέπει, κατά δεύτερο λόγο, να εντείνει τις προσπάθειές της προς τις ΗΠΑ, η πολιτική των οποίων στο Αιγαίο ενθαρρύνει εκ των πραγμάτων τις τουρκικές διεκδικήσεις. Προς την κατεύθυνση αυτή, θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει η ρήξη των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ και ο φόβος του τελευταίου για παρεμβολή της Τουρκίας στις επικοινωνίες του με την Ευρώπη.

Υπάρχει, επίσης, η Ρωσία, όπου η Άγκυρα έχει προκαταλάβει την Ελλάδα, αναπτύσσοντας στρατηγικές οικονομικές, αλλά και πολιτικές σχέσεις. Η στασιμότητα στις ελληνορωσικές σχέσεις στερεί από την Ελλάδα έναν στρατηγικό σύμμαχο και ένα διπλωματικό αντίβαρο, το οποίο έχει τόσο ανάγκη.

Από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, είναι προφανές ότι καταλυτικός είναι ο ρόλος της Γαλλίας, την οποία ανταγωνίζεται έντονα η Τουρκία στη μεσογειακή πολιτική. Το σκηνικό αυτό μπορεί να γίνει ακόμη πιο έντονο, με τις εξελίξεις και τις ενδεχόμενες αλλαγές στη Συρία, χώρα κομβικής στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την περιοχή. Η Ελλάδα πρέπει να καταστήσει πιο στενές ακόμη τις σχέσεις της με τη Γαλλία, διευρύνοντας τη συνεργασία σε στρατηγικούς τομείς και διανοίγοντας νέες προοπτικές.

Η οικονομική κρίση θέτει εξ αντικειμένου σε πολύ αδύνατη θέση την Ελλάδα. Ο αγώνας όμως είναι πολυμέτωπος και το εθνικό μέτωπο δεν είναι καθόλου λιγότερο σημαντικό από το οικονομικό.  

Πηγή:
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=65965&colid=&catid=42&dt=2011-04-10%200:0:0

Η Αμερική και το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΒΟΥΛΗ ΣΤΟΝ «ΦΑΚΕΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ»


Ήταν ενήμερη η Αμερική για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου!

Μέχρι και συμφωνία με την Τουρκία είχε κάνει η χούντα
Χρηματοδοτούσε και καθοδηγούσε κυπριακές εφημερίδες κατά του Αρχιεπισκόπου

Σάλο προκάλεσε η αποκάλυψη από το «Π» την περασμένη Κυριακή του εγγράφου που κατατέθηκε στην κυπριακή Βουλή για το πού αποφασίστηκε και με τη συμμετοχή ποίων το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, που άνοιξε διάπλατα την πόρτα στον «Αττίλα».

Από πλευράς Λαμπράκη, με δημοσίευμα στο «Βήμα» και ανακοίνωση του Ιδρύματος Λαμπράκη, διαψεύδεται η αναφορά στο έγγραφο ότι η τελική σύσκεψη έγινε στο εξοχικό σπίτι του Λαμπράκη στον Πόρο. Σε ανυπόγραφο σχόλιο στη σελίδα του «Βηματοδότη» επισημαίνεται η φράση «Ένας βουλευτής του ΔΗΚΟ ανέγνωσε έγγραφο (ανυπόγραφο και προφανώς χαλκευμένο)», που σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο σίγουροι ότι το έγγραφο είναι χαλκευμένο. Σύμφωνα με πληροφορίες, το έγγραφο αυτό ήταν από την ΚΥΠ και είχε δοθεί στον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος και το έστειλε στον Μακάριο. Και δεν το αμφισβήτησαν από τη στιγμή που παρέμενε στο προσωπικό αρχείο του Αρχιεπισκόπου.

Ένα άλλο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση από την πλευρά των άλλων (ζώντων) που εμπλέκονται στη συνάντηση του Πόρου, όπως του κ. Ανδρέα Ποταμιάνου. Η σιωπή αυτή κάτι προφανώς λέει...

