Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Χαμένη υπόθεση…




ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ,

Χαμένη υπόθεση…

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Όταν κάποτε γραφεί η Ιστορία των χαλεπών καιρών που διανύουμε, σίγουρα θα υπάρχει ένα κεφάλαιο με τίτλο: «Η χαμένη υπόθεση της Αριστεράς». Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φαντασθεί ότι αυτή η παράταξη θα δεχόταν θανατηφόρο πλήγμα όχι από καμιά Δεξιά –όποια μορφή κι αν είχε– αλλά από μια ομάδα πάμπλουτων αμοραλιστών που, με αριστερή ταμπέλα, θα της έδινε το τελειωτικό χτύπημα. Ούτε το στρατιωτικό καθεστώς της «21ης Απριλίου» δεν κατόρθωσε να πλήξει αυτόν τον χώρο, παρά τις τόσες διώξεις. Αντίθετα, οι διώξεις δυνάμωσαν την Αριστερά όλων των τάσεων και μεταπολιτευτικά βγήκε πανίσχυρη και αποδεκτή ακόμα και από τους πρώην διώκτες της. Την πλαισίωσαν και άνθρωποι όχι στενά συνδεδεμένοι μαζί της. Από τη στιγμή όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ, χάριν αρχομανίας, δέχθηκε να παίξει τον ρόλο της πιο αντιλαϊκής «Δεξιάς», με φορολογικά μέτρα που καμία «Δεξιά» του παρελθόντος δεν είχε διανοηθεί να εφαρμόσει, ο κόσμος εγκατέλειψε πανικόβλητος αυτόν τον χώρο. Τον αναθεματίζει και θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξανατολμήσει να αναθεωρήσει την πικρία και να ελπίσει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι.
Το τραγελαφικό στην όλη ιστορία είναι ότι η «δεξιά» Νέα Δημοκρατία, βλέποντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τον ρόλο της, δεν μπορεί να χαράξει αντιπολιτευτική γραμμή. Υπόσχεται, βέβαια, να κάνει κάποια «μπαλώματα», αλλά δεν τολμά να αντιταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οικονομική πολιτική, εγκλωβισμένη στους ευρωπαϊκούς «κανόνες» και στα συμφέροντα των τραπεζιτών, έχει περιαγάγει όλες τις κοινωνικές τάξεις σε κατάσταση δεινή. Καθημερινά προστίθενται και νέα βάρη. Και οι αποικιακές συμβάσεις παραδίδουν τα πάντα στην πρωτοφανή εκμετάλλευση των ξένων μεγιστάνων του κεφαλαίου. Εκείνος ο αγύρτης τ. πρόεδρος της Ευρωζώνης, ο Ντάισελμπλουμ, με άκρατο κυνισμό παραδέχθηκε ότι οι Έλληνες καταστράφηκαν διότι «αρχικός μας στόχος ήταν η διάσωση των ξένων επενδυτών…». Και δεν ετόλμησε κανένας από τους «πολιτικούς» μας να σηκωθεί να αντιδράσει, να καταγγείλει, να απειλήσει ότι δεν είναι δυνατόν να ακολουθούμε άβουλοι και μοιραίοι αυτό το φρενοκομείο των Βρυξελλών. Και δέχονται αδιαμαρτύρητα το πρωτοφανές αίσχος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών διότι, όπως ομολόγησε με τον ίδιο κυνισμό ο Τσακαλώτος, αυτό συμφέρει τις τράπεζες.
Ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης το ομολόγησε: «Οι δανειστές έριξαν την κυβέρνηση Σαμαρά για να φέρουν εμάς…». Τη χρεοκοπημένη «Αριστερά», που θα έπαιζε τον ρόλο της πιο αυταρχικής Δεξιάς. Κι όταν ακούω τον Αλέξη Τσίπρα να οραματίζεται έξοδο από τα Μνημόνια το 2018, έρχεται στον νου μου αυτό που είχε γράψει ο συγγραφέας Αλέξης Πάρνης. Αναφερόμενος στην εποχή του Σταλινισμού, όταν τα τρομακτικά καταπιεστικά μέτρα και οι δολοφονίες εμφανίζονταν ως «επιτυχίες» του καθεστώτος, ο Πάρνης παρατηρούσε: «Ολόκληρη η Ρωσία ήταν σ’ αυτά τα άγρια χρόνια μια απέραντη δυστυχία, μεταμφιεσμένη σε ‘‘ευτυχία’’…». Τέτοια «ευτυχία» βιώνουμε και τώρα. Όταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε κάνει λόγο για τους «πεινασμένους για εξουσία», δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από αιώνες ο χαρακτηρισμός της θα γινόταν πάλι επίκαιρος, με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Για μιαν ακόμα φορά, πλείστοι εκφράζουν την απορία τους: «Και το ΚΚΕ τι κάνει;». Εύλογο το ερώτημα. Διότι ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα προβαίνει σε σωστές «διαγνώσεις» και αντιδράσεις, δεν προτείνει καμία «θεραπεία». Δεν δείχνει κανέναν δρόμο σωτηρίας. Οι αόριστες εκφράσεις περί «λαϊκών αγώνων» κ.λπ. δεν σημαίνουν τίποτα. Γι’ αυτό και το «ιερατείο» των «θεσμών» δεν ενοχλείται από όσα λέει (ή, μάλλον, από όσα ΔΕΝ λέει) το ΚΚΕ. Θυμάμαι πριν από χρόνια, όταν είχαμε την ΟΝΕ και εκφράζονταν έντονοι φόβοι για τον ρόλο της, συζητούσα αυτό το θέμα με την Έλλη Παππά. Καθόμουν με τη σύντροφο του Νίκου Μπελογιάννη στα γραφεία της Ενώσεως Συντακτών και δεν έκρυψε την απογοήτευσή της από τη στάση του ΚΚΕ. Στη μνήμη μου ζωντανεύουν τα λόγια της: «Με το να κάνεις κριτική στην κυβέρνηση, δεν κάνεις τίποτα. Αυτό όλοι μπορούν να το κάνουν. Με το ‘‘όχι’’ δεν γίνεται πολιτική. Πού είναι το ‘‘ναι’’ της Αριστεράς; Τι προτείνει;»… Και πρόσθεσε: «Η ΟΝΕ είναι μέσα στη νομοτέλεια του καπιταλισμού. Η μόνη απάντηση της Αριστεράς απέναντι στην ΟΝΕ θα μπορούσε να είναι το ‘‘προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε’’, αλλά, βλέπεις, κι αυτό το διαγράψανε…». Τη ρώτησα: «Δηλαδή, στη διεθνοποίηση του κεφαλαίου η Αριστερά θα έπρεπε να απαντήσει με τη διεθνοποίηση του εργατικού κινήματος;». Η αγαπητή μου Έλλη χαμογέλασε. Άναψε το τσιγάρο της και με κοίταξε με εκείνο το γλυκό της βλέμμα: «Ασφαλώς και σαφέστατα…»!
