Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ : Οι νεκροθάφτες της θυμήθηκαν τη μεσαία τάξη

του Κώστα Μητρόπουλου από τα "ΝΕΑ"



Οι νεκροθάφτες της θυμήθηκαν τη μεσαία τάξη

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την τελευταία ιδιαίτερα περίοδο, οι φορείς και τα κέντρα εξουσίας του αποκαλούμενου «συστημικού-νεοφιλελεύθερου τόξου» ανακάλυψαν ξαφνικά τη μεσαία τάξη, επιδιώκοντας να διαμορφώσουν ένα κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο ικανό να συμπαραταχθεί μαζί τους στον υπέρ πάντων αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης.
Γι’ αυτό και ο όρος «μεσαία τάξη» ξεχειλώνεται σαν λάστιχο, προκειμένου να ικανοποιήσει τόσο τους επιμέρους κομματικούς στόχους όσο και τη στρατηγική της «Μεγάλης Παλινόρθωσης».
Η ΝΔ ως άλλοθι της -μη αντιστρεπτής- ακροδεξιάς της μετάλλαξης ενεργοποιεί τους όρους της Κεντροδεξιάς και ολοφύρεται για την αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης, την οποία άλλωστε έπληξαν καίρια τα νεοφιλελεύθερα-μνημονιακά προγράμματα. Ενώ, παράλληλα, το μόρφωμα της Κεντροαριστεράς αναζητεί (μέσω αγωνιωδών επικλήσεων) από τη μεσαία τάξη να αναλάβει αυτή τον ρόλο του κοινωνικού υποκειμένου του νέου εγχειρήματος… Από το ΠΑΣΟΚ και τα συμπαρομαρτούντα συστημικά μορφώματα ζητείται κοινωνική βάση, αφού από την εποχή του Καστελλόριζου μέχρι σήμερα η μεγάλη κοινωνικοπολιτική πλειοψηφία που στήριζε το ΠΑΣΟΚ το εγκατέλειψε οριστικά.
Γι’ αυτό και ο όρος «μεσαία τάξη» είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενος, όταν αναφερόμαστε μάλιστα στην ελληνική πραγματικότητα και στην ιστορική της εξέλιξη.
Η αδύναμη αστική τάξη
Θα πρέπει, πριν απ’ όλα, να επισημάνουμε ότι στη χώρα μας δεν υπήρξε -και δεν υπάρχει- μια αυτόνομη αστική τάξη με συνείδηση του ρόλου της, ικανή να διαμορφώσει τα ευρύτερα εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά πλαίσια, να επιβάλει τη δική της ιστορική κουλτούρα. Δεν υφίσταται συνεπώς ένα συνεκτικό, αυτόνομο υποκείμενο, με συνείδηση της ιστορικής του ύπαρξης και του ιστορικού του ρόλου, με την έννοια που προσδίδει στην ανάλυση των τύπων της ταξικής συνείδησης ο μεγάλος διανοητής Γκ. Λούκατς.
Η πρόσδεση και η -εν πολλοίς- εξάρτηση από το κράτος, η αδυναμία συγκρότησης μιας αυτόνομης παραγωγικής, εθνικής δομής είχαν ως συνέπεια την υιοθέτηση ενός μεταπρατικού, συμπληρωματικού ρόλου από τα αστικά στρώματα που δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν ένα ιστορικό υποκείμενο. Ιδιαίτερα οι αναλύσεις τόσο του αείμνηστου Κωστή Μοσκόφ όσο και του Κωνσταντίνου Τσουκαλά αλλά και πολλών άλλων αξιόλογων ερευνητών έχουν προσδιορίσει με απόλυτη ευκρίνεια και ακρίβεια τη φύση, τον ρόλο και την ιστορική εξέλιξη της εγχώριας αστικής τάξης.
Η μεσαία τάξη αποτελεί, με κάποιον τρόπο, εξέλιξη και μορφοποίηση του βιομηχανικού καπιταλισμού του 20ού αιώνα, γι’ αυτό η θέση και ο ρόλος της αναδεικνύονται ιδιαίτερα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στις δυτικές κοινωνίες κυριάρχησε το πρότυπο του κοινωνικού κράτους.
Στις ανεπτυγμένες αυτές κοινωνίες η αστική τάξη και τα μεσαία στρώματα αλληλοεπικαλύπτονται ως έναν βαθμό στις οικονομικοκοινωνικές τους λειτουργίες. Ταυτόχρονα, και μάλιστα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα εργατικά, υπαλληλικά και μικροαστικά στρώματα, διανύοντας μια πορεία οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης, διευρύνουν το πλαίσιο της αποκαλούμενης «μεσαίας τάξης». Την εποχή της διευρυμένης αναπαραγωγής και της κατανάλωσης ο όρος «μεσαία τάξη» δεν προσδιορίζει μόνο το οικονομικό κεφάλαιο αυτών που εντάσσονται στην κοινωνική αυτή κατηγορία αλλά αναβαθμίζει το κοινωνικό τους κεφάλαιο (τους προσδίδει κοινωνική αναγνώριση και καταξίωση) και παράλληλα, ως έναν βαθμό, και το πολιτιστικό τους κεφάλαιο.
