Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

ΠΑΚΙΣΤΑΝ - Ας δώσουμε μεγαλίτερη προσοχή στα τεκμαιρόμενα

Ένα θέμα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από το Υπουργείο Εξωτερικών και γενικότερα από τις Ελληνικές Αρχές είναι το θέμα των εξελίξεων σε μια μακρινή αλλά τόσο κοντά μας χώρα λόγω της παρουσίας ενός μεγάλου αριθμού υπηκόων της στην Ελλάδα ως οικονομικών μεταναστών.

Πρόκειται για το Πακιστάν που αξίζει να σημειωθεί ότι βρίσκεται κάτω από ένα ασταθές καθεστώς και συγχρόνως είναι μια χώρα που έχει στην διάθεσή της πυρηνικά όπλα.

Όπως γράφει σε άρθρο του και ο Γεν. Διευθυντής στο ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Θ.Π. Ντόκος οι αρχές της Ελλάδος δεν θα ήταν άσχημο για μια φορά να κινηθούν προληπτικά και όχι κατασταλτικά.

Παρακάτω παρουσιάζουμε δύο άρθρα που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε το πρόβλημα. Τά άρθρα αυτά δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 26ης Απριλίου και νομίζω ότι δίνουν μια καθαρή εικόνα της κατάστασης.


Μια αναταραχή με βαθιές ρίζες

Νικος Xρυσολωρας

Οι ρίζες της σημερινής αποσταθεροποίησης του Πακιστάν θα πρέπει να αναζητηθούν στο γειτονικό Αφγανιστάν των αρχών της δεκαετίας του 1990. Το ανερχόμενο τότε κίνημα των ζηλωτών Ταλιμπάν -εκμεταλλευόμενο τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στους διεφθαρμένους πολεμάρχους Μουτζαχεντίν- άρχισε να θέτει υπό τον έλεγχό του όλο και περισσότερες περιοχές της χώρας. Η κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ τους υποστήριξε, θέλοντας να διασφαλίσει ότι το Αφγανιστάν θα διέφευγε της επιρροής της ανταγωνίστριας Ινδίας, αλλά και θα συνέδραμε στη μάχη για τον έλεγχο του Κασμίρ. Ο πλέον ένθερμος θιασώτης αυτής της στρατηγικής υπήρξε ο πανίσχυρος στρατός του Πακιστάν, ο οποίος, είναι και ο μοναδικός λειτουργικός θεσμός στο μωσαϊκό εθνοτήτων, φυλών και γλωσσικών ιδιωμάτων «της χώρας των ευσεβών». Τόσο η κυβέρνηση Κλίντον όσο και η κυβέρνηση Μπους αργότερα δεν έδωσαν τη δέουσα προσοχή στην άνοδο των Ταλιμπάν, οι οποίοι διέσχιζαν ανενόχλητοι σχεδόν την πωρώδη μεθόριο Πακιστάν - Αφγανιστάν, δημιουργώντας ασφαλή καταφύγια και στρατόπεδα εκπαίδευσης στις αυτόνομες ορεινές περιοχές (FATA), όπου η κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ δεν ασκεί κανέναν ουσιαστικό έλεγχο.

Η ηγεσία της τζιχάντ

Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την επακόλουθη αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν, ο κύριος όγκος των Ταλιμπάν διέφυγε στο Πακιστάν. Ο δικτάτορας Μουσάραφ, που είχε στο μεταξύ καταλάβει την εξουσία, δεν δέχθηκε ισχυρές πιέσεις να τους εξουδετερώσει ούτε και το επιδίωξε ο ίδιος, αφού η προσοχή των Αμερικανών είχε στραφεί αποκλειστικά σχεδόν στην Αλ Κάιντα. Ως εκ τούτου, οι Ταλιμπάν είχαν την ευκαιρία τα επόμενα δύο χρόνια να οργανωθούν και να συνενώσουν στο δίκτυό τους ετερόκλητους οπλαρχηγούς της περιοχής, αντάρτες από το Κασμίρ, τρομοκράτες από παρακλάδια της Αλ Κάιντα και φανατικούς ισλαμιστές από ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, σύσσωμη σχεδόν η ηγεσία της «παγκόσμιας τζιχάντ» βρίσκεται συγκεντρωμένη στην πακιστανική μεθόριο. Οταν η Ουάσιγκτον αντιλήφθηκε αυτήν την εξέλιξη, ήταν ήδη αργά.

H αντεπίθεση των Ταλιμπάν ξεκίνησε τυπικά στα τέλη του 2003 και έκτοτε κερδίζει συνεχώς έδαφος. Στο μεταξύ, στελέχη των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά κυρίως της Διακλαδικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ISI) της χώρας, είτε έδειχναν προκλητική ανοχή στο αναγεννημένο κίνημα των Ταλιμπάν είτε το βοηθούσαν ενεργά, όπως υπαινίσσεται πλέον ανοικτά η Ουάσιγκτον. Εξάλλου, η παροιμιώδης διαφθορά των τοπικών κυβερνήσεων και η εξαθλίωση του πληθυσμού δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του θρησκευτικού φανατισμού. Με αυτόν τον τρόπο, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να βρίσκονται οι Ταλιμπάν λίγα χιλιόμετρα έξω από τις πύλες του Ισλαμαμπάντ και να σχεδιάζουν πώς θα θέσουν υπό τον έλεγχό τους το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας. Στόχος του κινήματος, όπως δήλωσε εκπρόσωπός του την περασμένη Πέμπτη, είναι «η δημιουργία ενός Ισλαμικού Χαλιφάτου, πρώτα στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν και στη συνέχεια σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο».

Ενθαρρυντικό πάντως είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα έχει αντιληφθεί τον περιφερειακό χαρακτήρα του προβλήματος. Ηδη, ζητείται εμμέσως η συνδρομή του Ιράν για τη διασφάλιση των δυτικών συνόρων του Αφγανιστάν. Επιπλέον, ο κ. Ομπάμα φαίνεται να δίνει πολύ μεγαλύτερη έμφαση σε πολιτικές οικονομικής ανοικοδόμησης, εκδημοκρατισμού και δημιουργίας υποδομών για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού, τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Πακιστάν. Το μείζον ζητούμενο όμως αυτή τη στιγμή είναι η εξομάλυνση των σχέσεων Ινδίας - Πακιστάν, κάτι που θα καθησυχάσει τον πακιστανικό στρατό και θα τον εξαναγκάσει να αποδεσμεύσει δυνάμεις από τα ανατολικά σύνορά του και το Κασμίρ και να τις διαθέσει -εκών άκων- στη μάχη εναντίον των Ταλιμπάν.

Ιnfo

- Ρασίντ Αχμέντ, «Οι Ταλιμπάν», εκδ. Ενάλιος

- Anders Nielsen & Rohan Gunaratna, «Al Qaeda in the Tribal Areas of Pakistan and Beyond», Studies in Conflict and Terrorism, τεύχος 31, Σεπτ. 2008

- Ashok Behuria, «Fighting the Taliban: Pakistan at war with itself», Australian Journal of International Affairs, τεύχος 61, Δεκ. 2007

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_26/04/2009_312354


Αποψη: «Πρόκληση» για την ελληνική ασφάλεια

Tου Θανου Π. Nτοκου*

H πρώτη φορά που οι συνέπειες του «πακιστανικού φαινομένου» άγγιξαν την Ελλάδα, έστω και έμμεσα, ήταν το 2005 με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο και τις «μυστικές» ανακρίσεις Πακιστανών στην Ελλάδα. Η ριζοσπαστικοποίηση της πακιστανικής κοινότητας στη Βρετανία προκάλεσε προβληματισμό σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, ενώ η ταχεία εσωτερική αποσταθεροποίηση και «αφγανοποίηση» του Πακιστάν αυξάνει την ανησυχία όχι μόνο στις όμορες χώρες, αλλά και στη διεθνή κοινότητα.

Βεβαίως, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ Βρετανίας και Ελλάδας. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται για μετανάστες 2ης ή 3ης γενιάς (πλήρως ενταγμένους Βρετανούς πολίτες, τουλάχιστον φαινομενικά), που δρουν εναντίον μιας «ιμπεριαλιστικής» δύναμης που συνεχίζει να έχει ενεργή παρουσία και ρόλο στον ισλαμικό κόσμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των περίπου 40–50.000 Πακιστανών στην Ελλάδα είναι μετανάστες 1ης γενιάς, που μοχθούν για την επιβίωση σε μια χώρα που έχει μια αρκετά καλή εικόνα στον ισλαμικό κόσμο.

Ταυτόχρονα, όμως, η Ελλάδα είναι μια δυτική χώρα, άρα δυνητικός στόχος ριζοσπαστικών ισλαμικών οργανώσεων. Επιπλέον, η απροθυμία της να εντάξει πλήρως ένα ποσοστό τουλάχιστον των μεταναστών –κάθε προέλευσης– με την παροχή υπηκοότητας σε παιδιά που έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει στην Ελλάδα, ίσως δημιουργήσει μια δεξαμενή νέων ανθρώπων, χωρίς προοπτικές για το μέλλον, από την οποία θα μπορούσαν να στρατολογηθούν μέλη είτε από ομάδες του οργανωμένου εγκλήματος είτε από εγχώριες ή ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Βεβαίως, η συντριπτική πλειοψηφία των Πακιστανών είναι εξαιρετικά φιλήσυχοι και σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι, αλλά η απελπισία και η μισαλλοδοξία είναι ισχυρά κίνητρα. Αν και η αξιολόγηση κινδύνου εμπεριέχει σημαντικές δυσκολίες, φαίνεται ότι με μια πρώτη ματιά δεν υπάρχει σήμερα σοβαρός κίνδυνος ριζοσπαστικοποίησης μελών της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ανωτέρω διατύπωση δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό εφόσον περιέχει τις λέξεις «σήμερα» και «σοβαρός κίνδυνος». Εξάλλου, με τη σημερινή κακή διεθνή εικόνα της χώρας μας, δεν θα θέλαμε να μετατραπούμε στο μαλακό υπογάστριο ασφαλείας της Ευρώπης, με την εύκολη διέλευση ριζοσπαστικών στοιχείων από το Πακιστάν και άλλες ισλαμικές χώρες προς τη Δυτική Ευρώπη.

Για να μη βρεθούμε μελλοντικά προ (πολύ) δυσάρεστων εκπλήξεων, θα μπορούσαμε να κινηθούμε προληπτικά σε τρεις κατευθύνσεις:

1. Πρόσληψη μεταναστών από «ενδιαφέρουσες» κοινότητες στην Ελληνική Αστυνομία και αργότερα στην ΕΥΠ.

2. Δημιουργία επίσημων χώρων θρησκευτικής λατρείας, που δίδει τη δυνατότητα ελέγχου ριζοσπαστικών θρησκευτικών λειτουργών και

3. Συνεργασία με τις ηγεσίες των κοινοτήτων μεταναστών.

Δεν θα πείραζε, φαντάζομαι, για μια φορά να κινηθούμε προληπτικά και όχι πυροσβεστικά.

* Ο κ. Θ. Π. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής στο Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ).

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_26/04/2009_312353

United Macedonia

Όπως θα λέγαμε United Fruit Company: μια εταιρεία που παραγγέλλει περίτεχνα οπλικά συστήματα και στόλο. Ναι, στόλο. Για να τον ελλιμενίσει προφανώς στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, όταν η Macedonia θα γίνει United. United όχι βεβαίως στο πλαίσιο μιας ουράνιας πολιτείας, αλλά ενός κρατικού μορφώματος, αποτελούμενου από την ελληνική Μακεδονία (πρωτίστως), την βουλγαρική Μακεδονία και τη σκοπιανή (που κατέχεται από την Ιδέα και έχει τον πρώτο λόγο), με αεροπλάνα και βαπόρια, σε τσελιγκάτα και λιμάνια κι αμμουδερές παραλίες, όπου θα ομιλούνται τα κελαϊδιστά βουλγάρικα, ιδίωμα στο οποίο, σύμφωνα με τους United, ο Αριστοτέλης, ξεπερνώντας τον εαυτό του, δίδασκε τους ισχυρούς της εποχής του, καταφέρνοντας να γράφει και να ομιλεί σε γλώσσα που ακούστηκε στα Βαλκάνια 1.000 χρόνια αργότερα.

Ψυχραιμία, αδέρφια. Κι εμείς από τον ίδιο προμηθευτή ψωνίζουμε. Εσείς για μια Μεγάλη Ιδέα κι επειδή κάνετε υπακοή. Εμείς μόνον για τον δεύτερο λόγο.