Ό,τι μου είπε τότε η Παππά για την ΟΝΕ ισχύει σήμερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πού είναι, όμως, η πρόταση του ΚΚΕ; Το έγραψα κι άλλοτε, το επαναλαμβάνω και σήμερα: Το ΚΚΕ δεν θέλει να παραδειγματισθεί από τη στρατηγική των παλαιών Κομμουνιστικών Κομμάτων αλλά και από την ίδια τακτική που επανειλημμένα εφήρμοζε το ΚΚΕ σε διάφορες χρονικές περιόδους. Αναφέρομαι στην πολιτική των Λαϊκών Μετώπων. Και βέβαια, σε ένα τέτοιο «Μέτωπο» δεν έχει θέση κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα. Έχει τη δυνατότητα όμως το ΚΚΕ να συγκεντρώσει γύρω του μια ομάδα οικονομολόγων, επιστημόνων, πνευματικών ανθρώπων, συνδικαλιστών κ.λπ., ασχέτως ιδεολογικής όχθης, που –με κορμό το ΚΚΕ– θα συγκροτούσαν έναν καινούργιο φορέα, και θα είχε να προτείνει στον κόσμο ένα νέο οικονομικό και πολιτικό πρόγραμμα, μια διέξοδο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ΚΚΕ μόνο του, με το ΠΑΜΕ, δεν μπορεί να φέρει καμία αλλαγή ούτε να αποσπάσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Θα μένει πάντα στο 5%, κάτω και από τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ ή ακόμα και της Χρυσής Αυγής.
Ο κ. Κουτσούμπας λέει ότι δεν κάνει συμβιβασμούς. Αλλά εδώ κι ο ίδιος ο Λένιν ετόνιζε το 1917 ότι «οι συμβιβασμοί που κάνει ένα μαχόμενο κόμμα συχνά επιβάλλονται αναπόφευκτα από τις περιστάσεις…». Και οι περιστάσεις τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, απαιτούν «συμβιβασμό» με ένα αντιμνημονιακό «Λαϊκό Μέτωπο». Εάν δεν γίνει αυτό, θα οδηγηθούμε σε εκρηκτικές καταστάσεις, καθώς η οργή, η απελπισία των αγρίως φορολογουμένων πολιτών θα τους οδηγήσει κάποια στιγμή σε εξέγερση, με απρόσμενες επιπτώσεις. Θα ξεσπάσει αυθόρμητα, όπως αυθόρμητα είχε ξεσπάσει η Κομμούνα των Παρισίων. Οι λόγοι που εδημιούργησαν την Κομμούνα το 1871 ήταν οι ίδιοι με τους σημερινούς. Ο αποτυχημένος πόλεμος με τη Γερμανία, η πρωτοφανής ανεργία στις γραμμές του προλεταριάτου και η καταστροφή της μικροαστικής τάξης, που ήταν εξοργισμένη με την πολιτική και οικονομική κατάσταση, έφεραν τη λαϊκή έκρηξη. Η μικροαστική τάξη τότε ήταν δυσαρεστημένη με την αντιδραστική σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης, όπως σήμερα οι πολίτες είναι δυσαρεστημένοι με τη σύνθεση της Βουλής, με την τακτική όλων των βουλευτών.
Όλα αυτά και πολλά άλλα μαζεύτηκαν, με αποτέλεσμα να σπρώξουν τον πληθυσμό του Παρισιού στην επανάσταση της 18ης Μαρτίου. Εάν όμως συμβεί κάτι παρόμοιο εδώ, χωρίς ποδηγέτηση από υπεύθυνο πολιτικό κόμμα, υπάρχει ο κίνδυνος η εξέγερση να πέσει στα χέρια ανεύθυνων ατόμων, με αναρχικό χαρακτήρα. Τότε οι επιπτώσεις θα είναι τρομακτικές. Ρόλος ενός υπεύθυνου αριστερού φορέα είναι να αγωνισθεί με σχέδιο και πρόγραμμα, ώστε να εκφράσει τις διεκδικήσεις των καταπιεζομένων έναντι των δολοφονικών οικονομικών μέτρων των «θεσμών» του άκρατου καπιταλισμού. Και είναι καιρός το πρόβλημα γενικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επανεξετασθεί από τη βάση του, διότι η Ευρώπη έχει μεταμορφωθεί σε Δ’ Ράιχ. Η Ιστορία της έννοιας της Ευρώπης έχει αλλάξει τελείως και δίνει αφορμές για πολλές συγχύσεις.