Στο δημοσίευμα του «Βήματος» σημειώνεται ότι «Ο Χρήστος Λαμπράκης είχε κυνηγηθεί άγρια από τη χούντα, είχε συλληφθεί επανειλημμένα και είχε απειληθεί η ζωή του». Απλώς θα θυμίσουμε ότι οι εφημερίδες του Λαμπράκη, η ναυαρχίδα του το «Βήμα», τα «Νέα» αλλά και ο «Ταχυδρόμος» δεν έκλεισαν ούτε ΜΙΑ μέρα στα χρόνια της επτάχρονης τυραννίας. Αντίθετα από την πρώτη μέρα έκλεισε η Βλάχου την «Καθημερινή», ο Κόκκας την «Ελευθερία», ο Γιάννης Παπαγεωργίου την «Αθηναϊκή», όπως επίσης έκλεισαν και η «Αυγή» και η «Δημοκρατική Αλλαγή»... Και αυτό κάτι βέβαια λέει...

Συγκάλυψαν το θέμα των αγνοουμένων

Στο μεταξύ νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως από τις μαρτυρίες που κατατέθηκαν στην έρευνα της κυπριακής Βουλής για την προδοσία του 1974.

Σύμφωνα με πληροφορίες, την περίοδο του 2000 ζητήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να θέσει επιτακτικά στην Τουρκία και στους διεθνείς οργανισμούς το θέμα των αγνοούμενων και να απαιτήσει συγκεκριμένα στοιχεία, όμως αρνήθηκε, που σημαίνει ότι ήταν υπέρ της συγκάλυψης.

Ήταν ενήμερη η Ουάσινγκτον

Στο πόρισμα της κυπριακής Βουλής καταγράφονται βήμα προς βήμα όλες οι κινήσεις της χούντας που είχαν κατάληξη το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974.

Η ανατροπή του Μακαρίου ήταν από την πρώτη στιγμή στις επιδιώξεις της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Το «ΠΑΡΟΝ» φέρνει στο φως την εγκληματική αυτή διαδρομή, που είχε κατάληξη τη Μεγάλη Προδοσία, που την πλήρωσε το έθνος και ο Ελληνισμός.

«Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου δεν ήταν ούτε στιγμιαίο γεγονός, ούτε αυθόρμητη ενέργεια που αποτελούσε μορφή αντίδρασης, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, στην απόφαση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να μειώσει τη δύναμη της Ε.Φ. και τον αριθμό των ελλαδιτών αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο, ή στη γνωστή επιστολή προς τον Γκιζίκη. Ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς γεγονότων και ενεργειών που στόχευαν στην απομάκρυνση από την Προεδρία ή στην ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Οι πρώτες ενέργειες αποδυνάμωσης και αποσταθεροποίησής του έχουν χρονικά προσδιορισθεί στο 1965.

Η χούντα, από την πρώτη στιγμή της ανάληψης της εξουσίας στην Ελλάδα, επεδίωξε την αποδυνάμωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με την πρόκληση αντιπαράθεσης και τη δημιουργία εσωτερικής κρίσης. Στόχος η δημιουργία έκρυθμης κατάστασης, η οποία να δικαιολογεί την εκδήλωση πραξικοπήματος και την ανατροπή του Μακαρίου. Προς τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε διάφορους μηχανισμούς, μεταξύ των οποίων πρωταγωνιστικό ρόλο είχε διαδραματίσει αριθμός ελλαδιτών αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο. Αιχμή αυτής της πολιτικής ήταν το κλιμάκιο της ελληνικής ΚΥΠ στη Λευκωσία και το 2° Ε.Γ. του ΓΕΕΦ. Μεταξύ άλλων:

* Απέσυρε τη μεραρχία από την Κύπρο, αποδυναμώνοντας ουσιαστικά την άμυνα έναντι της τουρκικής επιβουλής (εάν όντως ο αντικειμενικός σκοπός της αποστολής της ήταν η άμυνα της Κύπρου).