Οι Σλαβομακεδόνες τα θέλουν ΟΛΑ, προφανώς για να αποσπάσουν κάτι. Αυτή η μικρομπακάλικη πολιτική τούς καταδικάζει να επανέρχονται διαρκώς στο ιδεολόγημα του «μακεδονισμού» και σε έρευνες DNA, όπου τα γονίδια των κατοίκων της περιοχής είναι αρχαίας μακεδονικής καταγωγής κατά 30%, αρχαιοελληνικής κατά 15%, με ολίγη από Ούνους και Σλάβους. Οπερ έδει δείξαι.

Το σχέδιο της Γ΄ Διεθνούς για την περιοχή, όπως εκφράστηκε τη δεκαετία του ’40 από το ΚΚΕ των Βλαντά και Ζαχαριάδη, ζωντανεύει στα όνειρα των Σλαβομακεδόνων: «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία» με την ελληνική Μακεδονία και τα λιμάνια της να αποτελούν τη νότια πλευρά του νέου κράτους. Για να παραληρούν με τόση άνεση, επιμονή και επιθετικότητα, προφανώς ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε.

Το πιθανότερο είναι πως εμείς αδυνατούμε να καταλάβουμε πως κάποιος τους έχει σφυρίξει πως το αυθαίρετο θα γίνει στο μέλλον νόμιμο. Ομως, ακόμη κι αν είναι έτσι, τι νομίζουν πως οι Ελληνες, εμείς, κάνουμε από δω μεριά μπροστά σ’ αυτό το σχέδιο; Μασάμε χαλβά και φτύνουμε σπόρια, περιμένοντας να ανατείλει η United Macedonia που απεργάζονται οι Σλαβομακεδόνες; Κι οι οπλίτες του Εθνικού Στρατού που άφησαν τα κόκαλά τους στον Γράμμο και το Βίτσι το 1948, γιατί νομίζετε πως το έκαναν; Για σκεφτείτε το λιγάκι. Εκτός και αν νομίζετε πως το έκαναν επειδή τους έδερναν ή τους είχαν τάξει χωράφια στα Μπίτολα, ναι, στο Μοναστήρι.

Υπ’ αυτή την έννοια δεν μπορεί να υπάρξει άλλη απάντηση σ’ αυτό το παραλήρημα από εκείνη του συνοριοφύλακα Ανθιμου, του Γέροντα συνεχιστή της μεγάλης παράδοσης, που ξεκινάει απ’ τους Σπαρτιάτες, περνάει απ’ τον τελευταίο Παλαιολόγο για να καταλήξει στον Μεταξά, και λέει σε γλώσσα ελληνική: «Αυτά που μας ζητάτε, αδέρφια, δεν είναι προσωπική μας περιουσία για να σας τα δώσουμε. Καλώς να ορίσετε, λοιπόν, να τα πάρετε». Καμιά επιθετικότητα σ’ αυτή την αντιφώνηση. Μόνον συμπάθεια και ανησυχία.

Κουνάτε πολύ τη φτέρη, αδέρφια.

Του Δημητρη Νολλα

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_26/04/2009_311937

Μετά τον Χόλμπρουκ η «συγγνώμη» της Κλίντον

Μετά τη "συγγνώμη" του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος στο σύντομο διάστημα που διετέλεσε ειδικός απεσταλμένος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Κυπριακό, πρόλαβε να απολογηθεί προς τον κυπριακό λαό για όσα διέπραξαν σε βάρος του οι Ηνωμένες Πολιτείες, ήλθε προχθές και η Χίλαρι Κλίντον να πει εμμέσως mea culpa προς τους Ελληνοκυπρίους για την προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν το σχέδιο Ανάν.

Το θέμα, όμως, είναι ότι ενώ η "συγγνώμη" του Χόλμπρουκ δεν τηρήθηκε, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν τις εχθρικές ενέργειές τους εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, το mea culpa της κ. Κλίντον θα αποδειχθεί στην εξέλιξη του χρόνου εάν είναι γνήσιο...

Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, μιλώντας στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, παραδέχθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να επιβάλουν το σχέδιο Ανάν επί των Ελληνοκυπρίων και υποσχέθηκε ότι αυτό δεν θα ξαναγίνει.

Απαντώντας επί τέσσερις σχεδόν ώρες σε όλο το φάσμα των θεμάτων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, περιλαμβανομένου και του Κυπριακού, η κ. Κλίντον τόνισε: "Νομίζω οι προηγούμενες προσπάθειες, ατυχώς, είχαν ως αποτέλεσμα το συναίσθημα -σίγουρα στους Ελληνοκυπρίους- ότι επιχειρήθηκαν κάποια πράγματα να τους επιβληθούν. Αυτό που επιθυμούμε, είναι τα μέρη να φτάσουν σε συμφωνία και αυτό υποστηρίζουμε".


Η κ. Κλίντον αναφέρθηκε και στις δύο πρόσφατες συναντήσεις της με τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Κυπριανού και τον κατοχικό ηγέτη Ταλάτ και δήλωσε ότι "οι ΗΠΑ υποστηρίζουν έντονα μια διζωνική δικοινοτική λύση στις συνομιλίες του Κυπριακού. Είπαμε σε κάθε πλευρά ότι υποστηρίζουμε τις επίμονες προσπάθειές τους για επίλυση αυτών των θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων ασφαλείας και της παρουσίας στρατευμάτων" τόνισε.


Η Χίλαρι Κλίντον κλήθηκε από τον Ελληνοαμερικανό βουλευτή Κώστα Μπιλιράκη, που προηγουμένως επέκρινε δριμύτατα το περιεχόμενο και την προσπάθεια επιβολής του σχεδίου Ανάν, να διαβεβαιώσει πως η κυβέρνηση Ομπάμα δεν υποστηρίζει παρόμοια διευθέτηση σε οποιαδήποτε μελλοντική λύση για την επανένωση της Κύπρου και η απάντηση της κ. Κλίντον ήταν θετική.


"Η περιγραφή σας ήταν ακριβής" απάντησε στον κ. Μπιλιράκη. "Όπως γνωρίζετε, το σχέδιο απορρίφθηκε επειδή δεν ήταν αποδεκτό στους Ελληνοκυπρίους. Έχουμε λάβει τη θέση ότι πρέπει να υπάρξει μια διευθέτηση με την οποία θα έχουν συμφωνήσει τα ίδια τα μέρη. Δεν έχουμε πρόθεση να επιβάλουμε οτιδήποτε. Προτιθέμεθα να υποστηρίξουμε και μέχρι τώρα έχουμε τη δυνατότητα, τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των πλευρών, γι' αυτό που πιστεύουμε θα είναι το καλύτερο αποτέλεσμα: μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, η οποία θα αντιπροσωπεύει ακριβοδίκαια τα συμφέροντα και των δύο κοινοτήτων".

Αναγνωρίζει τα λάθη που έγιναν το 2004


Σχολιάζοντας τις δηλώσεις της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού τόνισε ότι οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν το γεγονός πως "η αμερικανική κυβέρνηση αναγνωρίζει τα λάθη του 2004, τα οποία και πρέπει να αποφευχθούν".

Ο Μάρκος Κυπριανού ανέφερε ότι ο ίδιος θεωρεί πως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αντιληφθεί ότι η πιο σωστή διαδικασία είναι αυτή που συμφωνήθηκε το Μάρτιο του 2008 και θα τη στηρίξουν.

Αποκάλυψε ότι, τόσο στην Πράγα όσο και στην Ουάσινγκτον, συζήτησε με την υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ τα προβλήματα, τα λάθη και τις αρνητικές ενέργειες του 2004 που οδήγησαν στην αποτυχία εκείνης της προσπάθειας ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την προσπάθεια που ακολουθήθηκε, αλλά και το περιεχόμενο της προσπάθειας εκείνης.

"Βεβαίως, αυτά τα έχει πει και σ' εμένα" ανέφερε ο κ. Κυπριανού και σημείωσε πως ο ίδιος θεωρεί ως ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι αυτές οι δηλώσεις έγιναν ενώπιον της Γερουσίας των ΗΠΑ και όχι μόνο στις κατ' ιδίαν συναντήσεις με εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας.Ανέφερε, πάντως, ότι ο τρόπος με τον οποίο θα χειριστούν οι ΗΠΑ την όλη κατάσταση "είναι κάτι που θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε".

Σε ερώτηση κατά πόσον εκτιμά ότι ο αμερικανικός παράγοντας θα πιέσει για την επίσπευση της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού, ο Υπουργός Εξωτερικών είπε ότι εκείνο που η κυπριακή Κυβέρνηση εγείρει, είναι ότι, για να επιταχυνθεί η διαδικασία, θα πρέπει πρώτα απ' όλα η Τουρκία να κρατήσει μια έμπρακτα θετική στάση όσον αφορά και στο αποτέλεσμα της διαδικασίας με αναφορά και στη διζωνική ομοσπονδία, αλλά και οι προτάσεις που κατατίθενται στο τραπέζι να αντικατοπτρίζουν αυτήν τη μορφή της λύσης. "Σίγουρα, όλοι βιάζονται και παροτρύνουν για μια ταχεία λύση του Κυπριακού, ωστόσο αντιλαμβάνονται την πολυπλοκότητα του θέματος αλλά και την ανάγκη η διαδικασία να παραμείνει στα πλαίσια τα συμφωνημένα" κατέληξε ο κ. Κυπριανού.


Το γιαλέλι του Αράπη η Τουρκία


Ο επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, Μουράτ Μερτζάν, συναντήθηκε στο Βερολίνο με τον Υπουργό Προεδρίας της Γερμανίας Γκίντερ Γκλόσερ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκοκυπριακού Τύπου, ο κ. Μετζάν δήλωσε στο Γερμανό αξιωματούχο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει λύση στο Κυπριακό, αν δεν αρθεί η λεγόμενη απομόνωση των Τουρκοκυπρίων.


Σε μιαν άλλη εξέλιξη, και ενώ ο Τούρκος υπουργός, επικεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, Εγκεμέν Μπαγίς βρίσκεται στο Παρίσι για να προσπαθήσει να πείσει τους Γάλλους για την ανάγκη ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών, σε ανακοίνωσή του, επαναλαμβάνει την αντίθεση του προέδρου Νικολά Σαρκοζί σε ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τονίζει ότι η Γαλλία αποδέχεται την αρχή του ανοίγματος διαπραγματευτικών κεφαλαίων, που είναι συμβατά με μια ειδική εταιρική σχέση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ε.Ε.

Από την εφημερίδα Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/146260

ΒΑΛΚΑΝΙΑ - Το έμβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επανεμφανίζεται

Το έμβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επανεμφανίζεται όλο και συχνότερα στα Βαλκάνια...τυχαία άραγε;
osmanli-devleti-nisani-yeni.png

Με επίκεντρο την πόλη του Πρίζρεν στο Κοσσυφοπέδιο, ξεκίνησε η «Τουρκική Εβδομάδα».Την διοργάνωση του εορτασμού της «Εθνικής Τουρκικής Εορτής» οργάνωσε το «Πολιτιστικό Κέντρο Μεχμέτ Πασά». Πρόκειται για Τουρκικό ΄Ιδρυμα, το οποίο χρηματοδοτείτε από την Τουρκία.Οι Τουρκικές εκδηλώσεις θα κορυφωθούν αύριο 23 Απριλίου 2009.Σε αρκετές περιοχές του Κοσσυφοπεδίου, πραγματοποιούνται εκδηλώσεις από τους Τουρκικής καταγωγής Κοσσοβάρους,στα πλαίσια της εορτής.Μετά από 90 χρόνια, στην κεντρική πλατεία του Πρίζρεν, παρουσία της διπλωματικής αντιπροσωπείας της Τουρκίας στο Κοσσυφοπέδιο, ακούσθηκε ο «Οθωμανικός ΄Υμνος».Στρατιωτική μπάντα που ήρθε από την Τουρκία, ενόψει των εκδηλώσεων, μεταξύ άλλων, έπαιξε και τον ύμνο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τον οποίο και παρουσίασε ως «Οθωμανικό στρατιωτικό ύμνο».

ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΤΟstrategy-geopolitics

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΚΗ ΞΑΝΘΗ...


Θυμήθηκαν να γιορτάσουν την γέννηση του Μωάμεθ σε κλειστό γήπεδο με 5.000 πιστούς την δεύτερη μέρα του Πάσχα!Έφεραν γνωστούς καλλιτέχνες από Σκόπια και Τουρκία για το θρησκευτικό μέρος της τελετής με τους ύμνους και την ισλαμική ιεροτελεστία.Απευθυνόμενος σε «σοϊντασλάρ-ομοεθνείς» μίλησε ο γενικός πρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή Μουσταφά Σαρνίτς, μιλώντας για στιγμές δόξας που ζει με τη έναρξη του θεσμού αυτών των μαζικών εκδηλώσεων στην Δυτική Θράκη.