Φύση και δομή της «μεσαίας τάξης»
Στη χώρα μας, κατά τα ειωθότα και σ’ αυτό το επίπεδο, η επέκταση της αποκαλούμενης «μεσαίας τάξης» συντελέσθηκε με ατελή και στρεβλό τρόπο. Στο πλαίσιο της μεσαίας τάξης συναθροίσθηκαν ανώτερα και ανώτατα υπαλληλικά στελέχη, επιχειρηματίες μεγαλύτερου ή μικρότερου βεληνεκούς, μικρομεσαίοι και πετυχημένοι ελεύθεροι επαγγελματίες όπως και μεσάζοντες και μεταπράτες από το ευρύ (και πάντα απρόσιτο) κύκλωμα της παραοικονομίας. Θα επισημάνουμε ότι συνδετικός ιστός του τύπου αυτού της μεσαίας τάξης ήταν το εισόδημα και ο πλούτος, χωρίς να διαμορφώνονται ευρύτερα θεσμικά, κοινωνικά ή πολιτισμικά πλαίσια ικανά να συγκροτήσουν μια συνεκτικότερη δομή τάξης.
Γι’ αυτό και η μεσαία τάξη, με την εντυπωσιακή διεύρυνσή της, θεωρήθηκε ως θεμέλιο σταθερότητας του συστήματος, ενώ παράλληλα αποτέλεσε το πεδίο διεκδίκησης των κομμάτων της διακυβέρνησης στη χώρα μας, αφού οι όποιες μετακινήσεις συντελούνταν στο εσωτερικό της μεσαίας τάξης καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό την έκβαση των εκλογικών αναμετρήσεων.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η σημασία και η πρωτοκαθεδρία της μεσαίας τάξης αρχίζει να αποδυναμώνεται και να εκπίπτει με την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου προτύπου, την πλήρη ενσωμάτωση της σοσιαλδημοκρατίας (που αντιπροσώπευε ένα σοβαρό τμήμα της μεσαίας τάξης), με την αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους και -κυρίως- με την ανάπτυξη ενός απηνούς ανταγωνισμού που διαπέρασε και αποσυγκρότησε εσωτερικά ένα σοβαρό τμήμα της παραδοσιακής μεσαίας τάξης.
Το νέο σύστημα συμφερόντων, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και οι γιγάντιες επιχειρήσεις δεν χρειάζονται πλέον τη μεσαία τάξη ως κοινωνικό τους θεμέλιο και υποστήριγμα. Έχουν αλλάξει οι μορφές και οι τύποι νομιμοποίησης των μεγάλων αυτών συμφερόντων και των κομματικών τους διαχειριστών: Οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, αυταρχισμός, «Νόμος και Τάξη», ανασφάλεια και πλήρης αβεβαιότητα για το μέλλον, δημιουργία καθεστώτος μιας οιονεί διακινδύνευσης… Αυτά είναι τα πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα και εφόδια της σύγχρονης, νεοφιλελεύθερης-χρηματοπιστωτικής εξουσίας.
Γι’ αυτό και η αποκαλούμενη «μεσαία τάξη» γνωρίζει μια σοβαρή κρίση σε μια σειρά ευρωπαϊκών χώρων, μια κρίση που συνδέεται άμεσα με την κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων διακυβέρνησης και με την αναβίωση ενός νέου τύπου εθνικισμών και παντοειδών ρατσισμών. Γιατί πέραν της οικονομικής κατάρρευσης της μεσαίας τάξης αποδυναμώθηκε καίρια και το δημοκρατικό-αστικό πρόταγμα πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε και εξελίχθηκε ο βιομηχανικός καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο ολετήρας των Μνημονίων
Στη χώρα μας, όπου η αποκαλούμενη «μεσαία τάξη» δεν διέθετε αυτόνομες και αυτοδύναμες παραγωγικές δομές, τα Μνημόνια και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οδήγησαν στη ραγδαία κατάρρευσή της. Η τεράστια απώλεια του ΑΕΠ, η πλήρης συρρίκνωση του εισοδήματος, η κατάρρευση ολόκληρων -μείζονος οικονομικής σημασίας- τομέων, όπως αυτού της οικοδομής, το κλείσιμο (μέσα σε τρία χρόνια) εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, η κρίση των ελεύθερων επαγγελμάτων συνιστούσαν και συνιστούν και σήμερα τις βασικές αιτίες της αποδυνάμωσης της μεσαίας τάξης και της κατάρρευσης ορισμένων τμημάτων της.
Με άκρατο τρόπο, τα Μνημόνια και τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα από τη μια πλευρά φτωχοποίησαν το μεγαλύτερο τμήμα των κατώτερων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων, ενώ ταυτόχρονα προλεταριοποίησαν και υποβάθμισαν μια σοβαρή μερίδα της μεσαίας τάξης.
Στην πραγματικότητα, τα Μνημόνια και οι νεοφιλελεύθεροι διαχειριστές τους διαμόρφωσαν ευδιάκριτες, ταξικού χαρακτήρα, αντιθέσεις στο εσωτερικό της ίδιας της μεσαίας τάξης… Γιατί πέραν της οικονομικής, εισοδηματικής συρρίκνωσης διέλυσαν τον ίδιο τον παραγωγικό-οικονομικό ιστό της ύπαρξης και αναπαραγωγής της.