Το δράμα είναι ότι δεν βλέπουμε αυτόν τον φορέα που προαναφέραμε. Ο μύθος της «ευρωπαϊκής προοπτικής» δεν πείθει πλέον κανέναν. Τον έχει κατασκευάσει η φαντασία των ξένων τραπεζιτών, που κοροϊδεύουν τους λαούς για να προωθούν τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ με τη Συμπαράταξη, που μιλάνε για «δημοκρατικό σοσιαλισμό», κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους και τους εαυτούς τους. Διότι ο πραγματικός Δημοκρατικός Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε εμείς τα προδικτατορικά χρόνια, εκφραζόμενος από αληθινούς ιδεολόγους, ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν ήταν ψευδεπίγραφος, όπως σήμερα. Όταν τα χρόνια εκείνα μιλούσαμε για Δημοκρατικό Σοσιαλισμό, εννοούσαμε το πολιτικό ρεύμα που επιζητούσε τη μεταβολή των τότε οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων με δημοκρατικά μέσα. Την πίστη στην πολιτική και οικονομική δημοκρατία χειροκροτούσαμε.
Σήμερα έχουμε οικονομική δικτατορία, που κατευθύνεται από ξένα κέντρα, ενώ η πολιτική δημοκρατία είναι μια απάτη και δεν υφίσταται, αφού η Βουλή περιορίζεται να ψηφίζει τα μέτρα που επιβάλλουν οι ξένοι αποικιοκράτες. Επομένως, για ποιον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» μιλάνε οι ευρωλάγνοι της Συμπαράταξης και του ΠΑΣΟΚ, που έχουν στις τάξεις τους ολετήρες σαν τον Σημίτη και τον Γιωργάκη Παπανδρέου; Γι’ αυτό στη νεοτάτη Ιστορία μας το κεφάλαιο για τη «χαμένη υπόθεση της Αριστεράς» θα είναι ίσως το πιο δραματικό.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΑΛΙΔΑ ΠΛΟΥΣΙΩΝ - ΦΤΩΧΩΝ



ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ
ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΑΛΙΔΑ ΠΛΟΥΣΙΩΝ - ΦΤΩΧΩΝ
Στην Ελλάδα, η εισοδηματική ανισότητα άρχισε να υποχωρεί τη δεκαετία του '80, σταθεροποιήθηκε την προηγούμενη δεκαετία και αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης.
ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΟΥΤΣΑΜΠΕΛΑ*
ΚΑΙ ΜΑΝΘΟΥ ΝΤΕΛΗ**
Η συζήτηση για την οικονομική ανισότητα έχει επιστρέψει στην κοινωνική και την πολιτική ατζέντα ως βασική απειλή αποσταθεροποίησης του συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Σε διάφορες εκλογικές διαδικασίες χρησιμοποιήθηκε είτε ουσιαστικά είτε ως λαϊκίστικο ανάγνωσμα με στόχο την ψηφοθηρία. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι και στο ελληνικό και στο βρετανικό δημοψηφίσματα «όχι» εισέπραξαν μεγάλα ποσοστά σε περιοχές όπου οι πολίτες είναι φτωχότεροι και πλήττονται περισσότερο από τη πολιτική και οικονομική αστάθεια που προκαλείται από τις πολιτικές απομονωτισμού.
Το ζήτημα είναι ουσιαστικό, γιατί η υψηλή οικονομική ανισότητα οδηγεί σε επιμέρους ανισότητες που αφορούν την υγεία, την παιδεία, τις ίσες ευκαιρίες, την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς, την πρόσβαση σε κοινωνικές και πολιτισμικές δραστηριότητες και την αύξηση των παραβατικών συμπεριφορών. Συνολικά, οι πολίτες με χαμηλά εισοδήματα βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό, απομόνωση από την αγορά εργασίας και μείωση της ευημερίας τους. Πόσο, όμως, έχει αυξηθεί η οικονομική ανισότητα και πόση βλάβη προκαλεί στο οικοδόμημα των οικονομιών της ελεύθερης αγοράς; Ποιες πολιτικές είναι οι κατάλληλες για την αντιμετώπιση του προβλήματος,· Πώς μπορεί να διαχειριστεί αυτό το ζήτημα μια χώρα με σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς όπως η Ελλάδα;
ΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η εισοδηματική ανισότητα βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα σε αρκετές μεγάλες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα. Σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, επίσης, παρατηρείται αύξηση των ανισοτήτων, όμως τα επίπεδα τους είναι ακόμα συγκριτικά χαμηλά (στη Γαλλία η αύξηση ξεκίνησε μόλις από τα μέσα της δεκαετίας του 2000). Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της Ιρλανδίας, όπου η εισοδηματική ανισότητα μειώνεται σταδιακά, χωρίς να παρουσιάσει ουσιαστική αύξηση ούτε κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Να σταθούμε εδώ λέγοντας ότι η Ιρλανδία βίωσε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες, την οποία, σε αντιδιαστολή με την Κίνα, φαίνεται να εισέπραξε και η μεσαία τάξη. Τα χαμηλότερα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας βρίσκονται στα κράτη της Σκανδιναβικής Χερσονήσου, αν και εκεί παρατηρείται μια μικρή σχετικά αύξηση τα τελευταία χρόνια. Συνολικά, και σε πλήρη αντιδιαστολή με την οξύτατη κριτική που δέχεται, η Ευρώπη είναι η περιοχή με τις χαμηλότερες συγκριτικά ανισότητες. Τέλος, εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι η Νότια Αμερική και η Νότια Αφρική παραμένουν οι περιοχές με την υψηλότερη οικονομική ανισότητα.