* Επεδίωξε τη διαίρεση του λαού σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, σε εθνικόφρονες και κομουνιστές-συνοδοιπόρους.

* Στήριξε τη δράση της παράνομης οργάνωσης Εθνικό Μέτωπο. Οργάνωσε τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Μακαρίου τον Μάρτιο του 1970, στο πλαίσιο πραγματοποίησης πραξικοπήματος (σχέδιο ΕΡΜΗΣ).

* Οργάνωσε και εκτέλεσε τη δολοφονία του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη.

* Στήριξε την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β, την οποία χρησιμοποίησε για την πρόκληση αστάθειας και αποδυνάμωσης του Μακαρίου ώστε να δικαιολογηθεί η διενέργεια του πραξικοπήματος. Απέτρεψε την πολιτικοποίηση της οργάνωσης και κατά την περίοδο πριν από το πραξικόπημα την εξώθησε σε έξαρση της εμφύλιας διαμάχης.

* Αξιοποίησε τον πόθο των Κυπρίων για ένωση, ενώ η επιλογή της ήταν η διπλή ένωση την οποία και επιμελώς απέκρυπτε.

* Χρηματοδότησε και καθοδήγησε μερίδα του κυπριακού Τύπου σε μια πρωτοφανή προπαγάνδα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και υπέρ των επιλογών της.

* Παρακίνησε τους τρεις Μητροπολίτες να προχωρήσουν σε αντικαταστατική καθαίρεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, προκαλώντας μείζονα εκκλησιαστική κρίση και περαιτέρω διχασμό του λαού.

* Είχε προβεί σε απειλητική υπόδειξη προς τον Μακάριο (Γενάρης 1972) να αποχωρήσει από την Προεδρία της Δημοκρατίας και από την ενεργό πολιτική.

* Σχεδίασε την πραγματοποίηση το Φλεβάρη του 1972 πραξικοπήματος σε βάρος του Μακαρίου, το οποίο ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή λόγω αποκάλυψης του σχεδίου στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

* Προχώρησε σε άτυπη συμφωνία συνεργασίας με την Τουρκία για την ανατροπή του Μακαρίου και επιβολή λύσης αρεστής στις δύο χώρες και τους συμμάχους τους. Από επίσημο έγγραφο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαιώνεται ότι Ελλάδα και Τουρκία, με τη σύμφωνη γνώμη ίσως και την υποστήριξη και προτροπή των ΗΠΑ, NATO, είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο συνεργασίας τους, με στόχο την ανατροπή του Μακαρίου και την επιβολή ΝΑΤΟϊκής λύσης στο κυπριακό. Η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της συμμαχίας στη Λισσαβώνα τον Ιούνιο του 1971 φαίνεται ότι απετέλεσε κρίσιμης σημασίας γεγονός για τα όσα επακολούθησαν για το Κυπριακό.

* Είχε προχωρήσει σε σταδιακή αλλαγή του βασικού προσανατολισμού της Ε.Φ. Από μηχανισμό άμυνας της Κύπρου έναντι τουρκικής επιβολής τη μετέτρεψε σε μηχανισμό εσωτερικού ελέγχου της Δημοκρατίας.

Η απόφαση για την πραγματοποίηση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 είχε ληφθεί αρκετούς μήνες πριν από την εκδήλωσή του από την τότε ηγεσία της χούντας (Ιωαννίδης, Γκιζίκης, Ανδρουτσόπουλος, Μπονάνος, Γαλατσάνος). Χρονικά προσδιορίζεται στο φθινόπωρο του 1973, ενώ από τον Φεβρουάριο του 1974 άρχισε η συστηματική προπαρασκευή του.

Τελικός στόχος του πραξικοπήματος ήταν είτε η εξόντωση του Μακαρίου, είτε η βίαιη απομάκρυνσή του, όχι μόνο από την εξουσία, αλλά και από την Κύπρο.