Γι’ αυτό και για πρώτη φορά τις δύο τελευταίες δεκαετίες μεγάλο τμήμα της μεσαίας τάξης πολιτικοποιήθηκε βίαια και αναγκάσθηκε να συνειδητοποιήσει τον ρόλο του, τη θέση του απέναντι στην κυρίαρχη σύγκρουση που διεξαγόταν και διεξάγεται μεταξύ των νεοφιλελεύθερων-συστημικών συμφερόντων και της μεγάλης κοινωνικής, πολιτικής πλειοψηφίας.
Μεσαία τάξη: Υπάρχει μέλλον;
Ασφαλώς, η ανασυγκρότηση της μεσαίας τάξης, η αποκατάσταση των ρηγμάτων στο εσωτερικό της δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με την παραγωγική και αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Σίγουρα δεν μπορούμε να επανέλθουμε στο παρελθόν, σε πρότυπα, συμπεριφορές και δραστηριότητες που είτε ξεπεράσθηκαν από τις εξελίξεις είτε οδήγησαν, ως έναν βαθμό, στην κρίση.
Σίγουρα, μια σύγχρονη ανάπτυξη απαιτεί νέες αποδοτικές παραγωγικές δραστηριότητες, εξειδικευμένες χρηματοδοτήσεις, ευρύτερες συνεργασίες δημοσίου και ιδιωτικού τομέα με στοχευμένες δράσεις. Γιατί καμιά ανάπτυξη δεν προκύπτει με επενδύσεις εξ ουρανού, αλλά, αντίθετα, οικοδομείται στη βάση, βήμα προς βήμα, μέσα από ένα συντονισμένο σχέδιο, με σαφείς στόχους και σύγχρονα παραγωγικά και χρηματοοικονομικά εργαλεία.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να προωθηθεί η ανάπτυξη εάν δεν διαμορφωθεί μια ευρύτερη κοινωνικοοικονομική και πολιτική συμμαχία, η οποία θα περιλάβει στις τάξεις της και την πλειοψηφία της μεσαίας τάξης, που επλήγη από τα Μνημόνια. Η παραδοσιακή καθαρότητα της ταξικής κοινωνικής διάρθρωσης και της κοινωνικής ιεραρχίας δεν υφίσταται σήμερα. Γι’ αυτό και κάθε κοινωνικός, πολιτικός και ιδεολογικός διαχωρισμός στο εσωτερικό της ευρύτατης αυτής κοινωνικοπολιτικής πλειοψηφίας είναι τουλάχιστον επικίνδυνος για τη συνοχή και την προοπτική τους.
Η επιβολή μιας σειράς δυσβάστακτων και στην πλειοψηφία τους άδικων φόρων, σε συνδυασμό τόσο με την τεράστια έκταση της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της μαύρης οικονομίας, του «μαύρου» χρήματος, οδήγησαν σε ασφυξία, σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο τμήματα της μεσαίας τάξης. Υπήρξε και υπάρχει ένα καθεστώς εσωτερικής αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου μεταξύ τμημάτων της μεσαίας τάξης και των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένα εισόδημα της τάξης των 20.000 ευρώ και των 25.000 ευρώ κατατάσσει μια οικογένεια στη μεσαία τάξη… Δεν επιτρέπεται να δημιουργούνται κοινωνικοί και ιδεολογικοί διαχωρισμοί, όταν η ίδια η οικονομική και κοινωνική βάση της μεγάλης πλειοψηφίας είναι συγκλίνουσα ή και ταυτόσημη…
Γι’ αυτό και η εσωτερική αναδιανομή των βαρών είναι όχι μόνο κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδη αλλά και παράγει πολιτικές και κομματικές αντιθέσεις.
Η σταδιακή μείωση της υψηλότατης φορολογίας οφείλει να αποτυπωθεί δεσμευτικά σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και να μην εξαντλείται σε αφηρημένες υποσχέσεις και ευχολόγια, ώστε η καθήλωση, η απογοήτευση, η απελπισία να βρουν μια ελπιδοφόρα διέξοδο, μια σαφή προοπτική.
Η πολιτική και ηθική διαχείριση της κρίσης, ο σεβασμός στους πολίτες, η εντιμότητα, η διαφάνεια (μια ταλαιπωρημένη έννοια), η δικαιοσύνη στα βάρη και στις ευθύνες αποκτούν μια ιδιαίτερα κρίσιμη σημασία, ίσως μεγαλύτερη, και την όποια οικονομική τους πτυχή και απόδοση. Γι’ αυτό και θα πρέπει να αποτελέσουν την προμετωπίδα της κυβερνητικής στρατηγικής.
Όσο για τους κομματικούς νεκροθάφτες της μεσαίας τάξης, που τη θυμήθηκαν σήμερα, ας κατανοήσουν ότι αυτοί που καταστράφηκαν από τα Μνημόνια και τις πολιτικές τις οποίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπηρέτησαν ως ζηλωτές διατηρούν τουλάχιστον και την κρίση και την αξιοπρέπειά τους αλλά και τη νοημοσύνη τους, ώστε να απαντήσουν με τον ανάλογο τρόπο την κατάλληλη στιγμή σ’ αυτούς που τους εξόντωσαν και σήμερα τους εμπαίζουν.