  
ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Η Ελλάδα έχει υψηλή ανισότητα νια ευρωπαϊκή χώρα και χαμηλή σε σύγκριση με άλλες περιοχές του πλανήτη. Στην Ελλάδα, η εισοδηματική ανισότητα άρχισε να υποχωρεί τη δεκαετία του '80, σταθεροποιήθηκε την προηγούμενη δεκαετία και αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης. Ωστόσο, η παρατηρούμενη αύξηση είναι μικρότερη του αναμενόμενου, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση της πτώσης του ΑΕΠ, αφού δεν μειώθηκαν μόνο τα εισοδήματα των φτωχών και της μεσαίας τάξης, αλλά και των πλουσιότερων. Όμως, η μείωση των εισοδημάτων των οικονομικά ασθενέστερων έχει ισχυρότερες επιπτώσεις στην ευημερία τους, κάτι που αντανακλάται στη σημαντική αύξηση του ποσοστού των ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Επιπρόσθετα, όπως φαίνεται στο Διάγραμμα η αύξηση της φτώχειας/κοινωνικού αποκλεισμού δεν είναι ομοιογενής στις διάφορες ηλικιακές ομάδες. Ενώ το σχετικό ποσοστό παραμένει σταθερό για τις ηλικίες άνω των 54 ετών, αντίθετα αυξάνεται για όλες τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες, και ειδικά για τους νέους 16-24 ετών. Σημειωτέον ότι η φτώχεια στους νέους αναχαιτίζεται από τα υψηλά ποσοστά συγκατοίκησης/ιδιοκατοίκησης ενήλικων παιδιών με τους γονείς τους και γενικότερα από τις κοινωνικές νόρμες διαγενεακής αλληλεγγύης που χαρακτηρίζουν την ελληνική οικογένεια. Δίχως αυτά τα χαρακτηριστικά, η θέση των νέων θα ήταν δυσμενέστερη. (Δείτε διάγραμμα 2: Ποσοστό ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανά ηλικιακή ομάδα στην Ελλάδα, (2007-2016)
Η χειροτέρευση των προαναφερθέντων δεικτών οφείλεται στις κακές συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας. Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας (23,6%) και μακροχρόνιας ανεργίας (17%) (τα αντίστοιχα ποσοστά νια την ΕΕ των «28» ήταν 8,3% και 4,0% το 2016)! Αυξητικές τάσεις στις μορφές άτυπης απασχόλησης (π.χ. μερική απασχόληση) και σχετικά χαμηλό επίπεδο μισθών. Οι χαμηλές απολαβές έχουν διευρύνει το φαινόμενο των «φτωχών εργαζόμενων», δηλαδή των εργαζόμενων των οποίων οι απολαβές δεν επαρκούν για να ξεπεράσει το εισόδημα τους το όριο της φτώχειας. Η μελέτη τών στατιστικών δεδομένων καταδεικνύει ότι η καταπολέμηση της οικονομικής ανισότητας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδας, θα πρέπει να επιτευχθεί μέσω της ουσιαστικής βελτίωσης της αγοράς εργασίας. Η δε βελτίωση στην αγορά εργασίας απαιτεί στιβαρούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό το συμπέρασμα διαφοροποιεί την Ελλάδα από χώρες με άλλα μακροοικονομικά χαρακτηριστικά, καθώς και μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών στην άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής. ·
ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ 2008 : ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ


ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ 2008 : ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
Τις τελευταίες μέρες όλο και πιο συχνά ακούμε για το τι έγινε στο Βουκουρέστι το 2008 και ποια ήταν η θέση του Κώστα Καραμανλή στο μεγάλο εθνικό θέμα, το Σκοπιανό.
Ακόμα και χθες το ανέφερε ο υπουργός Άμυνας κ. Καμμένος. Επειδή όμως η μνήμη των ανθρώπων είναι αδύναμη ελάχιστοι θυμούνται τι ακριβώς συνέβη τότε στο Βουκουρέστι.
Γινόταν η σύσκεψη του ΝΑΤΟ όπου θα συζητιόταν μεταξύ άλλων η ένταξη κάποιων χωρών που άνηκαν στο πρώην σοβιετικό μπλοκ.
Στο πρόγραμμα λοιπόν της ένταξης ήταν η Γεωργία, η Ουκρανία, η Αλβανία, η FYROM και η Κροατία. Με δεδομένη την άρνηση της Ελλάδος να δεχθεί στο ΝΑΤΟ τα Σκόπια, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Σεφερ, προσπάθησε να δώσει μια διέξοδο, ώστε το θέμα να μην συζητηθεί. Έτσι πακετάρισε αρχικά τρεις χώρες, Γεωργία, Ουκρανία και FYROM.
Για την Γεωργία και την Ουκρανία, είχε στείλει ισχυρή νότα η Ρωσία καθώς δεν ήθελε οι δυο αυτές χώρες με τις οποίες συνορεύει να έχουν νατοϊκά στρατεύματα. Αρκετοί εκπρόσωποι χωρών της Ευρώπης είχαν την άποψη ότι δεν ήταν ώρα να δημιουργηθούν προβλήματα με τη Ρωσία και θεωρούσαν ότι το θέμα πρέπει να συζητηθεί σε απώτερο χρόνο.
Έτσι ο γ.γ. του ΝΑΤΟ νόμιζε ότι θα πάει στις καλένδες όλο το πακέτο των χωρών για τις οποίες είχε υποβληθεί αίτημα εισδοχής. Ωστόσο, ο τότε πρόεδρος της Αμερικής Τζορτ Μπους, ξεπερνώντας το σκόπελο και εμμένοντας στη θέση του, ότι τα Βαλκάνια έπρεπε να είναι στο ΝΑΤΟ, δημιούργησε άλλο πακέτο με την Αλβανία, την Κροατία και την FYROM.
