Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ

Τον τελευταίο καιρό δημοσιεύονται γκάλοπ που εμφανίζουν την ύπαρξη ενός μεγάλου ποσοστού ψηφοφόρων να ψηφίζουν τον ΚΑΝΕΝΑ. Το "γιατί " εμφανίζεται στο σημερινό φύλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ όπου, μέσα από μια τελευταία δημοσκόπηση, παρατηρείται σοβαρή κρίση στην αξιοπιστία των θεσμών και προ πάντων των κομμάτων, των πολιτικών και της τηλεόρασης.

Το θέμα αυτό αποτελεί επίσης αντικείμενο συζητήσεων σε όλες τις κοινωνικές συγκεντρώσεις που έτυχε να παραβρεθώ τον τελευταίο καιρό. Διαπιστώνω λοιπόν και προσωπικά τον ΒΑΘΥΤΑΤΟ προβληματισμό που υπάρχει σε όλους τους πολίτες και ΑΝΗΣΥΧΩ από το γεγονός ότι αυτοί που έπρεπε να αντιληφθούν το τι ακριβώς συμβαίνει δεν το καταλαβαίνουν γιατί φορούν κομματικές ή συντεχνιακές παρωπίδες και βρίσκονται βαθύτατα προσκολλημένοι στα κομματικά άρματα ή τις συντεχνιακές οργανώσεις.

Το ίδιο θέμα παρουσιάζεται σήμερα, με άλλα λόγια, στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος που γράφει :

« Το μείζον, όμως, είναι άλλο. Είναι η ανάγκη πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων και συμφωνιών σε επιμέρους θέματα, που αθροιστικά μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνική ηρεμία και την πολιτική βούληση που έχει ανάγκη ο τόπος.


Οι κοινωνικές συγκρούσεις των τελευταίων εβδομάδων ανέτρεψαν κάθε τι που θεωρείτο λογικό στην πολιτική δραστηριότητα και αντιπαράθεση.


Είναι περισσότερο από προφανές πως οι πολίτες επιθυμούν, πλέον, μία νέα αντίληψη διακυβέρνησης. Δεν υποτάσσουν την αντίληψη αυτή σε καμία κομματική ή συντεχνιακή επιδίωξη. Δεν την ταυτίζουν με κανένακόμμα και με καμία «αλήθεια» - από εκείνες που επικαλούνται αυτάρεσκα κάποιες ηγεσίες.


Το 2009 θα είναι το έτος που όλα τα παραπάνω θα δοκιμαστούν. Ενδεχομένως βίαια και συγκρουσιακά. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι η συγκυρία να κυοφορήσει αυτές τις νέες αντιλήψεις που ζητούν οι πολίτες. Το σημαντικό είναι να χειραφετηθεί, επιτέλους, η πολιτική και να αποκτήσει αντιστοίχιση με το κοινωνικό αίτημα. Αυτή είναι η ελπίδα όλων μας.»


Το ερώτημα όμως είναι αν η ελπίδα αυτή μπορεί να υλοποιηθεί από τα πρόσωπα που ασκούν την εξουσία σήμερα, μέσα από τους διάφορους κομματικούς και συντεχνιακούς χώρους που αποδοκιμάσθηκαν έντονα το τελευταίο διάστημα και που δέχονται σχεδόν καθημερινά την αρνητική κριτική μας.


Η απάντηση στο ερώτημα έρχεται μέσα από το σημερινό κύριο άρθρο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που αναρτήθηκε και στην ιστοσελίδα της. Το άρθρο αυτό αυτούσιο το παραθέτουμε παρακάτω για να βγάλετε και εσείς τα δικά σας συμπεράσματα.

«Η κατακρήμνιση των θεσμών είναι η μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να υποστεί μια κοινωνία, επειδή οι θεσμοί είναι οι αρμοί αυτής της κοινωνίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χάσουν οι Έλληνες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς.

Τα σκάνδαλα περνούν ατιμώρητα, η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της, τα Πανεπιστήμια παράγουν χαρτιά αντί πτυχίων, οι πολιτικοί εθίστηκαν σε κοκορομαχίες αντί της λύσης προβλημάτων.

Όμως, όσοι λόγοι υπάρχουν για την απώλεια εμπιστοσύνης, άλλοι τόσοι υπάρχουν για την ανάκτησή της. Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί, δικαστές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί κ.ά. που αθόρυβα κάνουν τη δουλειά τους και τιμούν τους θεσμούς που υπηρετούν. Όλους αυτούς, που δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο, πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους δώσουμε θέσεις ευθύνης. Δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα, απλώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερες επιλογές

Ας ψάξουμε λοιπόν και εμείς σαν πολίτες να εντοπίσουμε. να προβάλλουμε αλλά και να ενισχύσουμε την εμπλοκή τέτοιων προσωπικοτήτων στην πολιτική ζωή του τόπου μας.

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2008/12/28/281208 2.pdf

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100072_28/12/2008_297519

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Εάλω... οι πόλεις

Παραθέτω παρακάτω ένα ακόμη άρθρο του κ. Δ. ΝΑΤΣΙΟΥ του δασκάλου του Κιλκίς από το Αντίβαρο.

Στο άρθρο αυτό παρατίθενται αλήθειες , που τις έχω κατά καιρούς ακούσει σκόρπια από πολλούς σκεπτόμενους και προβληματισμένους έλληνες πολίτες και που φανερώνουν αν μη τι άλλο ότι ήρθε η ώρα να αντιληφθούν και τα κόμματα ότι οι πολίτες ψηφοφόροι έχουν νου και γνώση και δεν ξεχνούν το πώς οδηγηθήκαμε στην σημερινή περιπέτεια.

ΚΓ.

Εάλω... οι πόλεις
Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008 Δημήτρης Νατσιός

-Eμείς στα χρόνια σας είχαμε αξίες.
-Και τι τις κάνατε;

Είναι Τετάρτη όταν σύρονται αυτές οι γραμμές. Στα πεδία των μαχών «ακούω κούφια τα τουφέκια/ ακούω σμίξιμο σπαθιών/ ακούω ξύλα, ακούω πελέκια/ ακούω τρίξιμο δοντιών». Μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό, έτσι όπως μας κανοναρχεί ο Ελύτης, όταν μας βρίσκει το κακό, όταν θολώνει ο νους μας. Σφίχτηκε η καρδιά μας αυτές τις ημέρες. Τι κακό είναι αυτό; Πώς κατάντησε έτσι η καημένη η πατρίδα μας; Φόβος και τρόμος για τα μελλούμενα. Ένα ερώτημα βασανίζει όλους τους πολίτες. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Γιατί συμβαίνουν αυτά; Πότε θα σταματήσουν; Και το πλέον οδυνηρό και ανεξήγητο: γιατί να σκοτώσει ένας νέος άνθρωπος, οικογενειάρχης της διπλανής πόρτας, έστω και ένστολος, το άτυχο παιδί;