Σάββας Καλεντερίδης : Πρέπει να είμαστε έτοιμοι




Πρέπει να είμαστε έτοιμοι

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις, αν η Τουρκία εισβάλει στο Κουρδιστάν

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Το δημοψήφισμα των Κούρδων του Ιρακινού Κουρδιστάν, που είχε ως ερώτημα την ανεξαρτησία, δημιουργεί νέα δεδομένα και, κατά τα φαινόμενα και προσδοκώμενα, επιταχύνει τις εξελίξεις στο Κουρδικό και στον ανασχεδιασμό των συνόρων στην περιοχή. Με βάση τα παραπάνω και τη δυναμική των πραγμάτων, πρώτα θα αλλάξουν τα σύνορα στο Ιράκ, μετά θα δρομολογηθούν αντίστοιχες εξελίξεις στη Συρία και στη συνέχεια θα ακολουθήσουν η Τουρκία και το Ιράν.
Αυτή είναι η δυναμική των πραγμάτων, η οποία πηγάζει από το ιστορικό βάθος και την πληθυσμιακή δυναμική των Κούρδων, και από τη βούληση των ΗΠΑ και της Ρωσίας να είναι παρούσες στο μοίρασμα της ενεργειακής πίτας - και όχι μόνο στην περιοχή.
Στην περιοχή, εδώ και 27 χρόνια, από την ημέρα που ο Σαντάμ εισέβαλε στο Κουβέιτ, είναι σε εξέλιξη ένας πόλεμος, ο οποίος ίσως διαρκέσει άλλο τόσο. Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται σε τρία επίπεδα.
Στο ανώτατο συγκρούεται κατά βάση η Ουάσινγκτον με τη Μόσχα, μόνο που ο πόλεμος αυτός δεν είναι θερμός - ή, για την ακρίβεια, διεξάγεται μέσω αντιπροσώπων. Στόχος είναι το μοίρασμα της πίτας, γεωενεργειακής και γεωπολιτικής.
Στο μεσαίο επίπεδο συγκρούονται κατά βάση η Τεχεράνη με το Τελ Αβίβ, το Ιράν με το Ισραήλ. Το Ιράν επιδιώκει να δημιουργήσει έναν διάδρομο στη γραμμή Τεχεράνη - Βαγδάτη - Δαμασκός, ο οποίος θα του δίνει τη δυνατότητα να υποστηρίζει με οπλικά συστήματα -και ό,τι άλλο- τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και φυσικά θα δίνει τη δυνατότητα στο Ιράν να έχει γεωπολιτική παρουσία στη Μεσόγειο, μέσω των ισχυρών δεσμών με το καθεστώς Ασαντ. Με τη σειρά του, το Ισραήλ επιδιώκει τη δημιουργία μιας ενδιάμεσης περιοχής, για να μην καταστεί δυνατή η δημιουργία αυτού του διαδρόμου. Το Ιράν μάχεται στο πλευρό του Ασαντ, μαζί με τη Χεζμπολάχ και τη Ρωσία, για να πραγματώσει τον προαναφερθέντα στρατηγικό στόχο του.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, πραγματοποιεί αεροπορικές επιθέσεις εναντίον στόχων της Χεζμπολάχ στο έδαφος της Συρίας, ενώ χρησιμοποιεί, μέσω συμμαχιών με τις ΗΠΑ, τους Κούρδους και τους Άραβες σουνίτες για να αποτρέψει τη δημιουργία του σιιτικού διαδρόμου.
Στο κατώτατο επίπεδο, ο πόλεμος γίνεται σε δύο πεδία. Το ένα είναι αυτό του Ιράκ, όπου ΗΠΑ, Κούρδοι και στρατός του Ιράκ (υποστηριζόμενος από Ιρανούς) μάχονται εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.). Το άλλο πεδίο είναι το έδαφος της Συρίας, όπου τα πράγματα είναι περιπεπλεγμένα. Ρωσία, Συρία και Ιράν μάχονται σε τρία μέτωπα - ένα κατά του Ι.Κ., ένα κατά της συριακής αντιπολίτευσης και ένα κατά της Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα).
Την ίδια περίοδο, οι ΗΠΑ στηρίζουν τους Κούρδους και τις δημοκρατικές δυνάμεις της Συρίας στον αγώνα εναντίον του Ι.Κ., που έχει μετατραπεί σε αγώνα δρόμου για το ποιος -ΗΠΑ ή Ρωσία- θα ελέγξει περισσότερα εδάφη με πετρελαιοφόρα κοιτάσματα στην ανατολική Συρία. Πάλι την ίδια περίοδο, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να στηρίζουν μέρος της συριακής αντιπολίτευσης, στα νότια και τα νοτιοανατολικά της χώρας, εναντίον του Ασαντ, της Χεζμπολάχ και των Ιρανών, ενώ προετοιμάζουν επιχειρήσεις εναντίον της Αλ Νούσρα στο Ιντλίμπ.