Αποκαλυπτικό του τι συνέβη εκείνη την μέρα και πως ήταν ο Κώστας Καραμανλής είναι το απόσπασμα από το βιβλίο του Μ. Κοττάκη, που περιγράφει άγνωστο παρασκήνιο που οδήγησε στο «όχι» του Καραμανλή στα σχέδια του Τζορτζ Μπους για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και όσα διημείφθησαν τις κρίσιμες ώρες στο Βουκουρέστι.
Όπως αναφέρεται στο κεφάλαιο του βιβλίου που αφορά το βέτο, ο Κώστας Καραμανλής εμπνεύστηκε από μια ιστορική φράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε διαμηνύσει ότι τυχόν ελληνική άρνηση απέναντι στην επιθυμία των ΗΠΑ «θα είχε συνέπειες». Τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός τού απάντησε κοφτά ότι «αυτό δεν μπορεί να γίνει επ’ ουδενί λόγω!».
Αναφέρεται στο βιβλίο μεταξύ άλλων:
«Είχε φτάσει, λοιπόν, η ώρα της… Ρόδου. Ο Καραμανλής θα χτυπούσε το πέναλτι και έπρεπε να είναι εύστοχος. Οι Αμερικανοί ήθελαν, μέχρι την τελευταία στιγμή, να αποτρέψουν το «όχι» γιατί δημιουργείτο ένα επικίνδυνο προηγούμενο επί της αρχής. “In principle”, που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός. Ποιο θα ήταν αυτό; Ότι για πρώτη φορά μία μικρή χώρα θα απέρριπτε την εισήγηση της υπερδύναμης.
Πρώτος ζήτησε και έλαβε τον λόγο ο Μπους, ο οποίος προεξόφλησε ότι “σε αναγνώριση της προόδου που έχουν επιτελέσει, το ΝΑΤΟ θα λάβει μία ιστορική απόφαση για την ένταξη τριών βαλκανικών χωρών, της Κροατίας, της Αλβανίας και της Μακεδονίας”.
Ο Καραμανλής άκουσε τον Αμερικανό πρόεδρο και έπειτα από τέσσερις παρεμβάσεις άλλων ηγετών πήρε τον λόγο:
“Αυτό δεν μπορεί να γίνει επ’ ουδενί λόγω” απάντησε και αιτιολόγησε το βέτο υποστηρίζοντας ότι “τα Σκόπια δεν πληρούν το κριτήριο της καλής γειτονίας”.
Η κρίσιμη ψηφοφορία επρόκειτο να διεξαχθεί την επομένη. Ο Καραμανλής ξύπνησε πρωί πρωί και άρχισε τη μελέτη: Κάλεσε τον Ρουσόπουλο στο δωμάτιό του και έδειχνε εμφανώς αγχωμένος για το πόσες χώρες θα συνταχθούν με τη θέση του και πόσες άλλες θα είναι απέναντί του. Είχε όμως ήδη πάρει την απόφασή του.
“Έχουμε πολλούς απέναντί μας!” διαπίστωσε. Ο υπουργός του, για να τον εμψυχώσει για τη δύσκολη μάχη που θα ακολουθούσε, του απάντησε:
“Πρόεδρε, όταν έχεις πάρει την απόφασή σου και μπαίνεις στο πεδίο της μάχης, ισχύει αυτό που έλεγε ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης:
– Άντε, παλικάρια μου, και με τη βοήθεια του Θεού πάμε να τους αλλάξουμε την Παναγία!”».


Kαι για να μην ξεχνάμε :

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Τα δικαιώματα…




Τα δικαιώματα…

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Ο «γηραιός λέων» του ιταλικού σοσιαλισμού, ο Πιέτρο Νένι, έγραφε στο ημερολόγιό του την Πρωτοχρονιά του 1942: «Ανακρίνω τον εαυτό μου τούτη την αρχή του χρόνου. Άραγε, πρέπει να περιμένουμε χειρότερα; Δύσκολο να φανταστεί κανείς χρονιά τρομερότερη απ’ αυτή που πέρασε…».
Μετά από 76 χρόνια, για εμάς στην Ελλάδα δεν ήταν μόνο τρομερή η χρονιά που πέρασε. Περιμένουμε και τα χειρότερα. Η κυβέρνηση, κατά διαταγήν των ξένων κατακτητών, θα μας φορτώσει με 1,8 δισ. νέα μέτρα, με μείωση των κύριων συντάξεων κατά 40%, με πλειστηριασμούς κατοικιών και άλλα παρανοϊκά βάρη, τα οποία αδυνατούν να σηκώσουν στις πλάτες τους οι ήδη εξαθλιωμένοι πολίτες. Αυτοί που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να βρεθούν άστεγοι –χάριν των τραπεζών– και να μεταβληθούν σε «αδέλφια του δρόμου», όπως περιέγραφε τους φτωχούς συμπατριώτες του στον Μεσοπόλεμο ο γερμανός δημοσιογράφος Joseph Roth. Ο Νένι είχε σίγουρα προαίσθημα για χειρότερα δεινά (αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι τον επόμενο χρόνο η κόρη του Βικτώρια θα χανόταν στο Άουσβιτς). Κατεχόμενος από μαύρα πέπλα ανησυχίας, ο κορυφαίος ιταλός σοσιαλιστής σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Αξίζει καλύτερα να μην αναζητάει κανείς να τραβήξει την κουρτίνα του μέλλοντος. Τώρα, κάθε μέρα μετράει για αιώνας…».