Όταν κηδεμονεύεις τρία παιδιά, δεν χαραμίζεις τόσο εύκολα τη ζωή σου. (Όσοι μιλούν για συλλογική ευθύνη της αστυνομίας είναι ή επιπόλαιοι ή φερέφωνα του… κουκουλαβάνου). Σε συντρίβουν τα ερωτήματα. Πολλά σκέφτεσαι, λίγα μπορείς να αραδιάσεις στο χαρτί. Δυσεύρετη η νηφάλια σκέψη τέτοιες στιγμές. Η γενιά μου δεν πρόλαβε το Πολυτεχνείο ούτε και τις προηγούμενες περιόδους πολιτικών αναταραχών. Μεγαλώσαμε σε περίοδο σταθερότητας. Κάπου εκεί στις παρυφές του ’80 άρχισε η ματιά μας να ψηλώνει λίγο. Ατρικύμιστη ως τότε η ζωή μας, μονάχη έγνοια μας να μάθουμε γράμματα. Οι γονείς μας, παιδιά της Κατοχής, βασανισμένοι άνθρωποι, μας τράνεψαν με το όνειρο των σπουδών. Τότε γνωρίσαμε την «Αλλαγή». Τότε καταλάβαμε σε τι κόσμο βρεθήκαμε. Άλλαξαν πολλά, οι άνθρωποι δεν άλλαξαν. Λίγοι, με αρχοντική σκέψη, είχαν οράματα «για μια καλύτερη και ανεξάρτητη Ελλάδα». Οι πολλοί δεν ήταν έτοιμοι, παρεξήγησαν. Άρχισε η φθορά και μετά η διαφθορά. Σ’ εκείνα τα κρίσιμα χρόνια πρέπει να εντοπίσουμε τα αίτια του τωρινού κακού. Χούντα – Πολυτεχνείο – Αλλαγή, τα τρία αυτά κομβικά γεγονότα ίσως μπορούν να ερμηνεύσουν το σημερινό ψυχορράγημα της πατρίδας.

Η Χούντα και ο πατριδοκάπηλος συρφετός που την δορυφορούσε, κατόρθωσε να γελοιοποιήσει αξίες, με τις οποίες πορεύτηκε ο λαός μας για αιώνες και τις οποίες τις ασπαζόταν, τις εγκολπωνόταν και τις μετέδιδε από γενιά σε γενιά. Εκείνο το παιδαριώδες σύνθημα «πατρίς- θρησκεία- οικογένεια», συμπαρέσυρε στην απαξίωση και την περιφρόνηση ό,τι λαμπρό και τιμαλφές χαρακτηρίζει τον αληθινό άνθρωπο. Ο λαός ιεραρχούσε τις αξίες και έθετε στην κορυφή την αξιοπρέπεια, την εντιμότητα, το καθαρό μέτωπο, την αλληλεγγύη, την φιλοτιμία, την οικογένεια, την φιλοπατρία, την πίστη, λέξεις κοσμήματα, που κοσμούσαν τους Ρωμηούς.

Ήρθε η Χούντα και όλα γκρεμίστηκαν. Ακόμα χειρότερα γελοιοποιήθηκαν. Οι δήθεν χριστιανοί και πατριδοφύλακες κυβερνούσαν με το κνούτο και τον φόβο εις το όνομα της πατρίδας και της θρησκείας.

Ήρθε το Πολυτεχνείο. Αναλαμπή της νιότης. Χωρίς κουκούλες εκείνα τα παιδιά, κλόνισαν τα θεμέλια του σαθρού καθεστώτος. Έφυγε, εν μέσω τραγωδίας, το κακό. Μεταπολίτευση. Δεν ήταν απλά τα πράγματα. Ρυτίδες εμφανίστηκαν στο λαό. Τον έπνιγαν οι ενοχές, επειδή ανέχτηκε τους Απριλιανούς. Προσπαθώντας να αποσείσει τις ευθύνες, να τινάξει την «επταετή» σκόνη, πέταξε και τα ενδύματα, χωρίς να το καταλάβει γυμνώθηκε από αξίες. Κάθε αναφορά σ’ αυτές παρέπεμπε στη Χούντα. Ό,τι χειρότερο είχε συμβεί. Διαπομπεύονται, καταστρέφονται ρίζες. Ανοίγει άβυσσος κάτω από τα πόδια μας. Χάσαμε την ταυτότητά μας, την ιδιοπροσωπία μας, φορέσαμε προσωπείο, γίναμε μασκαράδες. Ο Έλληνας υποκορίστηκε, μεταβλήθηκε σε Γραικύλο. Νόμισε ο δυστυχής πως αν παραμείνει Έλληνας, όπως τον έμαθαν οι πατεράδες του, θα μείνει πίσω, θα είναι συντηρητικός. «Έκοψε δρόμο», έχασε τον προσανατολισμό του, βρέθηκε στον γκρεμό. Τον έφαγε η πρόοδος η πολλή, η αχώνευτη. Ύψωσε σε εθνικό ιδεώδες έναν «πολιτισμό» -(Δύση)- διαφορετικό από πολλές απόψεις από τον δικό του, μόνο και μόνο επειδή ήταν υλικά υπέρτερος.

«Εδώ και τώρα» άρχισε η «αλλαγή» του, ο εξευρωπαϊσμός του, ξεπούλησε τιμημένα πρωτοτόκια αντί πινακίου φακής, σάπιας, μουχλιασμένης, βρώμικης. (Και η «αλλαγή» δεν άλλαξε μόνον τα «παιδιά της αλλαγής». Ο κοινωνικός μετασχηματισμός ήταν ολικός και δομικός). Από «αριστοκράτης», όπως λέει ο Ελύτης, ξέπεσε στην τάξη των λακέδων. Και αυτός ο ξεπεσμός, ονομάστηκε ευημερία. Ρίχτηκε με μανία στην ζήτησή της, διαβρώνοντας τις εσωτερικές του δυνάμεις. Πάχυνε το σώμα του, φτώχυνε η ψυχή του. «Αλλάζει» τον τρόπο ανατροφής των παιδιών του. Αναθρέφει μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες, παρέχοντάς τους άφθονα υλικά αγαθά, γιατί δεν μπορούσε να τους προσφέρει το φυσικό λίπασμα της ανατροφής την αγάπη, γιατί «όσο πλεονάζεις τω πλούτω, τοσούτω ελλείπεις τη αγάπη». (Μέγας Βασίλειος). Λησμόνησε ο αξιοθρήνητος το ευλογημένο «όχι». Φοβήθηκε μην τον πουν οπισθοδρομικό. Έτρεμε και τις λοιδορίες των κατ’ επάγγελμα προοδευτικών.
Άλλαξε τα φώτα και στην Παιδεία. Κατέστρεψε τη γλώσσα του. Ασυλλόγιστα, ο μειονεκτικός, μιμήθηκε οθνεία συστήματα. Κυριάρχησε στα σχολεία η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας, η ατιμωρησία, εξοβέλισε πρότυπα εδραία, «δίδαξε» στα παιδιά πρώτα τη διεκδίκηση και μετά την υποχρέωση, τα γέμισε με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα, τα έκανε να απεχθάνονται την χειρωνακτική εργασία.

Εισόρμησε και η τηλεόραση – ο τρίτος γονέας- και κατακρεουργήθηκαν, αλώθηκαν οι ψυχές των παιδιών. Έμαθαν πως η φτώχεια είναι αναπηρία, φυσικό ελάττωμα. «Κάλλιο γνώση, παρά γρόσι» έλεγαν οι παππούδες του. Πλουτίστε, εύκολα, γρήγορα και άκοπα, μόνο αυτό αξίζει, διαλαλεί ο μεταλλαγμένος Νεοέλληνας. Τα πράγματα στην αρχή πήγαιναν καλά, το δανειοσυντήρητο παρασιτικό κράτος, ικανοποιούσε τον ακόρεστο πια υπήκοό του. «Ως τώρα όλοι βαλθήκαμε να καταβροχθίσουμε την Ελλάδα. Η στάθμη αυτής της τροφοδοσίας ολοένα κατεβαίνει. Σε λίγο θ’ αρχίσει να μας τρώει εκείνη». Αυτό το «σε λίγο» του Σεφέρη, ήρθε. Μεγάλωσε ο Γραικύλος πρώην Ρωμηός μια γενιά χωρίς αξίες, χωρίς ντροπή, χωρίς τα πατρώα ήθη. Μια γενιά που δεν μπορεί να ξεπεράσει την προηγούμενη – όχι στον πνευματικό- αλλά στον υλικό τομέα, μια γενιά φιμωμένη, βουβή, που περιορίζεται μόνο στην απρόσωπη, «κινητή» επικοινωνία, μια γενιά ανέρειστη, με μέλλον απένταρο.