Γυναικόπαιδα φερμένα απ' όλα τα σημεία του νομού, ηλικιωμένοι και νεολαίοι, ήρθαν με τα λεωφορεία που διατέθηκαν για την επιτυχία της διοργάνωσης που στόχευε στο να συσπειρώσει κάτω από τον ισλαμικό μανδύα την εθνική καταγωγή των ανθρώπων, αφού οι αναφορές στην μητέρα πατρίδα Τουρκία ήταν συνεχείς...

Ένα καντήλι για τoν Μωάμεθ, μια ιδιότυπη θρησκευτική γιορτή οργάνωσαν εν είδη φιέστας στο Αμοιρίδιο κλειστό γήπεδο της Ξάνθης οι ψευτομουφτήδες Ξάνθης Αχμέτ Μετέ και Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ, σε μια προσπάθεια να κινητοποιήσουν θρησκευτικούς λειτουργούς αλλά και ειδικούς ψαλτάδες εγνωσμένου κύρους με δισκογραφία, από Τουρκία, Σαουδική Αραβία Σκόπια, και άλλες βαλκανικές χώρες, καταφέρνοντας να καλύψουν μια εκδήλωση 5.000 πιστών που γέμισαν ασφυκτικά τον αθλητικό χώρο. Κάτι τέτοιο γίνεται με τόση μαζικότητα για πρώτη φορά και οι εμπνευστές του επέλεξαν η γιορτή αυτή να γίνει την δεύτερη μέρα του χριστιανικού Πάσχα σαν παράλληλη εκδήλωση του Ισλάμ, δείχνοντας την συσπείρωση όπου κόσμου και καταφέρνοντας να φέρουν από τον κάμπο, τα απομακρυσμένα χωριά γυναικόπαιδα που για πρώτη φορά στην ζωή τους θα είχαν την ευκαιρία να βρεθούν σ' ένα γήπεδο, να κάνουν μια ανέλπιστη εκδρομή για έναν «ιερό σκοπό» όπως ήταν το πρόσχημα της θρησκευτικής γιορτής.
Παρών σε όλα αυτά στο κεντρικό τραπέζι των επισήμων ήταν ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής Μουσταφά Σαρνίτς, εκπρόσωπος της πρεσβείας στην Αθήνα, της μειονότητας της Ρόδου κι άλλοι πρωτοκλασάτοι μειονοτικοί που έσπευσαν να βρίσκονται στο κεντρικό σημείο των επισήμων που έπαιρναν οι κάμερες και καλυπτόταν δημοσιογραφικά. Στο κλειστό γήπεδο πάντως γινόταν το αδιαχώρητο, ενώ από την είσοδο νεαρά κορίτσια προσέφεραν κεράσματα κι έβαζαν κολόνια σε όλους τους διερχόμενους που είχαν κατακλύσει τα διαζώματα των θεατών ακόμη και στον χώρο των σκαλοπατιών. Ειδική εξέδρα είχε στηθεί έτσι ώστε να υπάρχει πανοραμική θέα, γιγαντοοθόνη όπου προβαλλόταν οι ομιλητές και μια υψηλών απαιτήσεων μεγαφωνική μετάδοση της εκδήλωσης για να υπάρχει ο απόλυτος ήχος. Ο ψευτομουφτής Ξάνθης με την λευκή φορεσιά του ήταν ο απόλυτος άρχοντας του χώρου, αφού και με την ομιλία του και τα δάκρυα που σκούπισε διακριτικά αναφερόμενος στις ρήσεις του Μωάμεθ και κάνοντας μνεία στο χρέος που έχουν οι σύγχρονοι πιστοί να τηρούν τα λόγια του Προφήτη, κατάφερε με μια πύρινη ομιλία από στήθους να εισπράξει το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού του. Ο Αχμέτ Μετέ απροκάλυπτα καλωσόρισε τους καλλιτέχνες θρησκευτικών ύμνων εγνωσμένου κύρους αναφερόμενος στην «Μακεδονία», αποφεύγοντας την ονομασία των Σκοπίων, υιοθετώντας την αναγνώριση που παρέχει στο κρατίδιο η Τουρκία, ενώ έγιναν αναφορές στην μητέρα πατρίδα και το διαρκές ενδιαφέρον της.


Για «σεισμό» από τους μουσουλμάνους πιστούς και «ποταμούς» δακρύων από τη συγκίνηση γράφουν τα τουρκόφωνα site...
Για κοσμοπλημμύρα που θα γραφεί στα χρονικά μιλούν με ενθουσιασμό στα τουρκόφωνα site γνωστοί κονδυλοφόροι που γράφουν ότι «ποτάμι έρρεαν» τα δάκρυα των πιστών θρησκευόμενων μουσουλμάνων από την κατάνυξη της γιορτής!..
Στις παρουσίες που αξίζει να αναφερθούν ήταν των Αχμέτ Χράλογλου θεολόγου βοηθού του ψευτομουφτή Ξάνθης, του προέδρου των ιεροκηρύκων Σαντίκ Σαντίκ, του Ρεχίμ Κελεχμέτ αρθρογράφου της Γκιουντέμ και βοηθού του ψευτομουφτή Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ, του Μουζαφέρ Σαλίχογλου διευθυντή του μειονοτικού ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου, του πρώην γραμματέα του τουρκικού προξενείου κ. Ραμαντάν, του υπεύθυνου του συλλόγου ιεροκηρύκων Κομοτηνής Αχμέτ Αρίφ, του δικηγόρου πολιτευτή Ορχάν Χατζηϊμπράμ και υπερασπιστή των προσφυγών της ΤΕΞ, του Χουσεΐν Μπατάκ του ανεξάρτητου συνδυασμού, του Μουσταφά Αγγά δημάρχου Μύκης, του Κιρλή Ντοκμέ, του υποπρόξενου Ονούρ Εκρέμ, των ακολούθων και του προσωπικού του γενικού τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, του αντινομάρχη Ξάνθης Γιουσούφ Ντελή, του προέδρου του ανεξάρτητου συνδυασμού ισότητας Χασάν Μαλκότς, του νέου προέδρου της αυτοαποκαλούμενης ΤΕΞ Μεχμέτ Χατζηχαλήτ, του προέδρου των αποφοίτων ειδικής παιδαγωγικής Ακαδημίας Μεχμέτ Ντερντιμάν, του προέδρου του Δήμου Γλαύκης Μπιρόλ Ιντζέ, Μεχμέτ και πολλών άλλων. Στην εκδήλωση ακούστηκαν υμνωδίες από τον Μεσούτ Κουρτίς Ερκάν Μουτλού από Σκόπια και Τουρκία, ενώ το μήνυμα της ημέρας παρουσίασε ο ιμάμης του διάσημου τεμένους της Κων/πολης του Μπέγιαζητ που ήρθε προσκεκλημένος για τον σκοπό αυτό, ο Χαφίζ Σουάτ Γκιουζοτόκ.

«Αξιότιμοι ομοεθνείς και εγώ μαζί με όλους σας ζω το ξεκίνημα μιας εκδήλωσης στην Ξάνθη της Δυτικής Θράκης με τόσο κόσμο. Καλωσορίζουμε απόψε καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες μαζί με τον εκλεγμένο μουφτή Ξάνθης που τον συγχαίρω και την τοπική αυτοδιοίκηση που συμμετέχει, ενώ θέλω να συγχαρώ και όλους όσους συνέβαλαν στην διοργάνωση και την επιτυχία αυτής της εκδήλωσης είπε ο Τούρκος πρόξενος Κομοτηνής κ. Σαρνίτς, που έλαμπε από χαρά κι ευτυχία μιλώντας σ' ένα τέτοιο πλήθος από το βήμα.Απ' έξω από το Αμοιρίδιο γήπεδο πραματευτάδες βρήκαν την ευκαιρία να ξεπουλήσουν ποπ κορν και μαλλί της γριάς, ενώ υπήρχε και κινητοποίηση της αστυνομίας λόγω της αυξημένης προσέλευση του κόσμου με Ι.Χ. μηχανάκια και λεωφορεία.Πάντως κύκλοι που γνωρίζουν τα μειονοτικά πράγματα ανέφεραν ότι η κινητοποίηση ενώ ήταν μεγάλη δεν απέφερε το ποθητό αποτέλεσμα, αφού το γήπεδο γέμισε από 5.000 κόσμο αλλά πολλά επώνυμα στελέχη, βουλευτές και πολιτευτές της πρώτης γραμμής της μειονότητας, δημοσιογράφοι και αυτοδιοικητικοί και παρίσταντο μόνο εκατοντάδες δεκάδες γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι αφού είχε εξασφαλιστεί σε όλους η δωρεάν πρόσβαση με λεωφορεία».

Από την ιστοσελίδα του:

http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=5141&Itemid=83

Η Ελλάδα τίμησε την επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων

Την εκδήλωση για την 94η επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων, ακολούθησε πορεία προς την πλατεία Συντάγματος.

Με τους εθνικούς ύμνους της Ελλάδας και της Αρμενίας άρχισε, χθες, η κεντρική πολιτική εκδήλωση για την 94η επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων, που διοργανώθηκε στην Αθήνα.

Την εναρκτήρια ομιλία της εκδήλωσης έκανε ο Ταβίτ Μπεντροσιάν, λέγοντας ότι η 24η Απριλίου είναι μέρα - ορόσημο για την Αρμενία, που τιμά τους 1,5 εκατ. Αρμένιους που σκοτώθηκαν από τους Νεότουρκους.

Ο κ. Μπεντροσιάν κατήγγειλε επίσης την Ελληνική Αστυνομία για τη στάση που τήρησε κατά την πορεία που έκανε η αρμενική κοινότητα της Ελλάδας, την Παρασκευή, προς την πρεσβεία της Τουρκίας και έκανε λόγο για «άνωθεν εντολές».

Στη συνέχεια, ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, τόνισε ότι, ακόμη και στις μέρες μας, τίποτα δεν είναι δεδομένο και θα πρέπει συνεχώς να αγωνιζόμαστε για την ειρήνη και την ελευθερία. Είπε ακόμη ότι η μνήμη, το χρέος και η εγρήγορση είναι οι τρεις κίονες που στηρίζουν τον αγώνα του αρμενικού λαού.

Ο κ. Παύλοπουλος, απαντώντας στις καταγγελίες του κ. Μπεντροσιάν, ζήτησε συγγνώμη για τη στάση της αστυνομίας, λέγοντας: «Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για τα επεισόδια. Αυτός ο τόπος, με όλες τις κυβερνήσεις του, ήταν και θα παραμείνει δίπλα στον αγώνα του αρμενικού λαού. Δεν δόθηκε καμιά άνωθεν εντολή, ήταν μια ατυχής στιγμή, για την οποία απολογούμαι δημόσια».

Ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Αναστάσιος Νεράντζης, στο χαιρετισμό του, τόνισε ότι η παγκόσμια κοινότητα δεν πίστεψε από την αρχή τη γενοκτονία των Αρμενίων, καθώς έπεσε θύμα της προπαγάνδας της Τουρκίας και εξέφρασε τη συμπαράσταση των Ελλήνων στο λαό της Αρμενίας.

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης, ο οποίος εκπροσώπησε και τον πρόεδρο του κόμματος, Γιώργο Παπανδρέου.

Στην εκδήλωση, χαιρετισμό απηύθυναν για τη Ν.Δ. ο βουλευτής Πάνος Παναγιωτόπουλος, για το ΚΚΕ η βουλευτής Λίλα Καφαντάρη και για το ΛΑΟΣ ο γενικός γραμματέας του κόμματος Απόστολος Παπαμίχος, ενώ δεν μπόρεσε να παραβρεθεί ο Φώτης Κουβέλης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, χαιρέτισαν ο πρεσβευτής της Αρμενίας στην Αθήνα, Βαχράμ Καζογιάν, και η Αννυ Απκαριάν, εκπροσωπώντας την αρμενική νεολαία.

Η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή βίντεο και αρμενικά παραδοσιακά τραγούδια, ενώ ακολούθησε πορεία προς την πλατεία Συντάγματος και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/27/1656795.htm

ΗΠΑ - ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΧΑΊΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Aντιδράσεις από τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου

Η γενοκτονία έγινε μεγάλη καταστροφή


Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε η δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, για την 94η επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων. Σε μια προσπάθεια τήρησης ισορροπιών, ο Αμερικανός πρόεδρος μίλησε μεν για «μεγάλη καταστροφή», αλλά απέφυγε την επίμαχη λέξη «γενοκτονία».