Τρέμουμε κι εμείς να τραβήξουμε την «κουρτίνα του μέλλοντος» μπροστά σε αυτά που μας περιμένουν από την… «αριστερή» κυβέρνηση. Και είναι αλήθεια ότι «κάθε μέρα μετράει για αιώνας» όταν δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Τα οικονομικά «Άουσβιτς», πάλι των ίδιων Γερμανών, δεν μας αφήνουν ελπίδες ζωής. Ενώ ανατέλλει το 2018, με θλίψη σκεφτόμαστε ότι, αντί να ατενίζουμε το μέλλον, γυρίσαμε… 120 χρόνια πίσω, στο 1898! Τότε που πάλι υπήρχε εργασιακός Μεσαίωνας. Και επειδή με σύστημα είχαν καταπατηθεί οι στοιχειώδεις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, ιδρύθηκε η γαλλική Ένωση υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου – μητέρα όλων των αντίστοιχων Ενώσεων στον ευρωπαϊκό χώρο. Βεβαίως, αφορμή για τη σύσταση αυτής της Ενώσεως υπήρξε η πασίγνωστη «υπόθεση Ντρέιφους», που συνετάραξε τη Γαλλία επί δέκα περίπου χρόνια και απετέλεσε το μεγαλύτερο γεγονός της Γ’ Γαλλικής Δημοκρατίας. Εξηγέρθησαν τότε, προς υπεράσπιση του γάλλου αξιωματικού που κατεδικάσθη αδίκως ως προδότης, σημαντικοί άνθρωποι της Γαλλίας. Πολιτικοί όπως ο Κλεμανσό, πνευματικοί όπως ο Ζολά, εργατικοί ηγέτες όπως ο Ζορές. Όλοι αυτοί έκαναν να κυριαρχήσει η πίστη ότι η τιμή της Δημοκρατίας είναι η Δικαιοσύνη. Συγχρόνως, όμως, όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι αγωνίσθηκαν για να καταργηθούν τα εμπόδια στην οικονομική άνοδο των εργαζομένων. Μάλιστα, ο Ζορές προφητικά διεκήρυττε: «Εάν η Ευρώπη δεν γίνει σοσιαλιστική, με κάθε κράτος να κρατά τη γλώσσα και τις παραδόσεις του, και να μην έχει αρπαχτικές βλέψεις, τότε δεν θα έχει ευτυχισμένο μέλλον…».
Στην Ελλάδα μια τέτοια Ένωση ιδρύθηκε την άνοιξη του 1936, με πρωτοβουλία ομάδος επιστημόνων, ανθρώπων των γραμμάτων και πολιτευτών, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Σβώλο. Στο Συμβούλιο μετείχαν ο καθηγητής Νίκος Βέης, ο Στρατής Σωμερίτης, ο Βεγλερής, ο Θεοδωρόπουλος, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Αιμίλιος Βεάκης και πολλοί άλλοι. Γραμματέας εξελέγη ο Ηλίας Τσιριμώκος. Η ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτου δεν είχε ανάγκη να πάει μακριά για να αναζητήσει δικαίωση. Τη βρήκε μέσα στο ελληνικό Σύνταγμα και έταξε ως σκοπό «την υπεράσπισιν, εξασφάλισιν και προαγωγήν» της προσωπικής ελευθερίας και όλων των ελευθεριών που προστατεύει το Σύνταγμα της Ελλάδος: Ελευθερίες που ανήκουν στον λεγόμενο «κλασικό κατάλογο ελευθεριών», χωρίς τις οποίες ούτε Δημοκρατία ούτε Κράτος Δικαίου μπορεί να υπάρξει.
Όλα αυτά στις μέρες μας εξαφανίσθηκαν. Δεν το λέω μόνον εγώ. Το έχουν διακηρύξει και στοιχειοθετήσει διακεκριμένοι επιστήμονες, όπως ο πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασ. Νικόπουλος, ο καθηγητής κ. Γιώργος Κασιμάτης και άλλοι. Ο λαός –εξαιτίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης– δεν είναι πλέον ο «αφέντης του σπιτιού του», στο οποίο κανείς δεν μπορεί να μπει χωρίς την άδειά του.
Ο λαός έχει τεθεί στο περιθώριο. Και όχι απλώς στο περιθώριο, αλλά με διαταγή των ξένων δανειστών οι εγχώριοι υπηρέτες τους αρπάζουν τις πρώτες κατοικίες των πολιτών και την περιουσία τους, για να τους εξαθλιώσουν και να τους πετάξουν στον δρόμο. Η Ελλάδα δεν έχει πλέον το κυριαρχικό δικαίωμα (το οποίο έχει εξ ορισμού κάθε ανεξάρτητο κράτος) να διαχειρίζεται όπως αυτή θέλει τον όποιο εθνικό της πλούτο. Ως υποτελής πλέον χώρα, «οφείλει» να ακολουθεί τις εντολές των αιμοσταγών δανειστών της, οι οποίοι είναι οι οικονομικώς αλλά και πολιτικώς κυρίαρχοι αυτού του τόπου. Και ο Αλέξης Τσίπρας καμαρώνει διότι θα είναι «πρωθυπουργός» ενός λαού ζητιάνων.
Η νομική κυριαρχία μας έχει σβήσει. Οι διακεκριμένοι καθηγητές και νομικοί που προαναφέραμε από την πρώτη στιγμή έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τις συμβάσεις που υπεγράφησαν. Είναι νομικά ανυπόστατες και ως τέτοιες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα. Την πραγματική εξουσία στην υποτελή πλέον Ελλάδα ασκούν από κοινού το περιβόητο ΔΝΤ, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και η γερμανοευρωπαϊκή ένωση. Οι τρεις αυτοί νέοι κατακτητές μας, προκειμένου να ασκούν αποτελεσματικότερα την κατοχική τους εξουσία στη χώρα μας, συνέστησαν την αισχρή «τρόικα», στην οποία λογοδοτεί η κατοχική «κυβέρνηση» για την πιστή εφαρμογή των διαταγών των αποικιοκρατών και προσαρμόζεται δουλικά στις ορέξεις τους.