Αυτή η γενιά τώρα καταστρέφει αυτό που την μεγάλωσε, αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει: την περιουσία, την καλοπέραση, τον μακάριο ύπνο, την πατρίδα εν τέλει των προοδευτικών Γραικύλων. Εκδικείται χαιρέκακα τους δήμιούς του. Οι εκσφενδονισμένες πέτρες ραγίζουν την βιτρίνα, όχι καταστημάτων, αλλά της ψευτιάς, της διαφθοράς, της ηθικής σήψης που «έστησε» στα κέντρα των πόλεων η γενιά της μεταπολίτευσης. Ψυχές λεηλατημένες, άδειες από ομορφιά – «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», έλεγε ο Ντοστογιέφσκι- λεηλατούν τα φανταχτερά πολυκαταστήματα. «Πότε θα σταματήσουν;» αναρωτιέται η μεσόκοπη αφασία που τα ανέθρεψε. Ποτέ, γιατί ποτέ δεν διδάχτηκαν αυτά τα πρώην παιδιά και νυν κουκουλοφόρες ορδές, την απαγόρευση, τον σεβασμό, την πειθαρχία. Ποτέ δεν έμαθαν ό,τι υπάρχει και Θεός και χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται. Τώρα διαλύουν, γιατί τους ανήκει- έτσι τους λέμε- την πατρίδα μας. Μαζί τους ενώθηκαν και συμμορίες των λαθρομεταναστών. Αναμενόμενο. Μοιράζονται το ίδιο μίσος. Περιμένουμε να μας σώσουν οι πολιτικοί. Ποιοι; οι πορφυρογέννητοι νεκροθάφτες της πατρίδος; Αστεία πράγματα. Όπως στρώσαμε έτσι κοιμόμαστε. Ο Θεός να βάλει το χέρι Του.

ΥΓ. Στα δημοτικά σχολεία αυτές τις μέρες μικρά παιδιά φορούν τις κουκούλες των παλτών τους και αναμηρυκάζουν το γνωστό πανάθλιο σύνθημα κατά της αστυνομίας. Αλίμονο μας!

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΞΕΝΟΥ


Αναδημοσιεύω εδώ ένα άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» που αναφέρεται στα γεγονότα που κατέστρεψαν το κέντρο της Αθήνας.

Το άρθρο είναι γραμμένο από τον κ. Brady Kiesling ένα πρώην διπλωμάτη των ΗΠΑ που έχει κάτι το αξιοσέβαστα ξεχωριστό. Ο Διπλωμάτης αυτός παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ κι έκτοτε ζει μόνιμα στη χώρα μας.


Η ελληνική «νύχτα των κρυστάλλων»

Του Brady Kiesling*


Στις 6 Δεκεμβρίου, ένας Ελληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παρανόμως το όπλο του. Ηταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα μικρό παιδί. Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Ελληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Προσέθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολουθεί τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της «Καθημερινής», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγγνώμη,εξοστρακίστηκε».


Καθώς περπατούσα στη Φιλελλήνων και έβλεπα τους εμπόρους να μαζεύουν τις σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων τους, μου ήλθε στο μυαλό η «Kristallnacht», η «Νύχτα των Κρυστάλλων». Ας μην λησμονούμε άλλωστε ότι οι βανδαλισμοί των καταστημάτων των Εβραίων από τους Ναζί, το 1938,ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη στο Παρίσι από έναν Εβραίο θερμοκέφαλο. Το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια από κάθε πολιτισμένο λαό, ζει και βασιλεύει στον κόσμο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι αστυνομικοί είναι φονιάδες. Γι’αυτό πρέπει να τους λούσουμε με βενζίνη και φωτιά. Για να τους φέρουμε σε απόσταση βολής, δεν πρέπει να διστάσουμε να σπάσουμε καταστήματα ή να προβούμε σε εμπρησμούς.


Αναμφίβολα, οι Ελληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Αλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Αθίγγανων, αλλά εναντίον των τρισκατάρατων αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά βεβαίως είναι ότι οι Ελληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.


Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Οταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία – δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οιασδήποτε τιμωρίας, μία μικρή μεν, ικανή δε,ομάδα εξ αυτών θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από αυταρχικούς φονιάδες φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Εκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Ελληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.


Ο ανεπαρκής εξοπλισμός και εκπαίδευση και το πεσμένο ηθικό της ελληνικής αστυνομίας είναι συμπτώματα και όχι αιτίες της κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Κάθε μήνα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει και έναν καινούργιο κακογραμμένο νόμο για να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για κάποια περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, χειροκροτούν την ψήφιση αυτών των νόμων, αλλά αντιτίθενται στην εφαρμογή τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί. Οι ανεφάρμοστοι νόμοι και οι εξευτελιστικοί μισθοί εγγυώνται την άνθηση της διαφθοράς στην ελληνική αστυνομία. Η διαφθορά οδηγεί μαθηματικά στην καταρράκωση του κύρους της. Η έλλειψη κύρους και σεβασμού για τα σώματα ασφαλείας αποτελούν μία πολύ βολική λογική εξήγηση για την ανομία σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας.


Πράγματι, υπάρχουν θερμόαιμοι στους κόλπους της αστυνομίας, οι οποίοι ενίοτε υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε όσους μετανάστες πέφτουν στα χέρια τους. Αλλά οι νταήδες αυτοί είναι ταυτόχρονα και δειλοί, ενώ η δημογραφική ομάδα των ανυπεράσπιστων τους οποίους μπορούν να βασανίσουν ατιμώρητα είναι μικρή και συρρικνώνεται συνεχώς. Οι αστυνομικοί που παραβιάζουν τον όρκο τους διακινδυνεύουν την ίδια βραδυκίνητη και επιφυλακτική απονομή δικαιοσύνης που περιμένει κάθε Ελληνα που παρανομεί.


Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και ταχείας τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μία πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος – συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών– και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμη και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει υγιέστερη μόνο αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.


Κάθε Νύχτα των Κρυστάλλων αποτελεί πλήγμα για τον αυτοσεβασμό ενός έθνους. Αφού διασκεδάσαμε ολόκληρο τον κόσμο με την ανικανότητα της ελληνικής αστυνομίας να υπερασπίσει την Αθήνα ενάντια σε μερικές εκατοντάδες ταραξίες, τώρα μερικοί υπεύθυνοι δημοσιογράφοι αλλάζουν γραμμή προκειμένου να συντονιστούν με τον προβληματισμό της κοινής γνώμης. Ισως τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας να εντάσσονται σε μία ευρύτερη διαδικασία ωρίμασης. Οι δημοσιογράφοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας. Ας τους αφήσουμε να δικαιολογήσουν τις ναρκισσιστικές επαναστατικές τους ασκήσεις, παίζοντας το ρόλο της νομιμοποιημένης εκδοχής της 17 Νοέμβρη, αντί να υπερασπιστούν με σθένος, ως οφείλουν, το κράτος δικαίου σε μία στιγμή που το κράτος αποτυγχάνει, όπως τώρα, να προστατεύσει τους πολίτες του.