Τον Απρίλιο του 1974 ελήφθη η απόφαση για τον προσδιορισμό του χρόνου πραγματοποίησης του πραξικοπήματος και δόθηκε η εντολή στην ΕΟΚΑ Β «να κτυπά στο ψαχνό», με στόχο τη δημιουργία συνθηκών που να δικαιολογούν την πραγματοποίησή του. Την ίδια χρονική στιγμή οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Μερσίνας άρχισαν τις προετοιμασίες για την εισβολή. Τα τρία συντάγματα της 39ης Μεραρχίας πραγματοποίησαν εκ περιτροπής αποβατικές ασκήσεις στον κόλπο της Μερσίνας, μετακινήθηκαν μονάδες, πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις αερομεταφοράς δυνάμεων και όλες οι μονάδες εφοδιάσθηκαν με υλικό εκστρατείας.

Περί τα τέλη Μαΐου του 1974 οι τουρκικές δυνάμεις οι οποίες θα λάμβαναν μέρος στην εισβολή τέθηκαν σε κατάσταση επιφυλακής με λήψη πρόσθετων μέτρων εναντίον της κατασκοπίας.

Η πραξικοπηματική ηγεσία της Ε.Φ. αντιμετώπισε πλημμελώς τις διασταυρωμένες πληροφορίες τις οποίες ελάμβανε για την επικείμενη τουρκική εισβολή. Αλλά και κατά την έναρξη της εισβολής η αντιμετώπιση ήταν χλιαρή έως απαθής. Οι δυνάμεις της Ε.Φ. που χρησιμοποιήθηκαν για την καταδίωξη στην Πάφο του Μακαρίου ήσαν αριθμητικά και οπλικά υπέρτερες από τις αντίστοιχες που απέστειλε για την αντιμετώπιση του τουρκικού προγεφυρώματος στον χώρο της αποβίβασης την πρώτη μέρα της εισβολής (βλέπε σχετικό πίνακα).

Την ίδια στάση τήρησε και το ΑΕΔ στην Ελλάδα. Δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια αποστολής ενισχύσεων, κυρίως αεροπορικής και ναυτικής κάλυψης, ώστε να προσβληθεί το αποβατικό εχθρικό άγημα πριν από την σταθεροποίησή του.»

Πολιτικές σκοπιμότητες...

Σε ανακοίνωσή του το Ίδρυμα Λαμπράκη σημειώνει τα εξής:

«Θυμηδία και θλίψη προκαλεί η πρόσφατη προσπάθεια εμπλοκής του ονόματος του Χρήστου Λαμπράκη στο πραξικόπημα της Κύπρου.

Θυμηδία γιατί ο Λαμπράκης φέρεται να συνωμότησε ενάντια στις ιδέες και στα πιστεύω του και να συνεργάστηκε με ανθρώπους τους οποίους δεν συνάντησε ποτέ.

Θλίψη γιατί αυτή η απάτη, που εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες στην Κύπρο, γνωρίζει διάδοση και στην Ελλάδα. Είναι όμως ενδεικτική για το ποιόν και το ήθος αυτών που τη διακινούν».

Καλό θα ήταν το Ίδρυμα Λαμπράκη να ξεφύλλιζε τα πολύ παλαιά φύλλα του «Βήματος», όπως και εκείνα του 1989, με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου... Τότε «το ποιόν και το ήθος» πού ήταν;

Πηγή:
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=65450&colid=&catid=48&dt=2011-03-27%200:0:0
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=65450&colid=&catid=48&dt=2011-03-27%200:0:0&page=2&mode=1

Ο ρόλος του Κίσινγκερ...