Από το ταμπλό λείπει η Τουρκία, η πολιτική της οποίας κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, όταν, από υποστηρικτής της συριακής αντιπολίτευσης, μαζί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, μετατράπηκε σε υποστηρικτή του Ι.Κ., το οποίο έστρεψε εναντίον των Κούρδων. Και, όταν οι Κούρδοι συνέτριψαν το Ι.Κ., ο Ερντογάν στράφηκε σε όποιον ήταν εναντίον των Κούρδων.
Το είπαμε: Η κατάσταση είναι τόσο περιπεπλεγμένη, που θα έπρεπε να γίνει ολόκληρο σεμινάριο με χάρτες για να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει. Όμως, πρέπει να σημειώσουμε τα εξής: Η Τουρκία βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης, προσπαθώντας να βρει συμμάχους πότε εδώ και πότε εκεί, ώστε να εκτρέψει τον ρου των εξελίξεων στο Κουρδικό, που αναφέρουμε στην αρχή του άρθρου.
Η φωνή της λογικής, αλλά και οι Κούρδοι της Τουρκίας, εκατομμύρια μέλη και ψηφοφόροι του Ερντογάν και του ΑΚΡ, του λένε να μην προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Κούρδων του υπό ανεξαρτησία Κουρδιστάν.
Το ίδιο τού λέει και η Ουάσινγκτον.
Όμως, επειδή η οργή και η απόγνωση είναι κακοί σύμβουλοι, να είμαστε έτοιμοι, γιατί, αν, παρά τις προειδοποιήσεις, η Τουρκία εισβάλει στο Κουρδιστάν και το Αφρίν, τότε θα έχουμε έναν πόλεμο που κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει.
Σάββας Καλεντερίδης

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ : Τελευταίο στοίχημα




Τελευταίο στοίχημα

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ
ksarikostas@24media.gr

Ταπεινωθήκαμε, υποφέραμε και αρκετοί από εμάς μετατράπηκαν σε ανέστιους. Πένητες και δυστυχείς με την κρίση και την εφαρμογή των μνημονίων που όρισαν την καθημερινότητα μας σε έναν δυσβάσταχτο Γολγοθά.
Δεν είναι υπερβολή ότι τα προηγούμενα χρόνια ζήσαμε την αυστηρότητα των εταίρων, των «φίλων» και συμμάχων μας, εν ονόματι της σωτηρίας μας. Δεν είναι επίσης υπερβολική η αγανάκτηση του λαού στον χλευασμό που υπέστη ακόμη και από «δικούς του» ανθρώπους. Τους εθνοσωτήρες και συμπατριώτες που μας υποσχέθηκαν τη γη της Επαγγελίας...
Μπορεί, λοιπόν, να ξεγελαστήκαμε και κάποιοι από εμάς να πείστηκαν με τα ευχολόγια που ήχησαν στα αυτιά μας, εξαγοράζοντας την ψήφο με μια... απαλλαγή από τα βάσανα μας.
Όμως όλη αυτή η κατηφόρα, η οικονομική, η ηθική και πρώτιστα πολιτισμική φαίνεται πως σταματά κάπου εδώ. Αχνοφαίνεται το όριο των δεινών μας που οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες.
Η Ελλάδα βήμα βήμα ανοικοδομείται, μπαίνει σε τροχιά σταθερότητας, βρίσκει τη συνοχή της και χτίζει το μέλλον της. Η Ευρώπη, όπως και η Ελλάδα, μαθαίνει από τα λάθη της, ωριμάζει και βλέπει πέρα· από αριθμούς και στατιστικές αναλύσεις.
Και μπορεί οι προβλέψεις να είναι πρόωρες, όμως αυτός ο χειμώνας πρέπει να είναι ο τελευταίος βαρύς. Δεν χωράνε επιπλέον πόλωση και κραυγές άνευ ουσίας. Με πυροτεχνήματα που σκοπό έχουν φτηνές και πρόσκαιρες εντυπώσεις. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και η κυβέρνηση οφείλει να απομονώσει κάθε φωνή αποπροσανατολισμού, δίνοντας τη μάχη των μαχών, ώστε να εξέλθει η χώρα από το πρόγραμμα και να πορευτεί με σχέδιο για την επόμενη μέρα. Είναι το προσωπικό στοίχημα του πρωθυπουργού που πρέπει να κερδηθεί, δίνοντας το μήνυμα πως η εύνοια σε τμήματα του λαού εις βάρος του συνόλου ήταν ως εδώ!
Αν αποτύχει, αποτύχαμε, γιατί παρά τις θετικές φωνές και το καλό διεθνές κλίμα, δεν είναι λίγοι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί κύκλοι που καραδοκούν να αφανίσουν ό,τι έχει μείνει όρθιο, με την κλεψύδρα να... μετρά αντίστροφα.

ΕΘΝΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Προς «σκεπτικιστές»…




Προς «σκεπτικιστές»…

Γράφει ο
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Για τον δημοσιογράφο αποτελεί πάντα μεγίστη ικανοποίηση όταν διαπιστώνει ότι τα κείμενά του βρίσκουν κάποια απήχηση στο αναγνωστικό κοινό. Αυτήν ακριβώς την ικανοποίηση αισθάνθηκα κι εγώ όταν για τα δύο τελευταία άρθρα μου άνθρωποι που μου κάνουν την τιμή να με παρακολουθούν έσπευσαν με διαφόρους τρόπους να με διαβεβαιώσουν ότι τα όσα έγραψα περί Ευρώπης και περί «θεσμών» τούς βρίσκουν απόλυτα σύμφωνους. Ωστόσο, υπήρξαν και ορισμένοι που –χωρίς να είναι τελείως αντίθετοι– ήθελαν να εκφράσουν τον προβληματισμό που τους βασανίζει: Για το εάν μπορούμε να πορευθούμε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, ένας εξ αυτών μου έθεσε το ερώτημα: «Είστε ευρωσκεπτικιστής; Είστε δραχμιστής;». Γι’ αυτό το σημερινό άρθρο απευθύνεται σε εκείνους περισσότερο που θέλουν να τοποθετηθούν και να καταλάβουν τα γεγονότα. Και να πάρουν θέση προς την α’ ή β’ πλευρά αφού πεισθούν.
Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να πω ότι ο όρος «ευρωσκεπτικιστής» υποκρύπτει μιαν αμφιβολία και ερωτήματα για τον ρόλο της Ευρώπης. Ο όρος, δηλαδή, αποδίδεται σε εκείνους που δεν αποδέχονται ασυζητητί την «ευρωπαϊκή προοπτική». Προσωπικά, δεν είμαι «ευρωσκεπτικιστής» αλλά ανένδοτος πολέμιος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή ακριβώς η Ευρώπη δεν εκφράζει σήμερα τα ιδανικά που κάποτε διεκήρυσσε. Την παλιά εποχή, η Δυτική Ευρώπη αναζητούσε τη μοίρα της ανάμεσα στους δύο άλλους «κόσμους»: Την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση. Παράδοση, ιστορία, πολιτισμός, οικονομία, κοινωνική διάρθρωση, πολιτικές πραγματικότητες έδιναν στη Δυτική Ευρώπη μιαν ιδιαίτερη φυσιογνωμία, οντότητα και αποστολή.
Δυστυχώς, σήμερα αυτά δεν ισχύουν. Η «Ηθική», που έδινε πνοή στη δημοκρατική Ευρώπη, έσβησε. Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την έδρα του άκρατου και απάνθρωπου καπιταλισμού της μαφίας των διεθνών τραπεζιτών, που χάριν των συμφερόντων τους προχωρούν κυνικά στη φτωχοποίηση των λαών. Όσο για την επίκριση ως «δραχμιστή», επιμένω κατηγορηματικά ότι χώρα που δεν διαθέτει εθνικό νόμισμα αυτόματα εκχωρεί την εθνική της ανεξαρτησία. Δεν θέλει φιλοσοφία. Όταν εξαιτίας του κοινού νομίσματος τα ξένα κέντρα μπορούν να σου κλείνουν τις τράπεζες όποτε δεν υποτάσσεσαι στις διαταγές τους, τότε ΑΛΛΟΙ ρυθμίζουν τις τύχες των κρατών και όχι οι κυβερνήσεις τους. Ο ρόλος του Κοινοβουλίου εκμηδενίζεται και έχουμε δικτατορία ελεεινής μορφής, καλυμμένη με «δημοκρατικό» μανδύα.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επίτιμος καθηγητής Ανθρωπολογίας σε πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη του το 2010 έκανε μια αναδρομή στο ταξικό σχέδιο που αναπτύχθηκε κατά την κρίση του 1970, την οποία θεωρούσε αφετηρία των σημερινών μας δεινών. Το σχέδιο εκείνο των τραπεζιτών, «με μανδύα τόνους ρητορείας σχετικά με την ελευθερία του ατόμου, την ελεύθερη αγορά και το ελεύθερο εμπόριο, νομιμοποιούσε δρακόντειες πολιτικές, σχεδιασμένες για την ανάκτηση και την παγίωση της καπιταλιστικής ισχύος. Το σχέδιο υπήρξε επιτυχές, κρίνοντας από την ανορθόδοξη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας που παρατηρείται σε όλες τις χώρες οι οποίες ακολούθησαν το μονοπάτι του νεοφιλελευθερισμού. Και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την εξάλειψή του. Μία από τις βασικές πραγματιστικές αρχές που ανέκυψαν κατά τη δεκαετία του 1980, για παράδειγμα, όριζε ότι η κρατική εξουσία πρέπει να προστατεύει τους οικονομικούς οργανισμούς, πάση θυσία…». Και απεκάλυπτε ο Ντέιβιντ ότι στην κρίση που ξέσπασε στο Μεξικό η εντολή των μεγιστάνων του κεφαλαιοκρατικού καπιταλισμού ήταν: «Σώστε τις τράπεζες και ξεζουμίστε τον λαό…»!