* O κ. Brady Kiesling είναι πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ. Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ κι έκτοτε ζει μόνιμα στη χώρα μας.


Hμερομηνία : 14/12/08

Copyright: http://www.kathimerini.gr

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_14/12/2008_296058


Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ




Σε όλους τους φίλους αναγνώστες του blog

εύχομαι Καλά Χριστούγεννα

Και σε όλο τον κόσμο το

ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η επιστολή αυτή δημοσιεύθηκε στο Αντίβαρο και σας την παρουσιάζω επειδή το βιβλίο «Εμείς οι Έλληνες» κυκλοφόρησε ευρύτατα.

Θεωρώ ότι θα ήταν καλό τυχόν αβλεψίες, παραλείψεις και γενικότερα λάθη των συγγραφέων του έργου να έλθουν στο φως ώστε να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια και ο συγγραφέας του οποιουδήποτε άρθρου, όπου διαπιστώνονται ιστορικά λάθη, να έχει την δυνατότητα να τα διορθώσει σε μια επανέκδοση του έργου.

Σας γνωρίζουμε ότι και οι σελίδες του παρόντος blog είναι διαθέσιμες για την φιλοξενία και παρουσίαση τέτοιων σημαντικών θεμάτων.



Η επιστολή που στάλθηκε στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ έχει ως ακολούθως :


Προς: την εφημερίδα H KAΘΗΜΕΡΙΝΗ

Εθνάρχου Μακαρίου & Δημητρίου Φαληρέως 2

185 47 Νέο Φάληρο

Παπάγου, 8 Δεκεμβρίου 2008


Kύριε Διευθυντά,


Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον την γνωστή σειρά ιστορικών ντοκιμαντέρ Εμείς οι Έλληνες και τη σχετική έκδοση του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, εργασία αξιέπαινη η οποία, όπως αντιλαμβάνομαι, στοχεύει στο να προσφέρει μια παραστατική γενική κατατόπιση, ιδίως σε εκείνους που δεν είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Όμως εκεί παρατήρησα, δυστυχώς, ένα ιστορικό ατόπημα, το οποίο θεωρώ ότι παραποιεί τη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, θίγει την τιμή του Ελληνικού Στρατού και, προφανώς, διέφυγε της προσοχής του επιστημονικού επόπτη της σειράς καθηγητού κ. Θ. Βερέμη.


Συγκεκριμένα, πρόκειται για τον εξής ισχυρισμό του συγγραφέα του κεφαλαίου περί του Β΄ Βαλκανικού πολέμου (Σπυρ. Σφέτας) : «Δεν υπάρχει λόγος να αποκρύπτονται οι αγριότητες του πολέμου… το κάψιμο του Κιλκίς από τον ελληνικό στρατό, ως αντίποινα για προηγηθείσες σφαγές Ελλήνων αμάχων από Βουλγάρους…» (Α΄ τόμος, σελ. 118).


Επειδή ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι αληθής, εξ όσων είναι διαπιστωμένα ιστορικώς, εμφανίζεται όμως σε βουλγαρικές πηγές στο Διαδίκτυο μαζί με αναφορές για δήθεν «σφαγή γερόντων και γυναικοπαίδων» στο Κιλκίς από τον Ελληνικό Στρατό, ενδεχομένως δε και σε κάποια ή κάποιες από τις πέντε (5) βουλγαρικές βιβλιογραφικές παραπομπές του σχετικού κεφαλαίου του βιβλίου, επιτρέψτε μου να παρουσιάσω μια διαφορετική εξιστόρηση των γεγονότων βάσει τριών ελληνικών βιβλιογραφικών πηγών:


1) Σύμφωνα με τη Μεγάλη Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια (έκδ. 1929, λήμμα «Κιλκίς», σελ. 128), «Η V Μεραρχία δι’ ενός τάγματος του 23ου συντάγματος εισήλθε την 11:10 ώραν εις την πόλιν του Κιλκίς, καιομένην ήδη εκ του πυρός του πυροβολικού, ως και εκ της αναφλέξεως των πυρομαχικών εις τα οποία έθεσαν πυρ οι Βούλγαροι…».


2) Η Πολεμική Έκθεσις (Υπουργείον Στρατιωτικών/ΓΕΣ/ Ο Ελληνικός Στρατός κατά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913, Εν Αθήναις Eκ του Εθν. Τυπογραφείου, 1932, τ. Γ΄ σελ. 170), αναφέρει τα γεγονότα ακριβώς όπως παραπάνω. Εξ’ άλλου, προσθέτω, δεν είναι λογικό να προβαίνει σε «κάψιμο» μιας πόλης ή εγκαταστάσεως ο καταλαμβάνων αυτήν στρατός, αλλά ο αποχωρών, ο οποίος θέλει να στερήσει από τον καταλαμβάνοντα τα όποια πλεονεκτήματα προσφέρει αυτή.


3) Στην επίσημη Ελληνική Έκθεση υπό τον τίτλο Αι βουλγαρικαί ωμότητες εν τη Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (αναφέρεται στο βιβλίο του Σαράντου Καργάκου: Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων Gutenberg, Aθήνα 1992, σελ. 94-95), διαβάζουμε ακόμα ότι στο Κιλκίς, ο Βούλγαρος ταγματάρχης Ιβάνωφ έκλεισε στο τζαμί πολλούς άνδρες (προφανώς όχι Βουλγάρους) και του έβαλε φωτιά.


Είμαι απολύτως σύμφωνος στο να παραμερίσουμε τις ωμότητες του παρελθόντος, ακόμη και να τις συγχωρήσουμε, αλλά όχι και να φτάσουμε στο σημείο, για χάρη της συναδέλφωσης των λαών της Βαλκανικής, να διαστρέφουμε την ιστορία, αφελώς παραδεχόμενοι εγκλήματα που ποτέ δεν διαπράξαμε!


Θα ήθελα ακόμα να προσθέσω μια έγκυρη μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία ο Ελληνικός Στρατός, όχι μόνο δεν συμπεριφέρθηκε εχθρικά προς τους βουλγαρικής καταγωγής κατοίκους του Κιλκίς, αλλά αντίθετα, λίγες ημέρες μετά την κατάληψή του, ίδρυσε εκεί αντιχολερικό νοσοκομείο (βλ. Η Υγειονομική Υπηρεσία κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-191, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, έκδοση 2001, σελ. 199), απέστειλε μάλιστα εκεί τον υφηγητή της ιατρικής Ιω. Καρδαμάτη με συνεργείο ιατρών για να εμβολιάσει όλους τους κατοίκους κατά της χολέρας.


Συναφώς πρέπει να σημειωθεί –και αυτό θα άξιζε να είχε αναφερθεί και τονιστεί στο βιβλίο «Εμείς οι Έλληνες» – ότι η Ελληνική Υγειονομική Υπηρεσία αντιμετώπισε με επιτυχία, υπό τις συνθήκες του πολυαίμακτου αυτού πολέμου, και την πολύ σοβαρή επιδημία χολέρας, νοσηλεύοντας μεγάλο αριθμό ασθενών και εμβολιάζοντας κατά της νόσου αυτής (με εμβόλιο ελληνικής παραγωγής) εκτός του στρατιωτικού προσωπικού και 350.000 αμάχους της Μακεδονίας και της περιοχής των επιχειρήσεων, δηλαδή συνολικά περί τους 500.000 ανθρώπους, χωρίς διάκριση εθνικότητος, θρησκεύματος ή καταγωγής (βλ. Αρχείο ΔΙΣ/Φ.1679/Η/3: Μανούσου Π., Σάββα Κ. [1914]: Έκθεσις περί της κατά το θέρος του 1913 εις Μακεδονίαν ενσκηψάσης χολέρας και του αντιχολερικού εμβολιασμού).