Η εξαχρείωση των «πολιτικών» μας έφθασε στο σημείο να αποκαλούν αυτούς τους ξένους άρπαγες «θεσμούς»! Δεν είναι δυνατόν η Ιστορία της Ελλάδος, που είναι γεμάτη από «ΟΧΙ» και αντίσταση κατά του οποιουδήποτε σφετεριστή της εθνικής μας κυριαρχίας, να συγχωρήσει εκείνο το εμετικό «ΝΑΙ», το οποίο εν καιρώ ειρήνης είπε η ελληνική κυβέρνηση στους οικονομικούς εισβολείς. Είναι χαρακτηριστικό ότι η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» έγραψε: «Η ‘‘τρόικα’’ της Ελλάδος είναι οι ‘‘άνδρες με τα μαύρα’’, που θυμίζουν στους Έλληνες παλιές κατοχικές ημέρες…». Ο καθηγητής κ. Γιώργος Κασιμάτης εγκαίρως είχε προειδοποιήσει για τους ευρύτερους στόχους της ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ οικονομικής δέσμευσης της Ελλάδας. Και ανέφερε συγκεκριμένα ότι οι δανειστές θα κινούσαν τη δικαστική λειτουργία για την αναγκαστική εκτέλεση των «δικαιωμάτων» τους πάνω στα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών. Και μάταια εφώναζε: «Σκοπός της δέσμευσης είναι η οικονομική και πολιτική χειραγώγηση της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ώστε η οικονομία και η πολιτική να περάσουν στην πλήρη εξουσία του πολυεθνικού καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού αντίστοιχα…». Και διευκρίνιζε ότι η χειραγώγηση η οποία εκτελείται μέσω της απάνθρωπης «τρόικας» πραγματοποιείται σε τρεις τομείς: α) στη δημόσια περιουσία, β) στην οικονομική πολιτική μέσω του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής, γ) στον γεωπολιτικό τομέα, μέσω της συνεργασίας ισχυρών κρατών με το υπερεθνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, για γεωπολιτικούς σκοπούς.
Η παλιά Ένωση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου του 1936, που προαναφέραμε, έζησε πολύ λίγους μήνες, ακριβώς όσο και οι ελευθερίες, που κατελύθησαν στις 4 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, οπότε διελύθη η Ένωσις και ο πρόεδρός της, ο Αλ. Σβώλος, πήρε τον δρόμο της εξορίας. Επρόλαβε η Ένωση να προβεί σε μια σειρά από έντονα διαβήματα, στο πλαίσιο των σκοπών της, και να οργανώσει τέσσερις διαλέξεις. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η διάλεξη του Ηλία Τσιριμώκου με θέμα: «Η κρίσις της πολιτικής ελευθερίας». Εκείνη η ομιλία υπήρξε η τελευταία προειδοποίηση για τους επερχομένους «κινδύνους εκτροπής», που άλλοι έβλεπαν με απόλυτη μακαριότητα… Στην εποχή μας, το βιβλίο του καθηγητή Γ. Κασιμάτη: «Το Απάνθρωπο Καθεστώς Δανεισμού της Ελλάδας» (Εκδόσεις Λιβάνη) είναι μια ολοκληρωμένη «προειδοποίηση» για τα δεινά της «εκτροπής», που ήδη έχει συντελεστεί. Και τα δεινά αυτά είναι χειρότερα από όσα πέρασε ο λαός μας στο παρελθόν. Η πολιτική ελευθερία τώρα έχει σβήσει και η οικονομική υποδούλωση εξοντώνει τους πολίτες, αρπάζει τα σπίτια τους και στέλνει τους Έλληνες στα «φορολογικά εκτελεστικά αποσπάσματα».
Ενώ, όμως, και το 1936 και κατά τη ναζιστική λαίλαπα που ακολούθησε υπήρχαν ηγέτες και φορείς που καθοδήγησαν τον σκλαβωμένο λαό σε μια ανάταση, σήμερα οι παράγοντες αυτοί δεν υφίστανται για να απαλλάξουν τον λαό από τη νέα, χειρότερη ξενική κατοχή. Οι «Γερμανοί ξανάρθαν» (για να παραφράσω τον τίτλο της δραματικής κωμωδίας των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου). Είναι ίδιοι με εκείνους της προηγούμενης Κατοχής και δεν εννοούν να «ξεκουμπιστούν», αφού λείπει η Εθνική Αντίσταση.
Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου του 1948, στο Προοίμιο της «Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου» που ψηφίσθηκε διαβάζουμε: «Η παραγνώριση και η περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδήγησαν σε πράξεις βάρβαρες, που επαναστάτησαν τη συνείδηση της ανθρωπότητος…». Σήμερα, τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και τα δικαιώματα επιβιώσεως των ελλήνων πολιτών παραγνωρίζονται, περιφρονούνται από ξένους αποικιοκράτες και εγχώριους υποτακτικούς τους με πράξεις βάρβαρες. Το θέμα είναι πότε θα επαναστατήσουν οι συνειδήσεις μας. Και τότε η Νέμεσις θα είναι τρομερή, προς πάσαν κατεύθυνσιν.
Ο καταστατικός χάρτης της τότε «Διεθνούς» ανέφερε ακόμα: «Αι Ενώσεις συναγείρουν την Κοινήν Γνώμην και την πληροφορούν περί αυθαιρέτων πράξεων, τω οποίων κατέστησαν ένοχοι αι κυβερνήσεις και αι διοικήσεις…». Αφού κόμματα αντιμνημονιακά δεν υφίστανται για να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο, μήπως θα έπρεπε το 2018 να συσταθεί από επιστήμονες, οικονομολόγους και άλλους παράγοντες μια τέτοια Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτου; Όχι μόνο για να πληροφορεί για τα αίσχη που διαπράττονται αλλά και για να σαλπίσει την απόρριψη τελεσιγράφων των επαίσχυντων δανειστών.