«Πριν από 94 χρόνια ξεκίνησε μία από τις μεγαλύτερες θηριωδίες του 20ού αιώνα», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Μπαράκ Ομπάμα. «Κάθε χρόνο σταματάμε για λίγο για να θυμηθούμε το 1,5 εκατομμύριο των Αρμενίων που σφαγιάσθηκαν ή πορεύθηκαν προς το θάνατο κατά τις τελευταίες μέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Ισορροπίες προσπάθησε να κρατήσει ο Μπαράκ Ομπάμα σχετικά με την επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε θετική την ανακοίνωση του Αμερικανού προέδρου, προσθέτοντας όμως ότι «δεν είναι δυνατόν να αποδεχθούμε ορισμένες διατυπώσεις που συμπεριλαμβάνονται στη γραπτή ανακοίνωση, καθώς και το σχολιασμό της ιστορίας σχετικά με τα γεγονότα του 1915».

«Εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι εκείνη την περίοδο είχαν χάσει επίσης τη ζωή τους στην περιοχή. Η κοινή ιστορία των εθνών των δύο χωρών μπορεί να εξεταστεί μόνο ουδέτερα και με επιστημονικά στοιχεία», αναφέρει η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Ο Τούρκος πρόεδρος, Αμπντουλάχ Γκιουλ, δήλωσε ότι υπάρχουν σημεία με τα οποία διαφωνεί και πρόσθεσε: «Δεν είναι δυνατόν οι πολιτικοί να αποφασίζουν για τα ιστορικά γεγονότα. Τώρα πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον», συμπλήρωσε. «Πρέπει να πολλαπλασιαστούν οι προσπάθειες, όχι μόνο για την επίλυση των προβλημάτων μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας, αλλά και για τα προβλήματα μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και για όλα τα θέματα της περιοχής».

Απ' την πλευρά τους, οργανώσεις Αρμενίων Αμερικανών εξέφρασαν απογοήτευση για τη δήλωση του Αμερικανού προέδρου, τον οποίον επέκριναν ότι δεν τήρησε την προεκλογική του υπόσχεση να επιμείνει στο χαρακτηρισμό της γενοκτονίας.

Από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/27/1656792.htm

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Ε.Ε.: Η Ελλάδα το πιο αφερέγγυο κράτος έναντι των πολιτών της


Εως και 330 ημέρες η καθυστέρηση εξόφλησης των οφειλών του Δημοσίου

Ως το πλέον αφερέγγυο εμφανίζεται το ελληνικό Δημόσιο μεταξύ των υπολοίπων χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε σχετική έκθεση της Κομισιόν. Την ίδια ώρα, που το οικονομικό επιτελείο επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι δεν είναι ικανοποιημένο από τον ρυθμό με τον οποίο διοχετεύεται το πακέτο ενίσχυσης της οικονομίας από τις τράπεζες στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, οι ευρωπαϊκές αρχές θεωρούν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει φτάσει στο απροχώρητο, σε ό,τι αφορά τις ημέρες καθυστέρησης των πληρωμών από το Δημόσιο στους ιδιώτες.

Μάλιστα, η Κομισιόν φτάνει στο σημείο να προτρέψει τους ιδιώτες που έχουν να λαμβάνουν από τον κρατικό κορβανά, να πάρουν άμεσα και δραστικά μέτρα για να πιέσουν το Δημόσιο να τους πληρώσει, χωρίς πάντως να προτείνει κάποιες συγκεκριμένες δράσεις προς την κατεύθυνση αυτή.

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έκθεση της Κομισιόν, η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο, βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο του σχετικού δείκτη που μετράει το οικονομικό ρίσκο το οποίο αναλαμβάνουν οι επιχειρήσεις όταν συναλλάσσονται με το Δημόσιο. Στον αντίποδα βρίσκονται η Σουηδία, η Νορβηγία, η Δανία και η Φιλανδία.

Στην Ελλάδα για να πληρωθεί κάποιος ιδιώτης από το Δημόσιο θα πρέπει να περάσουν -κατά μέσο όρο- πάνω από 120 ημέρες, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, οι καθυστερήσεις φτάνουν ακόμα και στις 330 μέρες. Στην πλειοψηφία των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών, οι πληρωμές των χρεών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες γίνονται κατά μέσο όρο εντός των πρώτων 60 ημερών.

Η εικόνα αυτή, αν και περιγράφει τις υποχρεώσεις του Δημοσίου για το 2005, είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί ακόμα και σήμερα. Μάλιστα, η Κομισιόν, κάνει ειδική αναφορά στην Ελλάδα και στις καθυστερήσεις στις πληρωμές των οφειλόμενων ποσών στον τομέα της υγείας.

Οπως επισημαίνει, παρά το γεγονός ότι έχει βελτιωθεί το νομικό πλαίσιο για την αποπληρωμή των χρεών, οι καθυστερήσεις ανέρχονται ακόμα και σε 330 μέρες, δηλαδή περίπου 11 μήνες. Για τον λόγο αυτό και οι προμηθευτές των νοσοκομείων ζητούν πιεστικά από την κυβέρνηση να δώσει λύση στα χρέη των νοσοκομείων προς αυτούς. Παρά όμως το γεγονός αυτό, το οικονομικό επιτελείο δεν έχει τη δημοσιονομική δυνατότητα να εκταμιεύσει ρευστό για να πληρώσει τους προμηθευτές και γι’ αυτό προωθεί τη λύση της αποπληρωμής των χρεών με ομόλογα.

Παράλληλα, η Κομισιόν επισημαίνει άλλη μια αδυναμία του ελληνικού συστήματος, από την οποία επιβαρύνονται όσοι έχουν δανείσει το Δημόσιο και περιμένουν να πληρωθούν. Οι πιστωτές του κράτους, σε περίπτωση που απευθυνθούν στη δικαιοσύνη για να λάβουν τα χρήματά τους, θα πρέπει να περιμένουν 90 μέρες για να εισπράξουν αυτά που δικαιούνται.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της έκθεσης, η εντός χρονοδιαγράμματος αποπληρωμή των χρεών του Δημοσίου (δηλαδή μέσα σε 30 ημέρες από την έκδοση του τιμολογίου), θα οδηγούσε στην ενίσχυση με «ζεστό χρήμα» της αγοράς που θα ξεπέρναγε πιθανότατα τα 7 δισ. ευρώ. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος των καθυστερήσεων, στη Δανία οι αντίστοιχες οφειλές ανέρχονται στα 500 εκατ. ευρώ, ενώ στη Φινλανδία τα χρέη του Δημοσίου είναι μηδενικά. Βέβαια, υπάρχει και το παράδειγμα της Γερμανίας που χρωστάει στους ιδιώτες πάνω από 11 δισ. ευρώ, ωστόσο τα μεγέθη των δύο οικονομικών (ελληνικής και γερμανικής) δυστυχώς δεν είναι συγκρίσιμα.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100032_25/04/2009_312189

Σκληρή γλώσσα από Καραμανλή προς την Αγκυρα

Σκληρή γλώσσα από Καραμανλή προς την Αγκυρα
Ομιλία στην κυπριακή Βουλή

Της απεσταλμένης μας στη Λευκωσια Ελλης Tριανταφυλλου

Αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία να αντιληφθεί ότι η δοκιμασμένη αντοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, η αποφασιστικότητά της να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και η ιδιότητά της ως κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι παράμετροι καταλυτικής σημασίας για το πλαίσιο και το περιεχόμενο μιας συμφωνημένης λύσης στο Κυπριακό έστειλε χθες από τη Λευκωσία ο πρωθυπουργός.

Χρησιμοποιώντας υψηλούς τόνους, ο κ. Κ. Καραμανλής κατηγόρησε την Aγκυρα για αλαζονεία, χαρακτήρισε την πολιτική της για την Κύπρο παρωχημένη, διχαστική και απειλητική.

Χωρίς επιδιαιτησίες

Ταυτοχρόνως, επέμεινε ιδιαίτερα στην ανάγκη η λύση του Κυπριακού να εξευρεθεί αποκλειστικά από τις δύο κοινότητες, χωρίς χρονοδιαγράμματα ή χωρίς επιδιαιτησίες, ενώ απευθυνόμενος σε τρίτα εμπλεκόμενα μέρη προειδοποίησε ότι η παρέμβασή τους στις διαπραγματεύσεις δεν πρέπει να είναι αντιπαραγωγική.

Η ομιλία Καραμανλή στην ειδική συνεδρίαση του κυπριακού κοινοβουλίου σφράγισε τη διήμερη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στη Μεγαλόνησο, η οποία, σύμφωνα με κυπριακές διπλωματικές πηγές, επιβεβαίωσε με τον πλέον σαφή τρόπο την ταύτιση απόψεων και τον πλήρη συντονισμό Αθήνας-Λευκωσίας εν όψει των επόμενων, ιδιαίτερα κρίσιμων μηνών.

Οι προσδοκίες

Στο διπλωματικό παρασκήνιο, πάντως, οι προσδοκίες από την τρέχουσα προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού είναι εξαιρετικά ισχνές, ενώ άπαντες προβλέπουν ότι από τα τέλη του καλοκαιριού οι πιέσεις θα ενταθούν σε όλα τα επίπεδα.

«Ο σεβασμός της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου έχει καταστεί ο θεμέλιος λίθος της πολιτικής της Ελλάδας στο Κυπριακό» σημείωσε στην ομιλία του ο πρωθυπουργός.

Χαρακτήρισε ακόμη απαράδεκτη και μάταιη την εμμονή της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας σε δηλώσεις περί δύο χωριστών «λαών» και «ιδρυτικών κρατών» που αντιβαίνουν στις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και κάλεσε την Αγκυρα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με το Πρόσθετο Πρωτόκολλο και να εξομαλύνει τις διμερείς της σχέσεις με τη Λευκωσία.

«Ο ειρηνικός αγώνας για τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής και τη συνολική επίλυση του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου είναι ένας αγώνας μακροχρόνιος που δεν επιτρέπει ψευδαισθήσεις για εύκολες ή και ανώδυνες λύσεις. Ψευδαισθήσεις, όμως, δεν θα πρέπει να τρέφει και η άλλη πλευρά. Η αλαζονεία είναι κακός σύμβουλος», επισήμανε ο κ. Καραμανλής.

Παρά τις διαφορές

«Λύση, η οποία δεν θα είναι δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, δεν θα είναι λύση. Και αυτό δεν είναι προς όφελος κανενός. Ούτε των Τουρκοκυπρίων, ούτε των Ελληνοκυπρίων, ούτε του ενιαίου κυπριακού κράτους, ούτε, βεβαίως, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέλος της οποίας αποτελεί η Κυπριακή Δημοκρατία», πρόσθεσε ο κ. Καραμανλής και εκτίμησε ότι παρά τις σοβαρές διαφορές, που εξακολουθούν να χωρίζουν τις δύο κοινότητες, η συνέχιση των διαπραγματεύσεων είναι επωφελής για όλους.

Το πρωί, ο πρωθυπουργός κατέθεσε στεφάνι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, όπου βρίσκονται οι τάφοι των Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών που έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι για την ανεξαρτησία της Κύπρου κατά την τουρκική εισβολή του 1974.

Στη συνέχεια μετέβη στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας και κατέθεσε στεφάνι στα «Φυλακισμένα Μνήματα», όπου είναι θαμμένοι δεκατρείς αγωνιστές του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-59. Το απόγευμα, επισκέφτηκε τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος σήμερα θα γιορτάσει την 90ή επέτειο των γενεθλίων του.

Και μια... δωρεά

Μια αναπάντεχη όσο και ασυνήθιστη συνάντηση είχε χθες το απόγευμα ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, αμέσως μετά την επίσκεψή του στον πρώην πρόεδρο της Κύπρου, Γλαύκο Κληρίδη. Τη στιγμή που ο πρωθυπουργός εξερχόταν από το κέντρο αποκατάστασης, όπου νοσηλεύεται ο 90χρονος κ. Κληρίδης, λόγω κατάγματος που είχε υποστεί, τον πλησίασε μια γυναίκα. Του παρέδωσε επιταγή ύψους 100 χιλιάδων ευρώ, χρήματα τα οποία, όπως είπε, επιθυμούσε να διατεθούν για εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη. «Δίνω την επιταγή σ’ εσάς, επειδή σας θεωρώ έντιμο», είπε στον κ. Καραμανλή η γυναίκα.