Έναν μήνα πριν ήξερε ότι θα γινόταν βίαιη ανατροπή του Μακαρίου

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τον ρόλο τον οποίο επιτέλεσε ο πρώην υπουργός Χ. Κίσινγκερ τόσο στο πραξικόπημα όσο και στην εισβολή. Σύμφωνα με τον πρέσβη Α. Νικολαΐδη σε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία παρευρισκόταν και ο ίδιος, τον Νοέμβριο του 1974, προσπάθησε να τον αποτρέψει από το να επιστρέψει στην Κύπρο, για να μη διακινδυνεύσει το σχέδιο λύσης το οποίο είχε ετοιμάσει και το οποίο ανέμενε ότι θα το αποδεχόντουσαν οι κ. Καραμανλής, Ετσεβίτ και Κληρίδης. Σύμφωνα με τον ίδιο μάρτυρα, την πρόταση μη επιστροφής του Μακαρίου στην Κύπρο την είχε αποδεχθεί και ο Κ. Καραμανλής!

Σε άκρως απόρρητη έκθεση προς τον Χ. Κίσινγκερ ο Α. Χάρτμαν αναφέρει ότι από τα τέλη Ιουνίου 1974 οι ΗΠΑ γνώριζαν από σύνδεσμο της CIA ότι ο Ιωαννίδης σχεδίαζε τη βίαιη ανατροπή του Μακαρίου.»   

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=65451&colid=&catid=48&dt=2011-03-27%200:0:0 

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ανταρσία και από τον Απ. Κακλαμάνη

Πολιτική
Ανταρσία και από τον Απ. Κακλαμάνη


Νέα ανταρσία καταγράφηκε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, λίγο μετά τις έντονες αντιδράσεις των βουλευτών του ΚΤΕ Οικονομίας κατά του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Αυτή τη φορά, με καταψήφιση απειλεί ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης. Μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής που συνεδριάζει με αντικείμενο το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την Επιτροπή Ανταγωνισμού, ο κ. Κακλαμάνης προειδοποίησε με καταψήφιση διάταξης τον παριστάμενο υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

«Μην θεωρείται την ψήφο μου δεδομένη στο άρθρο που αφορά τις ποινές όσων συγκροτούν καρτέλ» τόνισε, εκτιμώντας ότι τα αδικήματα όσων έχουν συστήσει καρτέλ θα παραγραφούν, χωρίς να μπορέσει η Δικαιοσύνη να επιβάλει ποινές στους επιχειρηματίες. Μάλιστα, ο κ. Κακλαμάνης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο των καρτέλ. «Να που είναι τα κλεμμένα. Στα καρτέλ και στους φοροφυγάδες", δήλωσε χαρακτηριστικά.

Πηγή:
http://www.newscode.gr/politikh/story/antarsia-kai-apo-ton-apostolo-kaklamanh

ΟΟΣΑ: «Αβάστακτη η φορολογία στην Ελλάδα»

Οικονομία
ΟΟΣΑ: «Αβάστακτη η φορολογία στην Ελλάδα»


Σοβαρή υποχώρηση των εισοδημάτων στην Ελλάδα προβλέπει έκθεση του ΟΟΣΑ, που εκτιμά ότι η χώρα μας θα χάσει σημαντικό έδαφος σε σύγκριση με άλλες χώρες.

«Η διαφορά εισοδήματος της Ελλάδας με άλλες χώρες που έχουν καλύτερες επιδόσεις, η οποία είχε μειωθεί τα τελευταία χρόνια, θα μεγαλώσει, ως αποτέλεσμα της κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στη χώρα» επισημαίνουν οι συντάκτες της έκθεσης «Στόχος η ανάπτυξη».

Επίσης, στην έκθεση αποδίδεται ζωτική σημασία στην συνέχιση των διαρθρωτικών αλλαγών με βάση τον προγραμματισμό, όσον αφορά στην αγορά εργασίας και προϊόντων, προκειμένου να μειωθεί η διαφορά παραγωγικότητας και να επιτευχθεί η αύξηση της συμμετοχής του εργασιακού δυναμικού.
Ένα από τα θέματα που επισημαίνει ο ΟΟΣΑ είναι η ανάγκη για τη μείωση των εμποδίων στη δημιουργία των επιχειρήσεων και την κατάργηση των κανόνων προστασίας των επαγγελματικών προνομίων, ενώ εκτιμά ότι θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες στον τομέα της εξελιγμένης τεχνολογίας.