Τώρα, βλέπουμε το σχέδιο αυτό να εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Εάν δεχθούμε ότι ιστορικά ρόλος της Αριστεράς είναι να υπεραμύνεται των λαϊκών συμφερόντων και να πολεμάει τις σκοτεινές δυνάμεις του κεφαλαίου, γεννάται το εύλογο ερώτημα: Πού βρίσκονται, επιτέλους, στην Ελλάδα περισσότερο αλλά και στον ευρωπαϊκό χώρο, οι δυνάμεις της Αριστεράς, για να διαδραματίσουν τον ιστορικό τους ρόλο; Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζονται οι ονομαζόμενοι «σοσιαλδημοκράτες» και άλλοι «αριστεροί» ότι είναι ποτέ δυνατόν να αντισταθείς στη μαφία των τραπεζιτών μέσα από την πλήρως ελεγχόμενη από αυτές τις δυνάμεις Ευρωπαϊκή Ένωση; Κατήντησαν κομπάρσοι των κεφαλαιοκρατών. Το μέγα πρόβλημα είναι με ποιον τρόπο θα ανατρέψεις αυτό το σύστημα του κοινωνικού ολέθρου και όχι πώς θα πείσεις (αν είναι ποτέ δυνατόν!) τους Καίσαρες και Καλιγούλες των Βρυξελλών να σου παραδώσουν το πηδάλιο. Δεν είναι στις συνήθειες των δυναστών να αυτοκτονούν!
Η δική μας ψευδο-Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ νομίζει ότι θα πετύχει στον (ύποπτο και θολό) ρόλο της αποδεχόμενη τις «αξιολογήσεις», καθιερώνοντας πλειστηριασμούς χάριν των τραπεζιτών και βίαιη φτωχοποίηση των συνταξιούχων, «ξεζουμίζοντας» τους πολίτες για να δώσει εξετάσεις υποταγής στη συμμορία των «θεσμών»… Αλλά αυτά μπορεί να τα εφαρμόσει οποιαδήποτε νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Επομένως, τι τη θέλουμε τη λεγόμενη «Αριστερά»; Οι πονηροί, δόλιοι «εταίροι» στηρίζουν την κυβέρνηση του Τσίπρα ακριβώς για να δείξουν στους ζαλισμένους Έλληνες ότι, αφού η «Αριστερά» ακολουθεί τη δική τους πολιτική, δεν υπάρχει άλλος δρόμος και οφείλουν να υποταχθούν. Εκμεταλλευόμενοι την αρχομανία του Αλέξη, οι μαφιόζοι των ξένων τραπεζιτών τον έχουν δέσει χειροπόδαρα και τον εξέθεσαν διεθνώς.
Με ποιον τρόπο; Προ εβδομάδος, έβαλαν τον Δικηγορικό Σύλλογο της Γαλλίας να «βραβεύσει» τον έλληνα πρωθυπουργό για το… «πολιτικό του σθένος»! Πρώτα πρώτα, ο Δικηγορικός Σύλλογος τι σχέση έχει με τέτοιου είδους «επιβραβεύσεις»; Ο Τσίπρας δεν είναι νομικός. Απλώς, έχει αναγνωριστεί ως… δικολάβος! Κι έπειτα, ποιο είναι το «σθένος» του; Οι συνεχείς «κωλοτούμπες»; Τα ατελείωτα ψεύδη; Το ότι δεν εδίστασε και δεν διστάζει να επιβάλλει συνεχείς εξοντωτικούς φόρους και να παίρνει απάνθρωπα μέτρα σε βάρος των πολιτών, χάριν των συμφερόντων των ξένων τραπεζών; Σθένος πολιτικό θα είχε εάν διέθετε το κουράγιο να ΑΡΝΗΘΕΙ να παίξει τον ρόλο του «Κουίσλινγκ», που εξυπηρετεί την πολιτική των αποικιοκρατών. Εκείνος, όμως, καμάρωνε με το μετάλλιο της… υποταγής που του απένειμαν και γελούσε ανυποψίαστος για τη διεθνή διαπόμπευσή του. Και η φαιδρή τελετή έκλεισε με τη σουρεαλιστική (δηλαδή, βλακώδη) δήλωσή του: «Είμαι Ευρωπαίος, διότι είμαι… αριστερός»!
Καημένε Αλέξη, πού σε κατήντησε το πάθος σου για την εξουσία έναντι οιουδήποτε τιμήματος… Το να εξουθενώνεις τους πολίτες κατά διαταγήν των ξένων δεν λέγεται «σθένος» αλλά θράσος. Έμπλεξες τις έννοιες. Προχώρησε, όμως, ο πρωθυπουργός των φόρων και σε κάτι περίεργες παρομοιώσεις, εμφανίζοντας τον εαυτό του σαν τον Οδυσσέα! Δεν τα είπε καλά στους Γάλλους. Έπρεπε να παρομοιάσει τον εαυτό του με τους ναύτες του Οδυσσέα, που τους μάγεψε η Κίρκη και τους μετέτρεψε σε χοίρους. Εκείνον τον μεταμόρφωσε η Κίρκη των Βρυξελλών από «επαναστάτη» αντιπολιτευόμενο σε υπάκουο υπηρέτη της μνημονιοκρατίας. Τέτοιος «αριστερός» δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ άλλοτε στην Ιστορία. Αλλά με την Ιστορία δεν τα πάει καθόλου καλά ο Αλέξης. Δεν έκλεισε τα αυτιά του ο Οδυσσέας για να αποφύγει τον κίνδυνο από τα θέλγητρα των Σειρήνων, όπως είπε στους γάλλους νομικούς, που πολύ το διασκέδαζαν. Εκείνος κλείνει τα αυτιά του στις διαμαρτυρίες των φορολογουμένων και γοητεύθηκε από τα θέλγητρα των Σειρήνων της μαφίας των «εταίρων».