Από την Καθημερινή

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100045_24/04/2009_312052

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Ένα 1974 από την «ανάποδη» και η πιθανότητα προβοκάτσιας

Ένα 1974 από την «ανάποδη»;

(και η πιθανότητα μιας μεγάλης προβοκάτσιας σε Κύπρο ή Ελλάδα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το «φτύσιμο» ήταν μεγαλοπρεπές. Το ίδιο και η «ψυχραιμία» τους. Καραμανλής, Μπακογιάννη, Παπανδρέου, Χριστόφιας, η «πολιτική ηγεσία» του ελληνικού λαού, σχεδόν δεν αντέδρασαν στις απανωτές, εντυπωσιακά περιφρονητικές «σφαλιάρες» της Ουάσιγκτον. Επισκεπτόμενη την Τουρκία η Κυρία Χίλλαρυ Κλίντον μετέτρεψε την εισβολή, εθνοκάθαρση των Ελληνοκυπρίων και κατοχή έκτοτε της βόρειας Κύπρου σε πρόβλημα «άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων». Μετά, οι αμερικανικές δυνάμεις, από κοινού με άλλες (ο Θεός να τις κάνει) «συμμαχικές» συμμετείχαν στην εύγλωττη τουρκική άσκηση «Ηγεμών» («Κυρίαρχος») στο Αιγαίο. Τελευταία στιγμή αναβλήθηκε συνάντηση του κατοχικού ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με την Χίλαρυ Κλίντον, προτού μάλιστα η Κυρία Κλίντον δει καν τον Υπουργό Εξωτερικών της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο υποψήφιος του κ. Ομπάμα για τη θέση του Βοηθού Υφυπουργού Εξωτερικών, ο κ. Φίλιπ Γκόρντον, αρνήθηκε, καταθέτοντας στη Γερουσία, να αποδεχθεί ότι υπάρχει τουρκική κατοχή στην Κύπρο! Ο κ. Ομπάμα δεν θα επισκεφθεί τον Πατριάρχη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μπας και παρεξηγηθούν οι διώκτες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. ‘Όλα αυτά μετά από μια περίοδο έντονης αεροπορικής τρομοκρατίας της Τουρκίας στο Αιγαίο. (Και σα να μην έφταναν αυτά, βγήκε και η Γερμανία, στην οποία οι κυβερνώντες μόλις παρεχώρησαν τον ΟΤΕ, να μας πει, δια της Καγκελαρίου της, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τις «εμμονές» μας στο όνομα των Σκοπίων και τα βέτο. Όσο για τη Μόσχα κινδυνεύει να βγάλει κι αυτή τα συμπεράσματά της: καλοί οι Έλληνες, αλλά φοβιτσιάρηδες, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μαζί τους.)

Θα περίμενε κανείς από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση, το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αλλά και τα media να χαλάσουν το σύμπαν, αντιδρώντας σε μια τόσο προφανή επίθεση κατά Ελλάδας και Κύπρου. Αντ’ αυτού, αιδήμων σιωπή. Το Ίδρυμα Καραμανλή ετοιμάζει ένα συνέδριο για μια νέα ελληνοαμερικανική συμμαχία, λες και μπορεί ποτέ να «συμμαχήσουν» οι λούστροι και τα αφεντικά. Ο κ. Παπανδρέου πιστεύει πάντα ότι, επιτέλους, αποκαλύφθηκε δια του κ. Ομπάμα η καλή Αμερική, μια Αμερική που αγαπάει όσο και ο παππούς του την Αγγλία – αν και ο παππούς του δεν πίστευε ότι είναι και καλή!

Βιογράφος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και διαπρεπής μελετητής της μεταπολεμικής Ελλάδας, ο Ζαν Μεϋνώ λέει ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν υποτάσσονται απλώς στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον, αγωνιούν νυχθημερόν να βρουν τρόπους να την ευχαριστήσουν…Να, πάρτε το Υπουργείο Εξωτερικών. Ποιεί συνήθως την νήσσαν για την πολιτική της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου και της Άγκυρας, όμως έβγαλε τις προάλλες μια μεγαλοπρεπή ανακοίνωση καταγγέλλοντας τη … Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες για την κράτηση ενός Έλληνα ναυτικού…

Οι εξωτερικές πιέσεις συναντάνε μια κυβέρνηση, έναν πολιτικό κόσμο, ένα κράτος σε βαθιά παρακμή, αντιμέτωπο με μια από τις δυνητικά σοβαρότερες κρίσεις της μεταπολεμικής ιστορίας του. Πολύ λογικά, ανοίγει η όρεξη των επιβουλευόμενων τρίτων. Πολύ λογικά επίσης οι ξένες δυνάμεις, όπως έκαναν σε όλη την νεώτερη ελληνική ιστορία, επιχειρούν να βρουν στην εσωτερική πολιτική κατάσταση μοχλούς για την εξυπηρέτηση των διεθνών συμφερόντων τους.

Πόσο μάλλον που συναντούν, στην Ελλάδα, ένα πολιτικό και κρατικό προσωπικό που έχει προ πολλού απαλλαγεί από κάθε ικανότητα σκέψης (αν υποθέσουμε ότι την είχε κάποτε) και από κάθε ηθική, βουτηγμένο στον κυνισμό και τη διαφθορά. Κράτος σε συμφόρηση, κοινωνία σε παρακμή και απελπισία, οικονομία στη γνωστή κατάσταση, τυφλή τρομοκρατία αγνώστου «προελεύσεως και κατασκευής», όπως λέγαμε στο στρατό. Κι όλα αυτά εν μέσω μιας από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις της ιστορίας και μιας από τις σοβαρότερες, μάλλον της σοβαρότερης κρίσης της ΕΕ από την ίδρυσή της.

Γιατί συμβαίνουν αυτά;

Εδώ και καιρό, έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Metropolitan, ότι από τον ελληνικό χώρο (Ελλάδα και Κύπρος) περνάνε βαριές και ήδη ώριμες «αυτοκρατορικές στρατηγικές», όπως είναι η ολοκλήρωση του ελέγχου των Βαλκανίων, στα πλαίσια της αναχαίτισης της Ρωσίας, της σύγκρουσης για τον έλεγχο της Ουκρανίας, της επιδίωξης αποκοπής και αποξένωσης Ευρώπης-Ρωσίας. ‘Όπως είναι επίσης η στρατηγική της διεύρυνσης της ΕΕ προς την Τουρκία, που προϋποθέτει λύση του κυπριακού. Τέτοια «λύση»Ζ που να επιτρέπει τον πληρέστερο δυνατό έλεγχο της Κύπρου επιδιώκει και το Ισραήλ, που θεωρεί το νησί φυσικό μετόπισθεν του εβραϊκού κράτους, τμήμα του ευρύτερου χώρου που θέλει να ελέγχει κατά απόλυτο τρόπο.

Αυτά όλα σημαίνουν ότι ο ελληνικός χώρος καλείται να «συμμορφωθεί», αποδεχόμενος μια λύση τύπου Ανάν για την Κύπρο και, στη συνέχεια, μια αντίστοιχης φιλοσοφίας «διευθέτηση» στο Αιγαίο, διακόπτοντας τις σχέσεις με τη Ρωσία, αναπτύσσοντας, αντίθετα, τις σχέσεις με το Ισραήλ (υπό την «καθοδήγηση» και του κυρίου εκπροσώπου των ισραηλινών συμφερόντων στην Ευρώπη, Νικολά Σαρκοζί), αποδεχόμενος μια λύση-μαϊμού για τα Σκόπια και αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

Η «αυτοκρατορία» πηγαίνει πιο εύκολα σε τέτοιες λύσεις γιατί δεν συναντά σοβαρή αντίσταση από τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, που συχνά μάλιστα αποβλέπουν στη δική της εύνοια για να κυβερνήσουν τη χώρα. Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, είναι σύνηθες το φαινόμενο, η ιθύνουσα τάξη να τείνει συνήθως να προτιμά την «ομαλή» ένταξή της στο διεθνές σύστημα, από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού διεθνώς. Υπό την πίεση του εξωτερικού περιβάλλοντος, γεωπολιτική και οικονομική, αλλά και της δικής του εσωτερικής κρίσης, της εξάντλησης δηλαδή ενός «κλεπτοκρατικού τρόπου συσσώρευσης του κεφαλαίου», ενός απέραντου «λαμογιστάν», ο ελληνικός χώρος καταρρέει στο εσωτερικό του, ενώ καλείται να εξοφλήσει το κόστος μιας πολιτικής γενικού «κατευνασμού», που άνοιξε τελικά την όρεξη παντός τρίτου!

Λύση του κυπριακού ή διάλυση του κυπριακού κράτους;

Στη Λευκωσία, ο «κομμουνιστής» Πρόεδρος Χριστόφιας (του οποίου η εκλογή έγινε δεκτή με μεγάλη ευχαρίστηση από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις του δυτικού κόσμου), διαπραγματεύεται κατ’ ουσίαν την αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους, που θα βαφτιστεί βέβαια «λύση του κυπριακού». Μακάρι να τον αδικούμε τον άνθρωπο και το κόμμα του. Αλλά οι ελληνικές, όχι οι τουρκικές προτάσεις, που κατετέθησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Λευκωσίας, και τις οποίες δημοσιεύσαμε αυτούσιες στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» (14.3.09), προβλέπουν ένα κράτος που πότε θα έχει πότε Έλληνα Πρόεδρο, πότε Τούρκο Πρόεδρο και πότε ξένο δικαστή να παίρνει τις αποφάσεις. Είναι αυτά σοβαρά πράγματα; Έχουν εφαρμοσθεί σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου, όπου συνυπάρχουν εθνικές κοινότητες; Είναι συμβατά με την αρχή της δημοκρατίας;

Σχεδόν σε όλα τα κρατικά αξιώματα θα «ντουμπλάρονται» Έλληνες και Τούρκοι αξιωματούχοι, με ένα δαιδαλώδες σύστημα, που όχι μόνο κινδυνεύει να παραλύσει το κράτος, αλλά και θα τροφοδοτεί αιωνίως, από τη μια τη δυσφορία της πλειοψηφούσης κοινότητας προς την μειοψηφούσα, αφετέρου την τάση της μειοψηφίας να χρησιμοποιεί τα όποια προνόμιά της για να πετυχαίνει επιδιώξεις που δεν μπορεί να πετύχει αλλιώς. Αντί δηλαδή να «συμφιλιώσει» Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, να σφυρηλατήσει τη συνείδηση πολιτών ενός κράτους, θα εξασφαλίσει την αιώνια εχθρότητά τους και το αγκίστρωμα αμφοτέρων στις κοινότητές τους και τα «συνιστώντα κράτη» τους. Το νέο αυτό «κράτος» θα αποτελείται από δύο κράτη με δικές τους αστυνομίες και δεν θα διαθέτει, όπως όλα τα άλλα κράτη στον κόσμο, το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο της, τις ένοπλες δυνάμεις. Η Κύπρος θα είναι «αποστρατιωτικοποιημένη», λέει η κυπριακή κυβέρνηση, δηλαδή θα σταθμεύει ελεύθερα στο έδαφός της ο … βρετανικός στρατός! Θα έχουμε δηλαδή διχοτόμηση ντε φάκτο του νησιού συν κατάλυση της σημερινής Δημοκρατίας υπό γενική βρετανική επιστασία. Μα είναι δυνατόν να ονομάζονται τέτοια σχήματα λύση του κυπριακού, προς αποφυγή μάλιστα της διχοτόμησης (που, ειρήσθω εν παρόδω, συντελέστηκε πριν από 35 χρόνια!).

Όχι μία, χίλιες φορές καλύτερη, ασφαλέστερη και εντιμότερη λύση είναι η αποδοχή της διχοτόμησης από μια παρόμοια λύση, σαφώς χειρότερη από τις συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, που κινδυνεύει να έχει ακόμα χειρότερες συνέπειες από εκείνες, πολύ περισσότερο σε ένα τόσο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον. Αφήνει ουσιαστικά τους Ελληνοκυπρίους χωρίς την προστασία του κράτους που διαθέτουν σήμερα, εγκυμονώντας τον κίνδυνο εθνοτικών διαμαχών, ενδοελληνικών διαμαχών, αλλά και συνεπειών στο σύνολο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι καλοί λογαριασμοί δεν φτιάχνουν αναγκαστικά καλούς φίλους, οι κακοί όμως λογαριασμοί είναι βέβαιο ότι θα διαιωνίσουν την εχθρότητα, με κάθε μία από τις παραδοξότητες αυτής της ρύθμισης να γίνεται και δυνητικό πεδίο σύγκρουσης.

Αν υιοθετηθεί μια παρόμοια λύση θα καταστήσει την Ελλάδα εσαεί όμηρο της καλής διάθεσης Τουρκίας, Βρετανίας, ΗΠΑ, Ισραήλ, για να μη τεθούν σε κίνδυνο οι 750.000 Έλληνες της Κύπρου. Το πιο πιθανό και το χειρότερο σενάριο είναι μια εθνοτική διαμάχη που θα ανοίξει μια νέα, πιο τραγική σελίδα του κυπριακό, χωρίς να αποκλείεται και μια σοβαρή ενδοελληνική σύγκρουση στο μέτρο που μια σημαντική μειοψηφία έστω θεωρήσει μια παρόμοια λύση προδοτική και στο μέτρο που μια τέτοια διαμάχη θα είναι προς όφελος των ξένων δυνάμεων που θέλουν να γονατίσουν την αντίσταση των Ελληνοκυπρίων.