Ωστόσο, οι συντάκτες της έκθεσης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τους ιδιαίτερα υψηλούς συντελεστές φορολόγησης, που είναι μεγαλύτεροι από τον μέσο όρο των κρατών-μελών του ΟΟΣΑ και επιβαρύνουν τα εισοδήματα που προέρχονται από την εργασία. Ιδιαίτερο πλήγμα έχει προκαλέσει η υψηλή φορολογία στους ηλικιωμένους ανθρώπους. Άλλωστε, όπως αναφέρεται στην έκθεση, ο συνδυασμός υψηλής φορολογίας στην εργασία και η κατάργηση σημαντικών φοροαπαλλαγών στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα προκαλούν την ενίσχυση της φοροδιαφυγής και της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας.

Πηγή:
http://www.newscode.gr/oikonomia/story/26623/oosa-abastakth-h-forologia-sthn-ellada

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ΗΠΑ: "Ο Γ. Παπανδρέου συζητά για τα πάντα στο Αιγαίο εκτός από εδάφη"!


 
 
ImageΑνατριχιαστικοί ισχυρισμοί περιέχονται σε βάρος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα που διέρρευσε στο WikiLeaks και παρουσιάζει η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα ο Έλληνας πρωθυπουργός διαπραγματεύεται τα πάντα στο Αιγαίο πλην ... εδαφών! «Αν θέλετε τα νησιά μας, δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε λύση», είπε ο Γ. Παπανδρέου στον Τ.Ερντογάν, σύμφωνα με το τηλεγράφημα, το οποίο συνεχίζει: «Αλλά, πρόσθεσε ότι εάν το ενδιαφέρον της Τουρκίας είναι να αποκτήσει πρόσβαση στα διεθνή ύδατα, στον εναέριο χώρο, στην υφαλοκρηπίδα και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, αυτά τα θέματα μπορούν να λυθούν"!
  Δηλαδή, κατά τον συντάκτη του τηλεγραφήματος, ένας Έλληνας πρωθυπουργός συζητούσε με τον Τούρκο ομόλογό του τρεις ημέρες αφ'ότου είχε αναλάβει την εξουσία την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, την εκχώρηση ελέγχου και πρόσβαση της Τουρκίας σε πλουτοπαραγωγικές πηγές του αρχιπελάγους!
"Ο Παπανδρέου πιστεύει ότι θα πρέπει να φέρουν αυτά τα θέματα σε ένα τρίτο, ουδέτερο μέρος, όπως η Χάγη, για να αποφασίσει μια δίκαιη λύση, ενώ θα μπορούσαν να διαπραγματευθούν σχεδόν τα πάντα, εκτός της εθνικής κυριαρχίας. Απέρριψε τη θεωρία των “γκρίζων ζωνών”, για την οποία πιστεύει ότι υιοθετήθηκε τα τελευταία χρόνια ως πολιτικός ελιγμός και δεν εδραιώνεται σε καμιά νομική βάση. Ωστόσο, ακόμα και γι’ αυτό άφησε ένα παράθυρο, λέγοντας ότι ενώ η Ελλάδα θα απορρίψει με σφοδρότητα οποιονδήποτε ισχυρισμό θίγει την εδαφική ακεραιότητα, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει μια χώρα από το να φέρει όποιο θέμα επιθυμεί στη Χάγη» συνεχίζει το τηλεγράφημα.
Ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής Ν.Σπέκχαρντ, όπως αναφέρει σε σχόλιό του εκφράζει την έκπληξή του για τις θέσεις αυτές και διαβλέπει στις τοποθετήσεις Παπανδρέου διαφοροποίηση της πάγιιας ελληνικής θέσης:


 «Πρόκειται για σημαντική μετακίνηση, εάν ισχύει. Στο παρελθόν, ενώ οι Ελληνες ήταν ανοιχτοί σε προσφυγή στη Χάγη για τις οικονομικές ζώνες, εμφανίζονταν απρόθυμοι να προσθέσουν όλο το φάσμα των θεμάτων του Αιγαίου, από φόβο ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τα διεθνή νομικά δικαίωματα που πιστεύουν ότι έχουν από τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας και άλλες συνθήκες, μέσα από ένα τουρκικού τύπου παζάρι», επισημαίνει!
Ούτε οι Αμερικανοί δεν πίστευαν ότι βρέθηκε Έλληνας πρωθυπουργός να υποστηρίξει τέτοιες θέσεις!