Άγγελος Στάγκος : Περισσεύουν τα «όπα» και τα «μπράβο»...




Περισσεύουν τα «όπα» και τα «μπράβο»...

Γράφει ο Άγγελος Στάγκος

Α​​πό τη μία πλευρά, η κυβέρνηση με την προπαγάνδα, τα «θα» και τις αυταπάτες της, από την άλλη πλευρά, τα «όπα», τα «μπράβο» και τα ενθαρρυντικά λόγια από επισήμους και ιδιώτες του εξωτερικού δίνουν την εντύπωση ότι η Ελλάδα βρίσκεται επιτέλους στο κατώφλι μιας θηριώδους οικονομικής ανάκαμψης. Μερικοί, μάλιστα, δείχνουν πεισμένοι ότι από τον Αύγουστο του 2018 ξεκινά μια πτήση μεγάλης διαρκείας στην οικονομική στρατόσφαιρα, κατά την οποία η πατρίδα θα γίνει άλλη χώρα, με μεγάλη ευημερία, γεμάτη θέσεις εργασίας και αισιόδοξους ανθρώπους, που θα τη βλέπουν οι εταίροι και θα τη ζηλεύουν. Χάρις προφανώς στην κυβέρνηση Συρανέλ.
Επόμενο είναι όμως να υπάρχουν και άνθρωποι που απορούν και δυσπιστούν πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεταμόρφωση. Ίσως επειδή είναι μίζεροι και απαισιόδοξοι από τη φύση τους, ενδεχομένως γιατί η πικρή πείρα τούς έχει διδάξει να βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο παρά μισογεμάτο στη χώρα μας, πιθανώς επειδή οι γνώσεις τους στα οικονομικά είναι πολύ περιορισμένες και δεν μπορούν να αντιληφθούν τα άλματα που γίνονται και θα γίνουν, χωρίς να αποκλείεται η περίπτωση να πρόκειται για αθεράπευτα άπιστους που δεν πιστεύουν στα θαύματα. Όσο μέλι και να στάζει από τα στόματα του Τσίπρα, του Ρέγκλινγκ, του Μοσκοβισί, του Ντομπρόβσκις, του Τσακαλώτου, του Γουάτσα, του Χουλιαράκη και καμιά δεκαριά άλλων με βαρύγδουπα ονόματα και ιδιότητες.
Κάποιοι από τους δύσπιστους τολμούν λοιπόν να ρωτούν, με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, πώς είναι δυνατόν να απογειωθεί η Ελλάδα από το σωτήριο έτος 2018, όταν:
• Το δημόσιο χρέος είναι σε δυσθεώρητα ύψη και θα παραμείνει εκεί, ακόμη και αν υπάρξει κάποια ρύθμιση.
• Το ΑΕΠ καθορίζεται σχεδόν κατά 90% από την ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση.
• Οι νέες επενδύσεις παραμένουν στον κόσμο της φαντασίας των κυβερνώντων, αυτές που έχουν γίνει ή έχουν εξαγγελθεί κινδυνεύουν, ενώ η χώρα χρειάζεται τεράστιες και συνεχείς για πολλά χρόνια.
• Οι δείκτες της ανάπτυξης διαψεύδουν μονίμως τις αισιόδοξες προβλέψεις.
• Τα spreads πέφτουν, αλλά παραμένουν υψηλά ενόψει εξόδου στις αγορές, σε σύγκριση με όλες τις χώρες της Ευρωζώνης.
• Τα κόκκινα δάνεια στις τράπεζες και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία αυγατίζουν.
• Η μεσαία τάξη, οι επαγγελματίες και οι επιχειρήσεις υπερφορολογούνται και ουσιαστικά οδηγούνται στον αφανισμό.
• Το ασφαλιστικό δεν έχει προοπτική επίλυσης με τόσους συνταξιούχους, με τέτοια υπογεννητικότητα, με αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού, με την ανεργία, τη «μαύρη» εργασία, τη μερική απασχόληση να είναι καθεστώς και τον ανθό της ελληνικής νεολαίας –όσοι έχουν δεξιότητες– να αναζητεί την τύχη του στο εξωτερικό.
• Η δημόσια διοίκηση λειτουργεί με επιδόσεις υποσαχάριας Αφρικής και χειρότερα, η πολυνομία, η γραφειοκρατία καθηλώνουν ό,τι κινείται.
• Η Δικαιοσύνη καθυστερεί την έκδοση αποφάσεων.
• Η δημόσια εκπαίδευση προωθεί την ισοπέδωση προς τα κάτω και αρνείται να προσαρμοστεί στις ανάγκες των καιρών.
• Η πολιτική τάξη και η κοινωνία ζουν στον δικό τους κόσμο δίχως επαφή με τις φοβερές πολιτικές, κλιματικές και τεχνολογικές εξελίξεις που συμβαίνουν με φοβερή ταχύτητα στον πλανήτη.
Κάπως έτσι εκφράζουν τους φόβους και τις απορίες τους οι απαισιόδοξοι συμπολίτες, αλλά, αν κάτι από τα παραπάνω δεν ισχύει, ας το επισημάνουν, ας το απορρίψουν, ας το διαψεύσουν οι αρμόδιοι υπουργοί και οι απανταχού οικονομολόγοι. Πρέπει επιτέλους να επικρατήσει πλήρως και ολοκληρωτικά η αισιοδοξία σε αυτήν τη χώρα. Αν μη τι άλλο, για να πραγματοποιηθούν και τα θαύματα που εξαγγέλλουν οι διάφοροι «γκουρού» του εξωτερικού που δοξάζουν σήμερα με «μπράβο» και «όπα» τον Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του.