Πως μπορεί να περάσει ένα τέτοιο σχέδιο;

Πολλοί παρατηρητές στην Αθήνα και τη Λευκωσία θεωρούν ότι ένα τέτοιο σχέδιο είναι απολύτως παράφρον και δεν μπορεί να υιοθετηθεί, πολύ περισσότερο μετά οποιαδήποτε νηφάλια συζήτηση. Υποτιμούν όμως την προφανή διάθεση ισχυρών διεθνών δυνάμεων να το «περάσουν», να μην αφήσουν τον «κόκκο» που λέγεται Κύπρος να τους ανατρέψει όλη τη στρατηγική τους. Υποτιμούν επίσης τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιήσουν τις εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αδυναμίες Ελλάδας και Κύπρου.

Βασικά, η κεντρική επιδίωξή τους είναι η συγκρότηση ενός μεγάλου μπλοκ, σε Ελλάδα και Κύπρο, από τις δυνάμεις της αριστεράς, της κεντροαριστεράς και της ατλαντικής δεξιάς, που θα ρίξει όλο το βάρος υπέρ των επιχειρούμενων ρυθμίσεων. Επειδή ιστορικά η ελληνική αριστερά-κεντροαριστερά είναι η παράταξη που σήκωσε το βάρος της αντίστασης στις ξένες επιβουλές, από τη δεκαετία του 1940, μέχρι το «Η Ελλάδα στους Έλληνες» του Ανδρέα, διαθέτει ακόμα ηθικό βάρος, που θα καταστήσει αποτελεσματικότερη την εκ μέρους της συνηγορία εθνικά επαχθών λύσεων. Φυσικά, αν αυτές υιοθετηθούν και καταρρεύσουν, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για έναν εκτονωτικό κατ’ ουσίαν, ανώδυνο για τα δυτικά συμφέροντα ακροδεξιό εθνικισμό, αν όχι και χρήσιμο για αυτά. Αν εμφανιζόταν στην Ελλάδα ένας “δεξιός” ή “ακροδεξιός” αντιτουρκικός και αντιισλαμικός εθνικισμός, που δεν θα παρενέβαινε πλέον στα ήδη υλοποιηθέντα κεντρικά σχέδια της Αυτοκρατορίας, αυτό θα μπορούσε να την εξυπηρετήσει, υπό την έννοια ότι, παρόλο που στηρίζει τον ρόλο της Άγκυρας στην περιοχή, δεν σημαίνει ότι δεν θέλει και τρόπους να ελέγχει τη δύναμή της. ¨Ένας τέτοιος εθνικισμός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενδεχομένως για την επιβολή αυταρχικών ή και νεοφασιστικών λύσεων, αν η παγκόσμια οικονομική κρίση το απαιτήσει.

Για να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν, οι μεγάλες δυνάμεις που επιβουλεύονται την Κυπριακή Δημοκρατία έχουν αποδείξει στην ιστορία μας ότι μπορούν να καταφύγουν σε κάθε μέσο, περιλαμβανομένων και μεγάλης κλίμακας προβοκατσιών. Γνωρίζουν πόσο δύσκολο θα είναι να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν σε συνθήκες πραγματικά δημοκρατικής, ελεύθερης και νηφάλιας συζήτησης. Γι’ αυτό χρειάζονται τη δημιουργία συνθηκών ακραίας πόλωσης και φανατισμού, όπου θα αλληλοκατηγορούμαστε ως «εθνομηδενιστές» και «εθνοκανίβαλλοι», ως «εθνικιστές-σωβινιστές» και «ενδοτικοί – προδότες».

Αυτή υπήρξε στο παρελθόν μια κλασική πατέντα, ιδίως στην Κύπρο, οργανωμένη και χειραγωγημένη από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Για να αναφέρουμε ένα μόνο ιστορικό παράδειγμα, ας θυμηθούμε πως οι «υπερπατριώτες», μεταξύ τους και αρκετοί ειλικρινείς άνθρωποι, οργανώθηκαν από ξένες υπηρεσίες στην ΕΟΚΑ Β’, νομίζοντας ότι ετοιμάζουν την Ένωση με την Ελλάδα και ετοιμάζοντας πρακτικά την εισβολή της Τουρκίας. Η ας θυμηθούμε για παράδειγμα πως καταφέραμε το ακατόρθωτο στην υπόθεση Οτσαλάν: το μισό ΠΑΣΟΚ να τον φέρει και το άλλο μισό να τον δώσει! ¨Όλα αυτά τα φαινομενικά αντιφατικά συνέβησαν, επειδή οι ξένες δυνάμεις χρησιμοποιούν ταυτόχρονα και τις δύο ΅δομικές΅ αδυναμίες του ελληνικού χώρου. Και την τάση των ιθυνόντων να θέτουν εν τέλει σε πρώτη μοίρα το ΅συμμαχικό΅ συμφέρον και την οργανική σχεδόν τάση του ελληνικού χώρου να πολυδιασπάται.

Ας φανταστούμε πόσο εύκολα, μια προβοκάτσια, αποδιδόμενη σε “Ελληνες εθνικιστές-σωβινιστές”, από τις τόσο συχνές στην ιστορία μας θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα και, αντί να συζητάμε για το κράτος στο οποίο θα ζήσουν οι Κύπριοι πολίτες στο μέλλον, θα αρχίσουμε να συζητάμε για τα εγκλήματα του εθνικισμού.

Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος λόγω της ποιότητας και του ουδέποτε πλήρως διαρρηχθέντος προπατορικού δεσμού του ελληνικού βαθέος κράτους με ξένες υπηρεσίες. Αν μάλιστα κρίνουμε από την απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή να αναθέσει στην Ιντέλιτζενς Σέρβις την ελληνική «αντιτρομοκρατική» προστασία, δηλαδή να βάλει τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, μετά μάλιστα από ότι αυτή η ίδια κυβέρνηση έπαθε στις υποθέσεις Πακιστανών-υποκλοπών-Βουλγαράκη, τότε απλώς μόνο να τρελλαθεί κανείς μπορεί.

Οι ελληνικές και κυπριακές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να αντιληφθούν ότι παίζουν με τη φωτιά, είτε είναι υπέρ, είτε είναι κατά λύσεων τύπου Ανάν. Ο κόσμος, το διεθνές περιβάλλον Ελλάδας και Κύπρου, δεν είναι παιδική χαρά, όπως έχουν καταντήσει τη χώρα και το στρατηγικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο. Η όποια λύση ή μη λύση του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών είναι ζήτημα καθοριστικής, ιστορικής, συντακτικής σημασίας, δεν είναι ένα δευτερεύον πολιτικάντικο ζήτημα, που λύνεται με «συνήθεις» τρόπους, όπως η εξαγορά ενός πολιτικού, μιας εφημερίδας ή λίγη προπαγάνδα. Πρέπει να δοθεί στους πολίτες η ευκαιρία να πάρουν οι ίδιοι, ελεύθερα και όχι εκβιαστικά, τις αποφάσεις, μετά από εξαντλητική συζήτηση και με τις πιο δημοκρατικές διαδικασίες, για να είναι και το αποτέλεσμα ουσιαστικά σεβαστό από όλους.

Τόσο αυτοί που επιδιώκουν μια λύση τύπου Ανάν, όσο και αυτοί που αντιτίθενται σε μια τέτοια λύση, πρέπει να πείσουν τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνους αρμόδιους να σώσουν ή να παραδώσουν το κράτος τους κι αυτοί οφείλουν να δράσουν ως πολίτες, όπως τους ήθελε ο Περικλής κι ο Πρωταγόρας, όχι ως κουτοπόνηροι ανατολίτες, που στο τέλος μπερδεύονται μόνο οι ίδιοι από τα ναι που είναι όχι και τα όχι που είναι ναι. Το ζήτημα του κράτους που θα ζήσουν οι Κύπριοι αφορά τους ίδιους, πριν όμως από οποιαδήποτε απόφαση, οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας οφείλουν επίσης να τοποθετηθούν με πλήρη σαφήνεια στο αν και πως οι ρυθμίσεις μιας λύσης θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να υπερασπισθεί ή στην Κύπρο να μη χρειάζεται την υπεράσπιση της Ελλάδας. Στο κάτω-κάτω τους πολίτες της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατία πρέπει και αυτούς και μόνο αφορά η μορφή, τα σύνορα, η σύσταση και ο τρόπος διακυβέρνησης των κρατών τους κι όχι τον όποιο επίδοξο Πρωθυπουργό ή Πρόεδρο.

Konstantakopoulosd@yahoo.gr

ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ

Ανάρτηση από:
http://blog.antibaro.gr/2009/04/381

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην γεωστρατηγική σκέψη του Ομπάμα

Ο Μπάρακ Χουσεΐν Ομπάμα υποστηρίχθηκε από σημαντικό μέρος του αμερικανικού κατεστημένου και προωθήθηκε στην προεδρία για να δώσει τέλος στον Πόλεμο των Πολιτισμών της περιόδου Μπους. Η σύγκρουση Δύσης-Ισλάμ οδήγησε σε μείζονες στρατιωτικο-πολιτικές αποτυχίες, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, αλλά και στο Ιράν, όπου οι ΗΠΑ απέτυχαν να διακόψουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Αχμαντινεζάντ. Οι αλλεπάλληλες αυτές αποτυχίες όχι μόνον αποδυνάμωσαν την αμερικανική υπερδύναμη, αλλά οδήγησαν και σε παγκόσμια έξαρση της τρομοκρατίας στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών. Η οικονομική κρίση επέτεινε την αναγκαιότητα άμεσης αλλαγής πλεύσης της αμερικανικής πολιτικής.

Η πολυπολιτισμική προσωπικότητα του Ομπάμα διευκολύνει και πείθει για την γνησιότητα της αμερικανικής προσέγγισης προς το Ισλάμ. Ταυτόχρονα, ο Ομπάμα θα επιχειρήσει να αναχαιτίσει την κινεζική διείσδυση και να αποκαταστήσει την επιρροή και τα ερείσματα της αμερικανικής πολιτικής στην Αφρική, κάτι σχετικά εύκολο λόγω της καταγωγής του. Επίσης, επιχειρεί να αναθερμάνει την αμερικανική επιρροή στην Λατινική Αμερικανική με αιχμή του δόρατος την προσέγγιση στην Κούβα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Ευρώπη, ως κύριος μέχρι τώρα εταίρος των ΗΠΑ, χάνει μεγάλο μέρος της γεωστρατηγικής της σημασίας. Αντιθέτως ο Ομπάμα επέλεξε ως βασικό του σύμμαχο όχι απλώς σε περιφερειακό αλλά σε πλανητικό(σύμφωνα με τις δηλώσεις του) επίπεδο την Τουρκία. Η Τουρκία αποτελεί τον βασικό μοχλό διείσδυσης του Ομπάμα στον ισλαμικό κόσμο, επειδή συνδυάζει στοιχεία κοσμικού κράτους και ισλαμικής κοινωνίας(ακόμη κι αν αυτά βρίσκονται σήμερα μεταξύ τους σε σφοδρή σύγκρουση).Η Τουρκία εμφανίζεται ως ηγέτις του μουσουλμανικού κόσμου, και είναι έτοιμη να προσφέρει τον μεσολαβητικό της ρόλο στους Αμερικανούς έναντι απτών ανταλλαγμάτων.

Τα ανταλλάγματα που ζητά η Τουρκία θα είναι ανάλογα των φιλοδοξιών της.Η Τουρκία χρειάζεται ζωτικό χώρο, προκειμένου να διαδραματίσει τον ρόλο που της προτείνει ο Ομπάμα. Η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα της δώσει την ευκαιρία να καταστεί ηγέτις των μουσουλμάνων της Ευρώπης. Μεσοπρόθεσμα θα προωθήσει τον εξισλαμισμό της Ευρωπαϊκής ηπείρου, δεδομένης της δημογραφικής της ανάπτυξης και της ευρωπαϊκής υπογεννητικότητας.

Αντίστοιχα ανταλλάγματα η Τουρκία ζητά (και ήδη έλαβε, με την θέση του αναπληρωτού Γενικού Γραμματέως) στο ΝΑΤΟ.

Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο τι ζητήματα έθεσε η Τουρκία στον Ομπάμα όσον αφορά το Πατριαρχείο, το Αιγαίο και την Θράκη. Αυτά τα θέματα έχουν τεράστια σημασία για το τουρκικό κατεστημένο, γιατί οι Τούρκοι θεωρούν το μεν Πατριαρχείο ως δυνάμει μηχανισμό εσωτερικής αποσταθεροποίησης, την δε Θράκη και το Αιγαίο ως ζωτικό χώρο, που θα επιτρέψει στην Τουρκία να παίξει ευρύτερο γεωστρατηγικό ρόλο.