Αλλά ούτε –τουλάχιστον– στη νεότερη Ιστορία έχει εντρυφήσει ο Ιανός του επονείδιστου ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά, θα εγνώριζε ότι στα μεταπολεμικά χρόνια η ΕΔΑ (όπως και η γνήσια Κεντροαριστερά των Σβώλου, Τσιριμώκου, Καρτάλη κ.λπ.) στάθηκε ως πολιτικός οργανισμός επειδή –πέραν των άλλων– ανέπτυξε μια οικονομική πολιτική η οποία ανταποκρινόταν στα προβλήματα των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων. Δεν επρότεινε την… υπερφορολόγησή τους (όπως πράττουν σήμερα οι ψευδοαριστεροί, κατ’ εντολήν των ξένων). Αντίθετα, ήταν δύναμη που όρθωσε ανάστημα στην οικονομική λογική του Σχεδίου Μάρσαλ και ανέδειξε διαφορετικές παραγωγικές προτεραιότητες, πέραν της ενσωμάτωσης της χώρας στο δυτικό σύστημα οικονομικών και εμπορικών σχέσεων. Απετέλεσε μιαν ανυπέρβλητη πολιτική δυναμική, που δεν την είχαν προβλέψει οι υμνολόγοι-θιασώτες της «βοήθειας». Ιδίως όταν τα πέντε χρόνια εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ μπορεί να μετέφεραν πόρους σε συγκεκριμένες κατηγορίες πληθυσμού, άφησαν όμως στο περιθώριο σημαντικές πλευρές των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας αλλά και ανολοκλήρωτες υποδομές. Γιατί; Διότι η διαδικασία παραγωγικής ανάπτυξης θυσιάστηκε στις γεωπολιτικές απαιτήσεις των Αμερικανών μετά τον πόλεμο της Κορέας.
Σήμερα, η παραγωγική ανάπτυξη της χώρας θυσιάστηκε μπροστά στις απαιτήσεις των «θεσμών» για να πλουτίζουν ακόμα περισσότερο οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες. Οι «σκεπτικιστές» και φοβισμένοι για το τι θα συμβεί με την αποχώρησή μας από την ευρωπαϊκή συμμορία θα πρέπει να αναλογισθούν την πρωτόγνωρη κρίση και εξαθλίωση που βιώνουμε. Και να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το άθλιο φαινόμενο ονομάζεται καπιταλισμός. Έδρα του είναι οι Βρυξέλλες. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να πολεμήσεις το θηρίο μέσα στη φωλιά του, αφού οπωσδήποτε θα σε… καταβροχθίσει! Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Βρετανίας, όπου μετά το Brexit έπεσε η ανεργία στο 3%. Όταν βρεθούν εθνικοί κυβερνήτες κρατών και αποσύρουν τις χώρες τους από τη σύναξη της ευρωπαϊκής διαφθοράς, τότε μόνο θα γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας και το σάπιο αυτό οικοδόμημα θα καταρρεύσει.
Όλα αυτά, λογικά, θα έπρεπε να τα αναλύει καθημερινά μια σωστή Αριστερά. Αλλά να το πάρουμε απόφαση: Η Αριστερά στην Ελλάδα πέθανε εξαιτίας του ανερμάτιστου ΣΥΡΙΖΑ, που καθιέρωσε την ανωμαλία σε όλα τα επίπεδα. Την εξετέλεσε ο Τσίπρας, που έχασε το παιχνίδι σε εθνικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να εμφανισθούν άλλοι, ΕΝΤΙΜΟΙ όμως άνθρωποι, να εκφράσουν αυτόν τον χώρο. Στο μεταξύ, οι ψηφοφόροι, όταν ακούνε «Αριστερά», θα παίρνουν έντρομοι δρόμο. Μακάρι, τουλάχιστον, να υπήρχε μια αντιμνημονιακή Δεξιά, αλλά ούτε αυτήν τη βλέπουμε. Εμείς οι παλαιότεροι, που ευτυχήσαμε να ζήσουμε στο περιβάλλον αληθινά μεγάλων ηγετών και πιστεύαμε σε άλλες αξίες, γίναμε τώρα κουρασμένοι πλάνητες των χώρων που γοήτευσαν την εαρινή μας ψυχή. Βαδίζουμε πια μέσα στη νύχτα των καιρών, με την πίστη μας δεινά τραυματισμένη απ’ όσα διαδραματίζονται γύρω μας.
Ο «Πατριάρχης» του Σοσιαλισμού, ο Ζαν Ζορές, που έβλεπε πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, μας είχε προειδοποιήσει έγκαιρα: «Η πλάνη μας αρχίζει από το σημείο που περιμένουμε στ’ αλήθεια την απότομη κατάρρευση του καπιταλισμού και την απότομη άνοδο του προλεταριάτου, μετά από κάποια σφοδρή πολιτική θύελλα της αστικής κοινωνίας ή από κάποια μεγάλη οικονομική αναταραχή». Και ετόνιζε ότι αλλαγή θα υπάρξει μόνο με την «ενδυνάμωση του προλεταριάτου»! Αυτός ακριβώς έπρεπε να είναι ο ρόλος μιας γνήσιας Αριστεράς, εάν υπήρχε…