Θέλω να ελπίζω ότι η εσφαλμένη αναφορά περί εμπρησμού του Κιλκίς από τον Ελληνικό Στρατό είναι συνέπεια μη αναδιφήσεως όλων των σχετικών πηγών και όχι ηθελημένη κατασκευή για εξυπηρέτηση της προσπάθειας «συμψηφισμού» των ωμοτήτων των πολέμων από κάποιους ιστορικούς, που εκπορεύεται από το Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE), προσπάθειας την οποία έχουν ενστερνισθεί και μερικοί ημεδαποί «ιστορικοί», με αμφισβηθείσης σοβαρότητας πονήματα.


Δυστυχώς, η τηλεοπτική εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» και το αντίστοιχο βιβλίο, αδικώντας την πρόσφατη ελληνική ιστορία, έχουν προσφέρει στο σημείο αυτό ένα ανέλπιστο δώρο στους υποστηρικτές της… βουλγαρικής εκδοχής της ιστορίας μας, γεγονός που αποβαίνει σε βάρος και της εγκυρότητας του έργου.


Με τιμή

Γρηγόριος Ι. Σκαμπαρδώνης

Δρ. Καρδιολόγος, Υποστράτηγος ΥΙ, ε.α.

Αγίων Σαράντα 12, 15669 Παπάγου

τηλ. 210-6513173

http://neo.antibaro.gr/action/letters/1208-istoria-skai.html#yvComment

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ



Πολλές φορές συζητούμε με άλλους γονείς για τα σχολικά βιβλία και την προχειρότητα με την οποία είναι γραμμένα. Ιδιαίτερα τα βιβλία της ιστορίας, των θρησκευτικών και της γλώσσας έχουν γραφεί με τέτοιο τρόπο που μας προβληματίζουν σχετικά με το τι πραγματικά επιδιώκουν.

Σήμερα έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Νάτσιου, ενός δασκάλου από το Κιλκίς, και χάρηκα που ένα μέλος της διδασκαλικής κοινότητας, με αφορμή τα Χριστούγεννα και τον τρόπο που παρουσιάζονται στα σχολικά βιβλία της Ε’ και Στ’ του δημοτικού, ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας.

Θεωρώ ότι τέτοιοι δάσκαλοι κοσμούν την διδασκαλική κοινότητα και για αυτό αναδημοσιεύω το άρθρο του παραθέτοντας και την διεύθυνση του blog που το φιλοξενεί.


Τα Χριστούγεννα στα σχολικά βιβλία

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008 Δημήτρης Νατσιός

Χριστούγεννα σε λίγες μέρες, «χαρά στον κόσμο», μέρες τρανές, μέρες ευλογημένες.

Κουράζονται, ατονούν καμμιά φορά οι μαθητές μας από τον κάματο της μάθησης. Τους λέω: «υπομονή, έρχονται τα Χριστούγεννα». Και να, τα πρόσωπά τους φέγγουν, χαμογελούν, η προσμονή της εύμορφης γιορτής τα παρηγορεί. Αντέχουν ακόμη λίγες διαιρέσεις κλασμάτων και τας κατά βαρβάρων νίκας του πιστού, εν Χριστώ τω Θεώ, αυτοκράτορος των Ρωμαίων Ηρακλείου. (Είναι εκπληκτική η λεγόμενη «βυζαντινή» ιστορία. Έξοχα μαθήματα υπερηφάνειας. Η ρωμέηκη χιλιόχρονη αυτοκρατορία επιδείκνυε την ισχύ της, στέλνοντας στους γειτονικούς λαούς, όχι υπερσύγχρονα βομβαρδιστικά, αλλά τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Καμαρώνουν τα παιδιά. Αυτό θέλουμε. «Η εθνική υπερηφάνεια είναι για τις χώρες, ό,τι ο αυτοσεβασμός για τα άτομα: η αναγκαία συνθήκη για τη βελτίωσή τους»). (Ρόρτι).

Σύμφωνα όμως με το Αναλυτικό Πρόγραμμα πρέπει να διδάξουμε και το επίκαιρο κεφάλαιο των βιβλίων της γλώσσας, το οποίο αναφέρεται στα Χριστούγεννα. Διδάσκω στην πέμπτη δημοτικού. Αρχίζω αμέσως την περιδιάβαση στο εν λόγω κεφάλαιο.

Στην σελίδα 23, την πρώτη της ενότητας, παρατίθενται δύο πίνακες ζωγραφικής και ένα ποίημα. Ο πρώτος πίνακας διακωμωδεί απροκάλυπτα την ορθόδοξη εικόνα της γέννησης του Χριστού. Μπροστά σε μια κούνια, στέκονται έξι παιδιά και παραστέκονται ένας ταύρος, ένας γάιδαρος και δύο πρόβατα, με «πρόσωπα» ανθρώπινα, όπως στα κινούμενα σχέδια. Ο πίνακας είναι δημιούργημα της συγγραφικής ομάδας. Η δεύτερη είναι του Monnier και απεικονίζει ένα παιδί που στολίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το ποίημα είναι κάποιου Baldwin, του τύπου «το χιόνι γέμισε μ’ ασήμι τη γη», τα γνωστά γλυκερά και χαζοχαρούμενα τραγουδάκια της Δύσης.

Στη σελίδα 24, περιέχεται ένα κείμενο με τίτλο «Χριστουγεννιάτικο δώρο». (Κατά το πνεύμα της εποχής, Χριστούγεννα ίσον δώρα). Εν ολίγοις, υπάρχει ένα παιδί, ο Άντη, που ζει σε στρατόπεδο προσφύγων του ΟΗΕ, ορφανό, που λυπάται γιατί δεν θα πάρει κανένα δώρο. Αρχίζει, δηλαδή, το φαρμάκωμα της ψυχής των παιδιών. Διευκρίνιση. Ότι οι κοινωνίες, η ανθρωπότητα γενικά, είχαν, έχουν και θα έχουν ένα μεγάλο μέρος τους βουτηγμένο στο σκοτάδι, δεν σημαίνει πως λόγω ρεαλισμού ή πολυπολιτισμικότητας, πρέπει να το προβάλλουμε στα βιβλία του Δημοτικού και να μαυρίζουμε την ψυχή των μαθητών. Όχι για να κρυβόμαστε υποκριτικά, αλλά γιατί ο νους των μικρών παιδιών δεν χωράει, δεν μπορεί να ερμηνεύσει το κακό, οπότε, το μόνο που αποφέρει μια τέτοια προσπάθεια, είναι να διαταράσσεται η πνευματική τους ισορροπία. Τι να απαντήσουν τα παιδιά στην ερώτηση «γιατί ο Άντη δεν μπορεί να ζήσει τη μαγεία των Χριστουγέννων»; Είναι υπεύθυνα τα παιδιά για το κακό του πολέμου; Ή θα αρχίσει ο δάσκαλος τις γεωπολιτικές αναλύσεις; Συμβαίνουν τόσα άσχημα στον κόσμο, πνιγμένη ελληνική η οικογένεια από τα οικονομικά δεινά και τον τρόμο της αβεβαιότητας, ας αφήσουμε τα μικρά παιδιά να χαρούν, τι τα φορτώνουμε με δυστυχία και ενοχές;

(Έχω στην τάξη μου παιδιά ορφανά από πατέρα. Θα ματώσει η καρδιά τους, αν διαβάσουμε αυτό το κείμενο. Όταν τα βιβλία γράφονται από ανθρώπους που δεν έχουν πατήσει το ποδάρι τους σε τάξη, τι περιμένεις; Αναισθησία, αθλιότητες και λάθη εγκληματικά).