Η πρόσφατη μη έλευση του Ομπάμα στην Αθήνα, γεγονός πρωτοφανές μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για τις ισορροπίες του τριγώνου Ουάσινγκτον-Αθήνα-Άγκυρα, καθώς και η υποβάθμιση της συνάντησής του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, σηματοδοτούν μία ριζική μεταβολή της ελληνοαμερικανικής σχέσης, που θα πρέπει να οδηγήσει την Αθήνα όχι μόνον σε σοβαρό γεωπολιτικό προβληματισμό, αλλά και σε επαγρύπνηση.

O Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης και Πρόεδρος των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ.


http://old.antibaro.gr/articles/diplomacy/16042009-ellas-europi-obama.html


Περιμένοντας και την Ανάσταση της πατρίδας

Πασχαλιά, Λαμπρή έρχεται. «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού». Χαρά μεγάλη για το Γένος μας. Πάντα αυτή την ημέρα «ην εποίησεν ο Κύριος» αγαλλιασώμεθα. Ο Κύριος ανασταίνεται, «θανάτω θάνατον πατήσας», άμποτες και ο λαός μας, η πατρίδα μας να αναστηθεί. Και πρώτα - πρώτα να αναστηθεί η Παιδεία μας, να διασκορπιστεί η λέρα, η δήθεν προοδευτική, που μας καταπλακώνει. Να δώσει ο Κύριος, να μπουν πάλι στα σχολειά μας, τα γράμματα που διαβάζουνε οι αγράμματοι κι αγιάζουνε. Σιχαθήκαμε τα άθεα γράμματα. Μαύρισε η ψυχή μας με τις αθλιότητες που, λάθρα, εισχώρησαν στο σχολείο.

«Εσχάτη ώρα εστί», οφείλουμε να μιλήσουμε, να ενεργήσουμε, δεν μπορεί η Παιδεία μας να παραμένει μέσα σε τάφο. Η ταφόπλακα της δήθεν προόδου πρέπει να συντριβεί, τα άθεα γράμματα μαράζωσαν το ολόδροσο δέντρο της φυλής μας. Παραθέτω αμέσως ένα λόγο αγιασμένο, αναστάσιμο. Είναι του «Παπουλάκου». Έτσι ονόμαζε ο λαός μας, πριν από 150 τόσα χρόνια, τον μοναχό Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο. Ο Παπουλάκος, αγράμματος μοναχός, πολέμησε στην εποχή του, αυτό που και σήμερα βιώνουμε. Την εξαθλίωση της πολιτικής, την ηθική κατάρρευση, την αποκοπή μας από την παράδοση και τα ορθόδοξα νάματα, την εκφράγευση του λαού. Καυτηρίασε με σφοδρότητα τους φορείς αυτής της εθνικής έκπτωσης, είτε ανήκαν στην πολιτική είτε στον ανώτερο κλήρο. Έδινε παράδειγμα με την ίδια του τη ζωή, αρδευόταν από την αλήθεια του Σαρκωθέντος, Σταυρωθέντος και Αναστάντος Θεού. Όπως ήταν φυσικό πολεμήθηκε με λύσσα από τους πολιτικάντηδες της εποχής του, τους φραγκολεβαντίνους που τότε και σήμερα διαλύουν την πατρίδα μας.

Έζησε τα τελευταία χρόνια της αγίας ζωής του εγκάθειρκτος, στη μονή της Παναχράντου της Άνδρου και μάλιστα με απόφαση της Ιεράς Συνόδου. Ο λαός όμως μετέβαλλε την φυλακή του σε πανελλήνιο προσκύνημα. Και ο ταπεινός μοναχός δίδασκε τους αποίμαντους μέχρι που εκοιμήθη εν Κυρίω στις 18 Ιανουαρίου του 1861. Αποσπώ από τα λόγια του ένα διαμάντι, που αναφέρεται στη διαβρωτική διείσδυση του αφελληνισμού και της αθεΐας μέσα στο σχολείο. «Τα άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του έθνους, ξένους και άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τ’ άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ’ αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του.

Είναι ντροπή μας ένα Γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που πορπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτεί πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε κι ότι δεν ξέρουμε μεις να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστεψαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από το Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντάδων, πούναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους. Γιατί και κείνα που σεβάστηκεν ο Τούρκος, τ’ άθεα γράμματα τα πατάνε και πάνε να τα ξεριζώσουνε. Αφανίζουνε μοναστήρια, πομπεύουνε τους καλόγερους και τις καλόγριες, κλέβουνε τ’ άγια δισκοπότηρα και τα πουλάνε γι’ ασήμι που θα στολίσει βρωμογυναίκες. Αρπάζουνε τ’ άγια των αγίων και τα βάζουνε κάτω από τα πόδια της εξουσίας τους, που τα ορίζει κατά τα νιτερέσα της». (σ.σ. Τα νιτερέσα, το συμφέρον της πολιτείας, είναι να αρπάξει ό,τι έμεινε από την περιουσία της Εκκλησίας, και να το μετατρέψει σε βίλες και κότερα για τα παράσιτά της). «Τ’ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουνε τα παιδιά μας»; (Παρένθεση. Στη σελ. 75 του τετραδίου εργασιών της Ν.Ε. Γλώσσας Α΄ Γυμνασίου, για το Πάσχα, περιέχεται ένα κείμενο του Καζαντζάκη, με τίτλο «Μ. Παρασκευή», όπου παραλληλίζεται ο Χριστός με τον Άδωνη – τον αρχαίο βέβαια και όχι με το νούμερο της εποχής μας. Στα Θρησκευτικά της Β΄ Λυκείου, στη σελ. 323, στο λήμμα «Μαγεία», διαβάζουμε: «Η τέχνη για την πραγματοποίηση επιθυμητών αποτελεσμάτων μέσω της χρήσης νόμων της φύσης…». Αφού είναι «τέχνη» η μαγεία τότε, γιατί να μην επιδοθούν τα 17χρονα παιδιά στην άσκησή της; Πώς, λοιπόν, να μην μπουν τα άθεα γράμματα στα σχολειά μας, όταν, δημοσιεύτηκε και ποτέ δεν διαψεύστηκε στην εφ. «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» - 1 Μαρ. 2009- ότι, κατά ομολογία τους, τέσσερα μέλη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου είναι μασόνοι; «Παιδαγωγικό» Ινστιτούτο που είναι υπεύθυνο για τα βιβλία και τα προγράμματα όλης της εκπαίδευσης).

Συνεχίζω. «Κι αν ακόμα συναχθούν όλοι οι άθεοι γραμματισμένοι και στιφτούνε σαν το λεμόνι δεν θα πετύχουν να γράψουν μια αράδα που ν’ αξίζει μια γραμμή απ’ τα βαγγέλια. Αλλά τι λέω μια αράδα; Ούτε μια λέξη που να μοιάζει με μια του θεοτικού αυτού βιβλίου. Γιατί καθετί εκεί μέσα είναι λόγος Κυρίου, είναι σοφία ορθή και τα όσα λέει το χτίσμα δεν γίνεται να φτάσουν το λόγο του Πλάστη. Αντίς να μαθαίνουμε τα παιδιά μας απ’ τα άγια συναξάρια το πώς ζήσανε οι άγιοι της Χριστιανοσύνης και το πώς μαρτυρήσανε για την αγάπη του Χριστού, τους μαθαίνουμε την ιστορία του κολασμένου κόσμου. Γιατί δυο λογιών είναι και οι ιστορίες. Είναι η αγιασμένη και κολασμένη ιστορία. Αδιάκοπα φανερώνουν την κολασμένη εικόνα του κόσμου και σιγά- σιγά καταφέραμε να πιστέψουμε πως η εικόνα αυτή είναι η γνήσια εικόνα του ανθρώπου και πως όξω απ’ αυτήν άλλη ζωή δεν εστάθη. Όλα τούτα είναι άτιμα ψέματα, είναι τα ζιζάνια που σπέρνουνε στον αγρό του Κυρίου, τ’ άθεα γράμματα. Μας μιλάνε για τους αρχαίους, κι εγώ ο ταπεινός και αγράμματος κήρυκας του λόγου του Χριστού μας, σας λέω πως κανένας αρχαίος δεν ξεπερνά σε παληκαριά, σε μεγαλείο και σε δόξα τον Άγιο Κοσμά, τους μάρτυρες και τους μεγάλους ασκητάδες. Γιατί αν εκείνοι πεθάνανε για μιαν πατρίδα, ο Άγιος Κοσμάς μαρτύρησε για μιαν Ελλάδα του Χριστού κι όχι για μιαν Ελλάδα δουλωμένη στον αντίχριστο. Διώξτε τ’ άθεα γράμματα. Μάθετε στα παιδιά σας τα αγιωτικά γράμματα για να δει ο τόπος την αληθινή προκοπή και να χαρεί τη λευτεριά του…, διαφορετικά μαύρες μέρες θα ξημερώσουνε και…συμφορές» (Κ. Μπαστιά, «ο Παπουλάκος»).

Τι να πούμε εμείς γι’ αυτά τα λόγια; Πώς να μην σκύψουμε ευλαβικά το κεφάλι, μπροστά στους απροσκύνητους ηγέτες της ελληνορθοδοξίας, που ύψωσαν το ανάστημά τους ενάντια στην φράγκικη εισβολή και την άθεη παιδεία;

Σήμερα «τ’ άθεα γράμματα» έχουν κατακυριεύσει τα σχολεία, γιατί έχουν πιάσει τα πόστα όλα οι πνευματικοί σαλταδόροι. Αν δεν καθαρίσει η Ελλάδα από την πνευματική πανούκλα της αθεΐας, θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Μιαν ανάσταση αποζητούμε και για την Παιδεία μας. Μαζί με την Ανάσταση του Χριστού, να γιορτάσουμε και την εκ νεκρών έγερσιν και της πατρίδας μας.

http://www.antibaro.gr/articles/education/0409-natsios-anastash.html

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από τη μια μεριά, υπάρχει μια κατάσταση που μέσα στην πολυπλοκότητά της τον συνθλίβει.
Του πιέζει τη σκέψη και τη ζωή.
Του αδειάζει την τσέπη και ξέρει πως αυτό και άδικο είναι, αλλά και μονόδρομο δεν αποτελεί.
Του αφυδατώνει από ιδανικά την καθημερινότητά του και το ξέρει, και υπάρχουν στιγμές που οργίζεται.
Του ποτίζουν καθημερινά το τέρας της αβεβαιότητας κι αυτό θεριεύει, κι αυτός το ξέρει.
Ξέρει ακόμα πως κάποιοι φρόντισαν προκαταβολικά να νομιμοποιήσουν τους ληστές του ιδρώτα του και να τους απαλλάξουν με καλοστημένα νομικίστικα τερτίπια από την ευθύνη των εγκλημάτων τους.
Βλέπει στα πρόσωπα των παιδιών του τη γνώση στα σχολειά να στερεύει και δε την χωράει ο νους του αυτή την κατάντια.
Βλέπει τα χρώματα της γειτονιάς του να ξεθωριάζουν, το ίδιο βλέπει να ξεθωριάζει και η πατρίδα του κι αισθάνεται πως δεν ανέχεται άλλο αυτό τον ξεπεσμό.
Βλέπει αξίες να εγκαταλείπονται, να εξαφανίζονται ακόμα και ως λέξεις στις καθημερινές του συναναστροφές…
Βλέπει τις πόλεις να αποκτηνώνονται παραδομένες στις πολυπολιτισμικές και μη συμμορίες…
Βλέπει σύνορα να παραβιάζονται λες και μπαινοβγαίνουν οι γείτονες στο πασχαλιάτικο τραπέζι…
Βλέπει πιλότους – παιδιά δικά του – να αδικοχάνονται.
Κανείς δεν έφταιξε γι αυτό…
Κανένα σχολειό δεν έκλεισε για να καταλάβουν τα παιδιά μας τι θα πει να είσαι ήρωας…
Καμιά σημαία δεν κυμάτισε στη μέση του ιστού της…

Τα βλέπει όλα…
Τα ξέρει όλα…
Αγανακτεί, οργίζεται, έχει και γνώμη για όλα….

Αλλά ποιος νοιάστηκε να την ακούσει αυτή τη γνώμη όπως πλανιέται στα πεζοδρόμια και μέσα στη φασαρία των καφενείων?