Όλα αυτά πότε; Στην πρώτη συνάντηση που είχε με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λίγες μόνο ημέρες μετά την εκλογή του, στις 9 Οκτωβρίου 2009, όταν επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη με αφορμή την υπουργική Διάσκεψη της Συνεργασίας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. και περιέχονται σε τηλεγράφημα της πρεσβείας που φέρει ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2009. Ο συντάκτης του, ο τότε Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ, συναντήθηκε με τον κ. Παπανδρέου μαζί με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Brookings, Στρομπ Τάλμποτ, στις 12 Οκτωβρίου 2009.

Ο κ. Παπανδρέου φέρεται, επίσης, να επισημαίνει στον Τούρκο ομόλογό του ότι η δυνατότητα να κλείσουν αυτά τα ζητήματα έχει χρονικό ορίζοντα. «Είπε στον Ερντογάν ότι θα πρέπει να κινηθούν γρήγορα, καθώς πίστευε ότι είχε περιθώριο ενός χρόνου, το πολύ δεκαοκτώ μηνών, για να επιτύχει κάτι, δεδομένων των περιορισμών που θέτει η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία πιθανότατα θα του δέσει τα χέρια πολιτικά, καθώς τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα».

Οι 18 μήνες τελειώνουν τώρα....
Ο πρωθυπουργός, όπως αναφέρεται, έθεσε το θέμα της Κύπρου, «εξέφρασε την πεποίθηση ότι το κλειδί είναι η Τουρκία να διασφαλίσει ότι οι πολιτικοί κάνουν κουμάντο και ότι η Κύπρος δεν έχει παραδοθεί στον στρατό». Παράλληλα, για το θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, «είπε ότι τόνισε στον Ερντογάν ότι η ελληνορθόδοξη κοινότητα της Κωνσταντινούπολης πεθαίνει και δεν είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να συμβεί αυτό». Προσθέτει, δε, ότι «εάν η Τουρκία δεν κάνει κάτι, το Οικουμενικό Πατριαρχείο τελικά θα μετακινηθεί κάπου αλλού, κάτι που η Ελλάδα δεν επιθυμεί και δεν θα πρέπει να επιθυμεί και η Τουρκία».

Πέραν αυτών, ο κ. Παπανδρέου εμφανίζεται υπέρμαχος της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και όχι μιας προνομιακής σχέσης, και αναφέρει στον κ. Ερντογάν ότι η επίλυση ενός από τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν τις δύο χώρες «θα ενδυναμώσει τη θέση του έναντι των ευρωπαϊκών χωρών που εμφανίζονται προβληματισμένες έναντι της ένταξης της Τουρκίας».

Ο κ. Σπέκχαρντ αναφέρει ότι «ο Παπανδρέου πίστευε ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είχε χάσει το μομέντουμ στα Βαλκάνια, και ότι επιθυμούσε να ενεργοποιηθεί για την επίλυση προβλημάτων στην περιοχή». Για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ «δήλωσε ότι ήταν έτοιμος να δώσει ώθηση στην προσπάθεια για επίλυση, αλλά επανέλαβε τη θέση για γεωγραφικό προσδιορισμό και erga omnes για διεθνή χρήση».


Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά, αλλά επειδή αυτά τα λένε οι Αμερικανοί, περιμένουμε την αντίδραση του ίδιου του πρωθυπουργού. Αν δεν τα διαψεύσει θα είναι μία ηχηρή επιβεβαίωση και τότε θα επανέλθουμε, διότι πλέον τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα απ'ότι δείχνουν.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγή:
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=18809&Itemid=83