Η σελίδα 25, προτρέπει τα παιδιά να κατασκευάσουν ευχετικές κάρτες. Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια. Στα πέντε υποδείγματα που προτείνει, πουθενά δεν αναγράφεται η παραδοσιακή ευχή: «καλά Χριστούγεννα».

Στις σελίδες 26-27, αναγράφεται εκτενές κείμενο με τον εξής «ιδιοφυή» τίτλο: «Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα». (Μαγεία Χριστουγέννων πριν, μάγισσα τώρα, μαγική σκόνη πιο κάτω, καταπώς φαίνεται οι συγγραφείς εμπνέονται από τον ερεβώδη κόσμο του Χάρυ Πότερ, την τρισάθλια αυτή σειρά βιβλίων μιας λοξής Αγγλίδας. Υπενθυμίζω πως το υπ. Παιδείας απαγόρευσε την παρακολούθηση της κινηματογραφικής μεταφοράς τού ψυχοφθόρου σκουπιδιού από τους μαθητές. Θράσος κι αυτό! Να τρέχουμε τα σχολεία να παρακολουθήσουμε ξενόφερτες μαγαρισιές).

Κατά το κείμενο, η κακιά μάγισσα, όταν πήγαν κάτι «σκουπιδόπαιδα» (μπράβο λέξη), να της πουν τα κάλαντα, οργίστηκε και με το μαγικό ραβδί της, τα μεταμόρφωσε σε βατραχάκια, γατούλες, κατσίκια, παπάκια και λοιπά ζωντανά. Τέλος πάντων, με τα πολλά ηρέμησε η μέγαιρα και άκουσε τα κάλαντα. Ερωτώ: Η νεοελληνική λογοτεχνία κοσμείται από απαράμιλλης ομορφιάς κείμενα για τα Χριστούγεννα, γραμμένα από επιφανείς του λόγου και του πνεύματος (Καρκαβίτσας, Μωραϊτίδης, Κόντογλου, Παπαδιαμάντης), αυτό το κουρελούργημα βρήκαν να βάλλουν; Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή Ορθόδοξη, γιορτή αρωματισμένη από την παράδοση του Γένους μας, τι δουλειά έχουν σκύβαλα για κακόψυχες μάγισσες στα σχολεία; Πού να καταλάβουν οι βέβηλοι ότι η παράδοσή μας είναι η βασιλική οδός για να επιβιώσουμε στον… «κουκουλοφόρο» καιρό μας; Η παράδοσή μας και το εξ αυτής απορρέον ρωμέηκο ήθος μάς έδωσε ήρωες της πίστεως και της πατρίδας σαν τον Πατροκοσμά και τον Μακρυγιάννη, που άκουγαν και διάβαζαν «Χριστού τη θεία γέννηση να πω στ’ αρχοντικό σας», και όχι για μάγισσες που μισούν τα κάλαντα.

Σελίδα 29. Κείμενο με τίτλο: «Τα Χριστούγεννα στον κόσμο. Πολωνία, Μεξικό, Καναδάς, Γαλλία, Ουγγαρία και Ελλάδα την ημέρα των Φώτων». Κεντρική ιδέα σ’ όλη αυτή την πλανητική περιήγηση είναι ότι οι άνθρωποι του κόσμου, τα Χριστούγεννα διασκεδάζουν, τρώνε, πηγαίνουν «πικ νικ», ντύνονται μάγοι, Αη-Βασίληδες -το γνωστό ξωτικό που διαφημίζει αναψυκτικά και λοιπά εμπορεύματα- είναι πολύ ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, πλούσιοι, αξιοζήλευτοι. Προσοχή! Τα Θεοφάνεια, η ημέρα των Φώτων, στην πατρίδας μας, δεν είναι η «βάπτισις του Χριστού». Όχι. Αυτά είναι «θρησκόληπτα» πράγματα. «Στη χώρα μας», γράφει το περιοδικό ποικίλης ύλης-βιβλίο γλώσσας, «ρίχνουμε το σταυρό στη θάλασσα για να τον πιάσει ο καλύτερος και γρηγορότερος κολυμβητής», και τέλος. Οπότε, εύλογα, μπορεί να μας ρωτήσει κάποιος μαθητής: και γιατί δεν το κάνουμε αυτό το καλοκαίρι που είναι ζεστή η θάλασσα και παχιές οι μύγες; Ας απαντήσουν τα σαΐνια του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Σελίδα 30. Προτρέπονται οι μαθητές την ημέρα της χριστουγεννιάτικης γιορτής στο σχολείο να φτιάξουν «χριστουγεννιάτικο κορμό με μπισκότα». Και ακολουθεί η συνταγή. Την πιο όμορφη και συγκινητική γιορτή του σχολείου τα παιδιά δεν θα ψάλλουν κάλαντα, αλλά θα μαγειρεύουν. Απορώ και εξίσταμαι. «Η γαρ άνοια αυτών έκδηλος έσται πάσιν». (Τιμ. Β΄ γ,9).

Σελίδες 30-31. Κείμενο με τίτλο «το δάσος που ταξίδευε». Κι εδώ μαγικά ραβδιά, μαγικά σύνεργα, μαγική χρυσόσκονη, έλατα που βαρέθηκαν στο δάσος και ο Αη Βασίλης τα λυπήθηκε και τα πήρε, εν είδει χαλκομανίας μαζί του, και, στο τέλος, κρανιοκενείς ερωτήσεις, του τύπου «φανταστείτε ότι είστε έλατα στο παλτό του Αη Βασίλη. Πού θα θέλατε να ριζώσετε;». Το θέμα δεν είναι πού θα ριζώσουν τα παιδιά, αλλά πώς θα ξεριζώσουμε από την Παιδεία μας τις ανθρωποκάμπιες (Κόντογλου), που γράφουν βιβλία, όχι για μαθητές, αλλά για τηλεθεατές, σαν αυτά τα άταφα πτώματα που συνωστίζονται στα καθημερινά κοπροριάλιτι. Τι να πει κανείς; Μαραζωμένα σχολεία που μαραίνουν ολόδροσες παιδικές ψυχές…

ΥΓ. Στο ανθολόγιο των Ε’ και ΣΤ’, που συνοδεύει το γλωσσικό μάθημα, υπάρχει χριστουγεννιάτικο κείμενο με τίτλο «τα Χριστούγεννα του Τα Κι Κο».(σελ. 166). Σ’ αυτή την γραπτή πολυπολιτισμική σάχλα υπάρχει η εξής βλάσφημη παραπομπή. «Τα μάτια του γατιού ήταν γλυκά. Τα μάτια του Χριστού ήταν γλυκά».Δεν σέβονται ούτε το πρόσωπο του Σωτήρος οι μιξοέλληνες.

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

Δημοσιεύθηκε στο ΑΝΤΙΒΑΡΟ

http://neo.antibaro.gr/articles/school/1208-xristougenna2.html

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Αναζητώντας την ποιότητα στο Διαδίκτυο

Ένας φίλος αναγνώστης του blog διάβασε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ποιότητα στο διαδίκτυο και τις μηχανές αναζήτησης και μου το έστειλε για δημοσίευση.