Τον αποκαλούν υπερκαταναλωτικό αυτό το λαό… και ίσως να είναι.
Φροντίζουν να είναι υπερδανεισμένος… και σίγουρα είναι.
Του πετάνε και κανένα δόλωμα κάνοντας ευκολότερη την πρόσβαση σε κάποιο από τα όνειρα του (σπίτι, αυτοκίνητο η κάτι διαφορετικό)…
Κι έτσι, κλέβουν την ώρα της κάλπης την ψήφο του στο πιο ανέντιμο και πρόστυχο παζάρι.

Οι μισοί με το ένα χέρι του μοστράρουν όνειρα και με το άλλο χέρι την ίδια στιγμή τα ξεπουλάνε…
Οι άλλοι μισοί επενδύουν στη δικαιολογημένη αγανάκτησή του, αλλά το δρόμο της διεξόδου και κυρίως του ρεαλισμού δε του τον φώτισαν, γι αυτό και δεν κατάφερε να τον ακολουθήσει…

Κι όταν αυτός ο λαός βλέπει τους ανατολικούς του γείτονες, να σχεδιάζουν συστηματικά την «εκ των έσω» εξόντωσή του…

Όταν βλέπει τα βόρεια γειτονόπουλα του, να φτιάχνουν απ το μηδέν την ιστορία τους καπηλευόμενοι τη δική του…
Όταν τους βλέπει να οργώνουν την υφήλιο για να κερδίσουν και τον τελευταίο πόντο σ αυτό το ιδιότυπο διπλωματικό παιχνίδι…
Όταν βλέπει ακόμα και το Ισραήλ να τολμά να επιβάλει την αποχώρηση χωρών από τη διάσκεψη για το ρατσισμό κι ας είναι η τελευταία χώρα σ αυτό τον πλανήτη που δικαιούται να το κάνει…

Τότε αυτός ο λαός λέει μέσα του, αλλά συχνά συχνότατα το λέει και φωναχτά:

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΧΑΛΒΑΔΕΣ… αλλά είστε άνοστοι και ανίκανοι να σας φάνε ακόμα και τα σκυλιά.

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΔΕΣ… αλλά δεν περιμένω να μου υπαγορεύετε το δίκιο και το άδικο μονάχα. Τα ξέρω και τα δυό καλύτερα από σας, γιατί τα βιώνω στην καθημερινότητά μου.

ΣΑΣ ΨΗΦΙΖΩ ΤΕΝΕΚΕΔΕΣ ΞΕΓΑΝΩΤΟΙ… αλλά δεν είστε ικανοί να σηκώσετε ψηλά τη σημαία και την αξιοπρέπεια αυτής της χώρας. Ακόμη και με τα προβλήματά της, ακόμα και με τη φτώχεια της, ακόμα και με την ανισότητά της.

ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΨΗΛΑ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

Πείτε ότι θέλετε γι αυτό το λαό…
Κρεμάστε του ότι ταμπέλα σας περισσεύει…

ΝΑΙ και ψηφίζουμε ανίκανους…
ΝΑΙ και αφήνουμε τον καταναλωτισμό να μας καταπίνει…
ΝΑΙ και υποθηκεύσαμε ακόμα και τη ζωή μας για ένα λιγότερο λιγδιάρικο αυτοκίνητο…
ΝΑΙ και καθήσαμε στον καναπέ μας…
ΝΑΙ και εξαντλήσαμε την αγανάκτησή μας στον καφενόβιο ίσως καυγά…
ΝΑΙ κάναμε και τα λάθη μας και ήταν όλα δικά μας και είμαστε περήφανοι ακόμα και γι αυτά…

Για ένα πράγμα μόνο ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΣΑΝ ΛΑΟΣ.
Για τη ρουφιάνα τη μοίρα που μας καταδίκασε ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ηγέτες που να φοράνε παντελόνια.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΓΟΥΣ…
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΗΓΕΤΕΣ…
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΤΑ «ΘΕΛΩ» ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΚΛΗΤΑ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙΑ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ.
ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΔΕΣ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ…
ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ, ΝΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ, ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΕΡΙ, ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ…
ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ.

ΑΘΛΙΟΙ ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΑΘΗΤΟΥ.

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΡΑΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ…

ΠΗΓΗ:
http://ellinikoforum.blogspot.com/2009/04/blog-post_1113.html
http://kostasxan.blogspot.com/2009/04/blog-post_1563.html

Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Λίγο πριν από τη δικτατορία - τα Ιουλιανά

Λίγο πριν από τη δικτατορία - τα Ιουλιανά

1964: Πεθαίνει ο βασιλιάς Παύλος. Νέος βασιλιάς ο γιος του Κωνσταντίνος.

1965: Ο πρωθυπουργός Γ. Γεώργιος Παπανδρέου συγκρούεται με το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο με αφορμή προοδευτικές αλλαγές στις οποίες προβαίνει η κυβέρνηση.

Ο βασιλιάς θέλει να επιλέξει αυτός τον υπουργό Εθνικής Άμυνας παραβιάζοντας το Σύνταγμα. Ο Γ. Παπανδρέου, που ενδιαφέρεται να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο, εξαναγκάζεται σε παραίτηση, αφού με ενέργειες του παλατιού διασπάστηκε το κόμμα του, της Ένωσης Κέντρου.

Διαδηλώσεις έντονες πυροδότησε η ορκωμοσία της κυβέρνησης των "αποστατών". Τα επεισόδια γνωστά ως Ιουλιανά

Οι πολιτικοί που αποστάτησαν από το κόμμα, οι "αποστάτες", συμμετείχαν σε νέα κυβέρνηση:

Ιούνιος 1965: Σκευωρία του αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Παπαδόπουλου: υπό τις διαταγές του γίνεται δολιοφθορά σε τανκς μονάδων του Έβρου και ανακοινώνεται ως "κομμουνιστική δολιοφθορά"!

1967: Μέσα σε κλιμα πολιτικής αστάθειας προκηρύσσονται εκλογές για το Μάιο. Ακροδεξιοί κύκλοι και ο βασιλιάς φοβούνται μια ανεπιθύμητη προοδευτική κυβέρνηση.

Ομάδα στρατηγών σχεδιάζει δικτατορικό πολίτευμα με πραξικόπημα, σε συνεργασία με το βασιλιά και με σχετική ενημέρωση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (C.I.A.).

21 Απριλίου 1967: Πρόλαβε άλλη ομάδα αξιωματικών του στρατού, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα, με τη δικαιολογία ότι η χώρα κινδύνευε από τους κομμουνιστές!

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος

Από τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου τα τανκς κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας. Το πρωί ο στρατός είχε καταλάβει τη Βουλή (και το ραδιοφωνικό σταθμό, τις τηλεπικοινωνίες-Ο.Τ.Ε.), είχε συλλάβει ή περιορίσει τους πολιτικούς φυλασσόμενους στα σπίτια τους.

Χαρούμενοι που κατέλυσαν τη δημοκρατία. (από αριστερά προς τα δεξιά:) Παπαδόπουλος, Παττακός, Σπαντιδάκης (Ο έμπιστος του βασιλιά αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Γ. Σπαντιδάκης, αντικαταστάθηκε από τον Οδυσσέα Αγγελή)

Την εξουσία στην κυβέρνηση μοιράστηκε η τριανδρία (από αριστερά προς τα δεξιά:) Μακαρέζος, Παπαδόπουλος, Παττακός.

Ο βασιλιάς ορκίζει τη δικτατορική κυβέρνηση.

Όλοι μαζί ευτυχισμένοι, στη βάπτιση του πρίγκιπα Παύλου

13 Δεκεμβρίου του 1967: ο βασιλιάς δοκιμάζει να ανατρέψει τη χούντα, αποτυγχάνει και, ανενόχλητος, φεύγει στο εξωτερικό.

Το έμβλημα της Χούντας: Συλλαμβάνονται οι πολιτικοί, περιορίζονται τα πολιτικά δικαιώματα του λαού, λογοκρίνονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα βιβλία και τα έργα τέχνης. Στους τόπους εξορίας (Μακρόνησος, Γυάρος, Άη Στράτης, Λέρος) σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στέλνονται χιλιάδες πολιτικοί εξόριστοι, αντιφρονούντες πολίτες .

Γυάρος, ο χώρος των φυλακών

Η στρατιωτική αστυνομία (Ε.Σ.Α.) επιδόθηκε σε φρικτά βασανιστήρια δημοκρατών πολιτών.

Η διαδικασία σύνδεσης της Ελλάδας με την Ε.Ο.Κ. (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) διακόπηκε.

Οι Η.Π.Α. διατήρησαν καλές σχέσεις με τη χούντα των συνταγματαρχών, αναγνωρίζοντας έτσι το καθεστώς.


Αντιδράσεις κατά της δικτατορίας

1968:

  • αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Γεώργιου Παπαδόπουλου από τον Αλέκο Παναγούλη

Σύλληψη του Αλέκου Παναγούλη

  • κηδεία Γ. Παπανδρέου: χιλιάδες λαού - η πρώτη μαζική εκδήλωση αποδοκιμασίας για τη στρατιωτική κυβέρνηση.

  • 1969: ο βραβευμένος με "νόμπελ" λογοτεχνίας ποιητής Γιώργος Σεφέρης σπάζει τη σιωπή του και κάνει την περίφημη δήλωσή του που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο σε όλο τον κόσμο.

Ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης

  • 1971: κηδεία του Γιώργου Σεφέρη: κοσμοσυρροή που μετατρέπεται σε δυναμική αντιδικτατορική διαδήλωση.

  • 1973, Μάιος: αποτυχημένο κίνημα του ναυτικού για την ανατροπή της δικτατορίας.

Αντιτορπιλικό "Βέλος". Μετά την αποτυχία του κινήματος το πλήρωμα ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ιταλία.

Ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής, για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Ναυτικού, συνελήφθη, ύστερα από εξορίες, φυλακή και απομόνωση. Από τα βασανιστήρια έμεινε ανάπηρος.

  • Νοέμβριος: μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου: κοσμοσυρροή που μετατρέπεται σε δυναμική διαδήλωση και σύγκρουση με την αστυνομία, δεκάδες οι τραυματίες - πολλές συλλήψεις πολιτών

Το μνημόσυνο-διαδήλωση

  • Διαμαρτυρίες φοιτητικού κινήματος (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα), με αφορμή τις νόθες φοιτητικές εκλογές τον Νοέμβρη του 72, κατευθυνόμενες και ελεγχόμενες από τη χούντα. [Η κυβέρνηση αντιδρά με στράτευση των ανυπόταχτων φοιτητών.] Καταλήψεις Πανεπιστημιακών Σχολών, Νομικής Αθηνών (Φεβρ.-Μάρτ. 1973) και Πολυτεχνείου, Πανεπιστημίου Πατρών (Νοέμβρ. 1973). Συνθήματα των φοιτητών «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».


Δοκιμή δήθεν φιλελευθεροποίησης: Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος "προσφέρει" ένα από τα αξιώματά του (: Δικτάτορας- Πρωθυπουργός-Πρόεδρος..."Δημοκρατίας"!) σε διορισμένο υπηρεσιακό πρωθυπουργό, τον πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη, με προοπτική να διενεργήσει "εκλογές" με... επανίδρυση πολιτικών κομμάτων, μέσα σε ...ελεγχόμενα πλαίσια! Την εξουσία θα έχει πάντα ο ...στρατός και όχι ο λαός...

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης (δεξιά, δίπλα στον Αρχιεπίσκοπο της χούντας Ιερώνυμο) με τα μέλη της κυβέρνησής του και το δικτάτορα.


17 Νοεμβρ. 1973: κατάληψη του Πολυτεχνείου.

25 Νοεμβρ., μια βδομάδα μετά, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος ανατρέπεται από άλλο στρατιωτικό, το δικτάτορα Δημήτριο Ιωαννίδη, διοικητή της στρατιωτικής αστυνομίας (Ε.Σ.Α.).

Οι δύο δικτάτορες, λίγο καιρό πριν

Ιούλιος 1974: με ενέργειες της χούντας της Αθήνας στρατιωτικό πραξικόπημα στην Κύπρο ανατρέπει τη δημοκρατία και τον Πρόεδρο Μακάριο. Πρόσχημα για την Τουρκία, για να εισβάλει στο νησί και να καταλάβει τη Βόρεια Κύπρο.

23 Ιουλ. 1974: καταρρέει η δικτατορία της Αθήνας, ενόψει πολέμου με την Τουρκία - αποκαθίσταται η δημοκρατία.

Επιστροφή Κωνσταντίνου Καραμανλή από το εξωτερικό και ορκωμοσία του ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με στόχο τη διενέργεια ελεύθερων εκλογών και δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα.


πηγές:

Ø 21η Απριλίου 1967-40 χρόνια από το Πραξικόπημα της Χούντας, ΤΑ ΝΕΑ, Αθήνα 2007

Ø Σπύρου Λιναρδάτου, Από τον εμφύλιο στη χούντα, τόμος Ε΄, Παπαζήσης, Αθήνα