Επειδή συμβαίνει πολλές φορές καθώς αναζητούμε ένα λήμμα, μέσα από τις μηχανές αναζήτησης, είτε να μην καταφέρνουμε να το εντοπίσουμε, με την απόλυτα ακριβή του έννοια, είτε να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πλήθος άχρηστων συνδέσμων και πληροφοριών θεώρησα ότι θα ήταν χρήσιμο να το διαβάσουμε.

Αναζητώντας την ποιότητα στο Διαδίκτυο

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008 13:17
Τελευταία Ενημέρωση : 18/12/2008 14:33

Γράφει ο Riza Berkan, πυρηνικός φυσικός με εξειδίκευση στην τεχνητή νοημοσύνη, στην ασαφή λογική και στα πληροφοριακά συστήματα και ιδρυτής της εταιρείας Hakia.
Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, οι μαθητές θα τελειώνουν το σχολείο χωρίς να έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο. Είκοσι χρόνια αργότερα θα αποφοιτούν από το λύκειο χωρίς να έχουν ανοίξει ούτε τον υπολογιστή. Μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες, η τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του Διαδικτύου κατάφεραν να αλλάξουν τους κανόνες της πληροφόρησης, της γνώσης και της παιδείας.
Πράγματι, σήμερα περισσότερα βιβλία χωρούν στο σκληρό δίσκο του φορητού σας υπολογιστή παρά σε ένα βιβλιοπωλείο 60.000 τίτλων. Οι διαδικτυακές τοποθεσίες υπολογίζεται ότι έχουν ξεπεράσει τα 500 δισεκατομμύρια, αριθμός που εάν αντιστοιχούσε σε 500σέλιδα βιβλία θα γέμιζε 10 σύγχρονα αεροπλανοφόρα.
Με αυτές τις αναγωγές μπορούμε να αντιληφθούμε ευκολότερα τη Μεγάλη Έκρηξη που έχει συντελεστεί στην πληροφόρηση και να συνειδητοποιήσουμε τις κινδύνους που τη συνοδεύουν. Οι διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης είναι το μόνο όχημα που έχει κανείς για να πλοηγηθεί σε αυτόν τον ωκεανό της πληροφόρησης. Οι μηχανές αναζήτησης είναι τα ισχυρότερα σημεία διανομής της γνώσης, του πλούτου και, φυσικά, της παραπληροφόρησης.
Όταν αναφερόμαστε στις διαδικτυακές μηχανές, η πρώτη που μας έρχεται στο μυαλό είναι, ασφαλώς, το Google. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν λέγαμε ότι η σημερινή εικόνα του διαδικτύου έχει σε μεγάλο βαθμό διαμορφωθεί από το Google. Έχει σχηματιστεί νέα γενιά ανθρώπων που διαφέρουν άρδην από τους γονείς τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό στα παιδιά της μεταπολεμικής γενιάς, τους λεγόμενους baby boomers. Οι ίδιοι μεγάλωσαν με Ροκ εντ Ρολ ενώ τα παιδιά τους μεγαλώνουν με το Google.
Η σχεδίαση του Google στηρίζεται σε στατιστικούς αλγόριθμους. Ωστόσο, οι τεχνολογίες αναζήτησης που βασίζονται σε στατιστικούς αλγορίθμους δεν μπορούν να αξιολογήσουν την ποιότητα της πληροφόρησης για τον απλούστατο λόγο ότι οι πληροφορίες υψηλής ποιότητας δεν είναι απαραίτητα δημοφιλείς και οι δημοφιλείς πληροφορίες δεν είναι πάντοτε υψηλής ποιότητας.
Επιπλέον, τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη συλλογή δεδομένων αφορούν στο παρελθόν. Για το λόγο αυτό, οι νέες και δυναμικές σελίδες που ανανεώνουν συχνά το περιεχόμενό τους βρίσκονται αυτόματα εκτός του «οπτικού πεδίου» των μεθόδων που μετρούν τη δημοτικότητα, ενώ η αναζήτηση αυτού του υλικού είναι επιρρεπής σε στοιχειώδεις πρακτικές χειραγώγησης.
Για παράδειγμα, η αναποτελεσματικότητα των σημερινών μηχανών αναζήτησης έχει οδηγήσει στη δημιουργία ενός καινούργιου κλάδου που αποκαλείται «Βελτιστοποίηση Μηχανών Αναζήτησης» και στοχεύει στην ανακάλυψη στρατηγικών για καλύτερη ταξινόμηση των ιστοσελίδων σε σύγκριση με τα κριτήρια δημοτικότητας που εφαρμόζουν οι μηχανές αναζήτησης τύπου Google. Είναι ένας κλάδος η αξία του οποίου αγγίζει το ένα εκατομμύριο δολάρια. Αυτή τη στιγμή, όσο περισσότερα χρήματα έχετε, τόσο υψηλότερα θα ταξινομηθεί η ιστοσελίδα σας, ανεξάρτητα από το ένα υπάρχουν πολλές και πολύ πιο αξιόπιστες ή καλύτερης ποιότητας ιστοσελίδες. Ποτέ στην ιστορία της μετα-Google εποχής δεν ήταν η ποιοτική πληροφόρηση πιο ευάλωτη στη δύναμη της εμπορευματοποίησης.
Η ποιότητα της πληροφόρησης, η οποία εξελίσσεται στη σκιά της αναζήτησης στο Διαδίκτυο, είναι αυτή που θα καθορίσει το μέλλον του ανθρώπου –πρέπει όμως να διασφαλιστεί η υιοθέτηση μιας πιο επαναστατικής προσέγγισης, μιας τεχνολογικής καινοτομίας που θα υπερβαίνει τα στατιστικά δεδομένα. Μια τέτοια επανάσταση έχει ήδη ξεκινήσει και ονομάζεται «σημασιολογική τεχνολογία».
Η ιδέα που βρίσκεται πίσω από τη σημασιολογική τεχνολογία είναι ότι οι υπολογιστές πρέπει να μάθουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος. Όταν ένας υπολογιστής απαντά τη λέξη «ώρα», για παράδειγμα, πρέπει να γνωρίζει ότι η συγκεκριμένη λέξη στα Ελληνικά έχει δέκα σημασίες. Όταν συναντήσει, για παράδειγμα, την έκφραση «σκότωνε την ώρα του» θα πρέπει να συμπεράνει ότι «ώρα» σε αυτή την περίπτωση σημαίνει «χρόνος» και το «σκότωνε» σημαίνει «περνούσε άσκοπα».
Η φράση «Σκοτώνοντας την ώρα», όμως, θα πρέπει να παραπέμψει τον υπολογιστή στον τίτλο της ομώνυμης καναδικής ταινίας μικρού μήκους. Τέλος, θα πρέπει να συνδυάζονται μια σειρά από τέτοια συμπεράσματα ούτως ώστε να βγαίνει σαφές νόημα από το συνδυασμό ολόκληρων προτάσεων και παραγράφων.
Για να κατακτηθεί, όμως, αυτό το επίπεδο δεξιότητας στο οποίο ο υπολογιστής θα μπορεί να χειρίζεται τη γλώσσα μέσω αλγόριθμων χρειάζεται να καταρτιστεί ένα σύστημα οντολογίας. Η οντολογία δεν είναι ούτε λεξικό ούτε θησαυρός. Πρόκειται για έναν χάρτη με διασυνδέσεις μεταξύ αντιλήψεων και νοημάτων λέξεων που αντανακλούν τις μεταξύ τους σχέσεις, όπως αυτή που συνδέει τις λέξεις «σκοτώνω» και «ώρα».
Μπορεί η δημιουργία μιας οντολογίας που θα συγκεντρώνει κρυπτογραφημένη τη γνώση του κόσμου να είναι ένα δύσκολο έργο που απαιτεί προσπάθειες ανάλογες με τη συγγραφή μιας πλήρους εγκυκλοπαίδειας και εξειδικευμένες γνώσεις, είναι ωστόσο εφικτή. Πολλές νεοσύστατες εταιρείες σε όλο τον κόσμο, όπως οι Hakia , Cognition Search και Lexxe, έχουν ήδη αποδεχθεί αυτή την πρόκληση. Μένει να δούμε το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους.
Πώς θα αντιμετωπίσει, όμως, μια σημασιολογική μηχανή αναζήτησης το πρόβλημα της ποιότητας στην πληροφόρηση; Η απάντηση είναι απλή: με την ακρίβεια. Τη στιγμή που οι υπολογιστές μπορούν να χειριστούν τις διάφορες γλώσσες με σημασιολογική ακρίβεια, οι πληροφορίες υψηλής ποιότητας δεν θα χρειάζεται να είναι δημοφιλείς για να φτάσουν στον τελικό χρήστη, όπως συμβαίνει σήμερα με τις μηχανές αναζήτησης στο Διαδίκτυο.
Η σημασιολογική τεχνολογία υπόσχεται να προσφέρει και άλλα μέσα διασφάλισης της ποιότητας, με εντοπισμό του πλούτου και της συνεκτικότητας των νοημάτων που περιέχονται σε ένα συγκεκριμένο κείμενο. Εάν ένα κείμενο περιλαμβάνει την πρόταση «Πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι σκοτώνουν την ώρα τους σερφάροντας στο Διαδίκτυο» αυτό σημαίνει ότι το υπόλοιπο κείμενο θα περιλαμβάνει σχετικά νοήματα; Ή μήπως πρόκειται για μήνυμα ανεπιθύμητης αλληλογραφίας που φέρει ελκυστικό τίτλο αλλά περιέχει σωρεία διαφημίσεων; Η σημασιολογική τεχνολογία είναι σε θέση να κάνει τη διάκριση.
Δεδομένης της περιορισμένης ικανότητας ανάγνωσης που έχει ο άνθρωπος (200-300 λέξεις ανά λεπτό) και του τεράστιου όγκου των διαθέσιμων πληροφοριών, για να διασφαλιστεί η αποτελεσματική λήψη αποφάσεων σήμερα είναι απαραίτητη η χρήση της σημασιολογικής τεχνολογίας σε κάθε επίπεδο αναβάθμισης της πληροφορίας. Δεν θα ανεχτούμε στο μέλλον η γνώση να είναι έρμαιο της δημοτικότητας και των χρημάτων.
Copyright: Project Syndicate, 2008.
www.project-syndicate.org

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

ΠΟΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΒΑΤΟΠΕΔΙ & Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ


Κατατέθηκε σήμερα στο Προεδρείο της Βουλής το πόρισμα για την υπόθεση του Βατοπεδίου. ΈΝΑ πόρισμα που όμως δεν διευκρινίζει, όπως θα περίμενε ο Ελληνικός Λαός, το τι έγινε , πως έγινε και ποίοι ευθύνονται.

Για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας, φορώντας τα μυωπικά γυαλιά του κομματισμού, είδαν το ξεπούλημα της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου και την διακίνηση μαύρων (;;;) κεφαλαίων κάτω από το πρίσμα των κομματικών τους ωφελημάτων και κατέληξαν στην υποβολή, ΟΧΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΑ ΠΕΝΤΕ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ.

Για άλλη μια φορά οι πολιτικοί απογοήτευσαν τον Ελληνικό Λαό γιατί δεν μπόρεσαν, μπαίνοντας στην συγκεκριμένη επιτροπή διερεύνησης του ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ (γιατί σκάνδαλο είναι ότι προκαλεί και σκανδαλίζει το κοινωνικό αίσθημα), να αφήσουν έξω από την αίθουσα της επιτροπής την κομματική τους ταυτότητα, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να διερευνήσουν την υπόθεση και να αποδώσουν εύθηνες ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ.
Γιατί σκάνδαλο υπάρχει και ευθύνες υπάρχουν. Αυτό όμως που πέτυχαν οι πολιτικοί μας με τον τρόπο που ενήργησαν ήταν να «αποδοθούν ευθύνες» απλά για να συνεχιστή το κομματικό τους παιγνίδι.

Τι πέτυχε η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε; ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ - ότι έδωσε στην κομματική πελατεία και όχι στον Ελληνικό Λαό, την ικανοποίηση να περιχαρακωθεί γύρω από το πόρισμα του κόμματος της και να φωνασκεί κατά περίπτωση εις βάρος των άλλων κομμάτων.

Απορείτε ακόμα λοιπόν κ. βουλευτές γιατί ο κόσμος βγήκε στους δρόμους; !!!

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα κυκλοφόρησε ευρύτατα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ και δημοσιεύθηκε στον τύπο μια φράση που αποδόθηκε στον Ισοκράτη, χωρίς ακριβώς και επί λέξει να είναι δική του.

/"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία"./ *Ισοκράτης* (436 π.Χ. - 338 π.Χ.)

Αποτέλεσμα της διαστρέβλωσης αυτής ήταν να ξεσηκωθεί θύελλα στο Internet για την αποκατάσταση της αλήθειας. Το κακό όμως είναι ότι, αυτοί που ξεσηκώθηκαν πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αποφεύγουν να εισέλθουν στην ουσία του θέματος και να επισημάνουν ότι, αν και η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε κατά τέτοιο τρόπο, δεν αναιρεί την ουσία του γεγονότος ότι σήμερα βιώνουμε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που εμμέσως πλην σαφώς, περιγράφεται στην συγκεκριμένη παράγραφο του Ισοκράτη.

Είναι λοιπόν σαφές ότι ο Ισοκράτης σαν γνήσιος δημοκράτης εξυμνεί το καθεστώς της πραγματικής δημοκρατίας παρουσιάζοντας τα στοιχεία, που αν ΔΕΝ υφίστανται την αναιρούν. Στην παράγραφο 20 του Αεροπαγίτικου λόγου ο Ισοκράτης αναφέρει: (Με έντονα γράμματα τα στοιχεία που αναιρούν την ύπαρξη δημοκρατικού πολιτεύματος) :

«Οι διοικούντες δηλαδή εκείνο τον καιρό (αναφέρεται στον Σόλωνα και τον Κλεισθένη), δεν ίδρυσαν πολίτευμα που θα έχει μεν όνομα κοινότατο και ωραίο, αλλά δεν θα φαίνεται στην εφαρμογή του ως τέτοιο σε όσους το ζουν, ούτε ίδρυσαν πολίτευμα το οποίο εκπαίδευε τους πολίτες ώστε να θεωρούν την ακολασία δημοκρατία, την παρανομία ελευθερία, την αυθάδεια ισονομία, ευτυχία το να πράττη ο καθένας ότι θέλει, αλλά ίδρυσαν πολίτευμα το οποίον με το να μισή και να τιμωρή τους συγκεκριμένους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και σωφρονέστερους.»

Μ’ άλλα λόγια, ο Ισοκράτης δεν μίλησε για «δημοκρατία που αυτοκαταστρέφεται», αλλά στην ουσία, «για δημοκρατία που αν δεν εφαρμόζει τις αρχές της χρηστής διοίκησης θα αυτοκαταστραφεί αφού δεν θα μισεί και δεν θα τιμωρεί τους φαύλους με συνέπεια να μην έχει την δυνατότητα να δημιουργεί πολίτες καλύτερους και σωφρονέστερους».

Και αυτό συμβαίνει σήμερα.